ႀကိဳးစင္ေပၚမွ မွတ္တမ္းမ်ား


ႀကိဳးစင္ေပၚမွ မွတ္တမ္းမ်ား … အခဏ္း (၁)

အမွာ
ခ်က္အမ်ဳိးသား အာဇာနည္သူရဲေကာင္း ဖူးခ်စ္ေရးသားေသာ “ႀကိဳးစင္ေပၚမွ မွတ္တမ္းမ်ား” စာအုပ္ကား ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ ေသမင္းကိုျပံဳးျပံဳး ကေလး ရင္ဆိုင္သြားခဲ့ေသာ နာဇီဆန္႔ က်င္ေရးသူရဲေကာင္း မွတ္တမ္းအျဖစ္၎၊ ဂႏၱ၀င္ေျမာက္ေသာစာေပအျဖစ္၎ ကမၻာတြင္ ေမာ္ကြန္းတင္ က်န္ရစ္ေလာက္ေအာင္ အစြမ္းထက္လွေသာ စာအုပ္ျဖစ္ေပသည္၊ ကမၻာ အရပ္ရပ္မွ ျပည္သူမ်ားသည္ ထြန္းေျပာင္ေသာ သတင္းစာဆရာတစ္ဦး၏ စာဖတ္သူအသဲ ႏွလံုးကို ဆြဲကိုင္ႏုိင္ေသာ ေျပာင္ေျမာက္သည့္ အေရးအသားမ်ားကို၎၊ သူမတူေအာင္ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္လွေသာ ရန္သူမ်ားကို ရင္ဆိုင္ရသည့္ အခ်ိန္အခါမ်ဳိးတြင္ အင္အားတက္ ႂကြၾကံ့ခိုင္ေစၿပီး ေတာ္လွန္ေရးစိတ္ဓာတ္ ျမင္မားလာေအာင္ ဖန္တီးေပးႏုိင္စြမ္းရွိေသာ ထက္ ျမက္ သည့္ ေတာ္လွန္ေရးစြမ္းရည္မ်ားကို၎၊ တခဲနက္အသိ အမွတ္ျပဳၾကေပသည္။
“ႀကိဳးစင္ ေပၚမွ မွတ္တမ္းမ်ား” သည္ ဤမွ်အစြမ္းထက္လွေပသည္။ နာဇီဆန္႔က်င္ေရး ကာလ၏ “ႀကိဳးစင္ေပၚမွ မွတ္တမ္းမ်ား”ကုိ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အလုပ္သမား လယ္သမား အာဏာပိုင္ႏိုင္ငံတည္ေဆာက္ေနေသာ ယခုလိုအခ်ိန္အခါမ်ဳိး၌ ဘာေၾကာင့္ထုတ္ေ၀ရသ နည္းဟု စာဖတ္သူ မ်ားစိတ္တြင္ ေမးခြန္းထုတ္ေကာင္း ထုတ္လိုၾကေပလိမ့္မည္။ အားလံုးသိ ရွိၾကၿပီးျဖစ္သည့္အတုိင္း ခ်က္အာဇာနည္သူရဲေကာင္းဖူးခ်စ္သည္ “ႀကိဳးစင္ ေပၚမွမွတ္တမ္း မ်ား” ကို ေရးသားခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း (၂၀) ေက်ာ္ၿပီျဖစ္သည္။ ထိုအႏွစ္ (၂၀) အေတာအ တြင္း၌ ကမၻာ့အေျခအေန အရပ္ရပ္သည္ အေျခအျမစ္မွ ေျပာင္းလဲခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။

ဆိုရွယ္ လစ္စနစ္သည္ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း(၂၀)တံုးကလုိ နယ္ခ်ဲ႕နာဇီအရင္းရွင္မ်ား၏ တိုက္ခုိက္မႈ ကိုအလူး အလဲခံေနရသည့္ အေနအထားမ်ဳိးမဟုတ္ေတာ့ဘဲ၊ ကမၻာ့ႏုိင္ငံေရးလမ္းေၾကာင္းႀကီး ၏ ကံၾကမၼာကုိဆံုးျဖတ္ ဖန္တီးႏုိင္စြမ္းရွိလာၿပီျဖစ္သည္။ ဤသို႔ခ်ီတက္လာေသာ ခရီး ၾကမ္းကို ျပန္လွန္သံုးသပ္႐ႈျမင္ျခင္းအားျဖင့္ အေျခအေနအသစ္မ်ား ေပၚထြန္းေျပာင္းလဲေနသည့္ ႐ုပ္ ၀တၴဳအေျခအေနမ်ား ကို တအံ့တၾသျမင္ႏိုင္စြမ္းရွိၿပီး၊ ထုိအေျခသစ္အေနသစ္မ်ား၊ ကမၻာ့လုပ္ သားျပည္သူတရပ္လံုး၏ ေအာင္ျမင္မႈ အသီးအပြင့္မ်ားကို ခုိင္မာေအာင္ထိန္း သိမ္းၿပီး ဆက္လက္ႀကီးထြားတိုးပြားေအာင္ ျပဳလုပ္ရမည္ျဖစ္ေသာ လုပ္ငန္းတာ၀န္မ်ားကို ၾကည္ၾကည္လင္လင္ သိျမင္ႏုိင္ၾကမည္သာျဖစ္သည္။

အေျခသစ္ အေနသစ္မ်ား၊ ကမၻာ့လုပ္သား ျပည္သူမ်ား၏ ေအာင္ျမင္မႈအသီးအပြင့္မ်ား၏ အရွိန္ၾသဇာႏွင့္ ျမန္မာျပည္သူမ်ား၏ ႐ုန္းကန္တိုက္ပြဲ၀င္မႈမ်ား ေၾကာင့္ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏုိင္ငံဆိုလွ်င္ အရင္းရွင္ေျမရွင္ႏုိင္ငံေရးျဖစ္ ေပၚတိုးတက္မႈ လမ္း ေၾကာင္းကို မျပန္လမ္းသို႔ပို႔ေဆာင္ၿပီး ျမန္မာ့ဆိုွရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ျဖင့္ အလုပ္သမားလယ္ သမား အာဏာပိုင္ႏုိင္ငံ ထူေထာင္ေရးအတြက္ အရွိန္အဟုန္ျပင္းစြာ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ေနေလၿပီ။ ဤသုိ႔ေသာ ကမၻာ့အေျခ အေနႏွင့္ ျမန္မာ့အေျခအေန တိုးတက္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားကို ျမင္ႏုိင္စြမ္း မရွိသူမ်ားအား ခ်က္အမ်ဳိးသား အာဇာနည္ဖူးခ်စ္တို႔ ကမၻာ့လက္၀ါးႀကီးအုပ္ အရင္း ရွင္စနစ္ကို မည္သုိ႔မည္ပံု ရင္ဆုိင္ခဲ့ၾကသည္ဟူေသာ ဆိုး၀ါး ျပင္းထန္သည့္ အလြန္တရာခက္ခဲလွေသာ အေျခအေနမ်ားကို “ႀကိဳးစင္ေပၚမွ မွတ္တမ္း မ်ား” တြင္ ျပန္လည္ေတြ႔ ျမင္ႏုိင္ၾကၿပီး ယေန႔ အေျခအေနသစ္မ်ားႏွင့္ အေျခခံက်ေသာ အေျပာင္းအလဲမ်ားကိုလည္း ခ်ိန္ထိုးအကဲျဖတ္ႏိုင္ ၾကရန္ ဤစာ အုပ္အား ထုတ္ေ၀လုိ္က္ရျခင္းျဖစ္ေပသည္။ ဖူးခ်စ္ကုိ သူရဲေကာင္းမ်ား ထြန္းညႇိၫႊန္ျပရာ မီး႐ွဴးတန္ေဆာင္အတိုင္း ႏုိင္ငံအားလံုးမွ လုပ္သားျပည္သူ အင္အား စုမ်ား လုိက္ပါခ်ီတက္ တိုက္ခိုက္ခဲ့ၾကျခင္း၏ရလဒ္အျဖစ္ ကမၻာႀကီးေျပာင္းလဲကာ အေျခသစ္အေန သစ္မ်ား ေပၚေပါက္လာရျခင္းျဖစ္သည္ကို ႏွလံုးသြင္းမိၾကဖို႔လုိအပ္သည္။

ဖက္ဆစ္နာဇီမ်ားကို ေခ်မႈန္းတို္က္ခုိက္ရာတြင္ အမာခံျဖစ္ေသာ ဆိုဗီယက္ျပည္သူမ်ားႏွင့္ ႏုိင္ငံတကာရွိ ဖူးခ်စ္လုိ နာဇီ ဖက္ဆစ္ ဆန္႔က်င္ေရးသူရဲေကာင္းမ်ား၏ အႏိုင္မခံအ႐ႈံးမေပးေသာ တုိက္ပြဲ၀င္စိတ္ဓာတ္ မ်ား၊ နယ္ခ်ဲ႕ အရင္းရွင္မ်ားႏွင့္ ရင္ဆုိင္တုိက္ခုိက္ခဲ့ၾကသည့္ တိုက္ပြဲတြင္ အသဲႏွင့္ယွဥ္ၿပီး အသက္ႏွင့္ကိုယ္ခႏၶာကို စေတးခဲ့ၾကေသာ ဆိုရွယ္လစ္ဘက္ေတာ္မ်ား၏ ေက်းဇူး တရားကို လည္း သိတတ္ၾကဘို႔လုိအပ္ ေပသည္။

ဤေက်းဇူးတရားမ်ားကို ရင္၀ယ္ပိုက္ေထြးရင္း ခ်က္အာဇာနည္သူရဲေကာင္းဖူးခ်စ္ကုိ ေမြးထုတ္ခဲ့ေသာ ခ်က္ကို စလုိဗက္ျပည္သူမ်ားႏွင့္ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္မ်ားကို ေတာ္လွန္တုိက္ခုိက္ခဲ့ၾကသည့္ ျမန္မာျပည္သူမ်ားသည္ အေျခသစ္ အေနသစ္မ်ားေပၚတြင္ မိတ္ေဆြျဖစ္ေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ႏွစ္ျပည္ေထာင္ပူးေပါင္းေဆာင္ ရြက္ေရး၏ အမွတ္ အသားအျဖစ္လည္းရည္စူးၿပီး ဤစာအုပ္ကိုထုတ္ေ၀ခဲ့ျခင္းလည္း ျဖစ္ပါသည္။ ၎ရည္စူးခ်က္ႏွင့္တပါတည္း ျမန္မာ့အာဇာနည္သူရဲေကာင္းႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအား ခ်က္ျပည္သူမ်ားက ၾကည္ညိဳခ်စ္ခင္ေလးစားၾကသလုိ ခ်က္ သူရဲေကာင္းဖူးခ်စ္အား ျမန္မာ ျပည္သူမ်ားက ပိုမိုသိနားလည္ၿပီး ပိုမိုၾကည္ညိဳ ေလးစားၾကေစရန္ ရည္သန္ ခ်က္ ေအာင္ျမင္ျပည့္ေျမာက္မည္ဆိုလွ်င္ ဤ “ႀကိဳးစင္ေပၚမွ မွတ္တမ္းမ်ား” စာအုပ္ထုတ္ေ၀ရက်ဳိး ပိုနပ္လိမ့္မည္သာ ျဖစ္သည္။

ႀကိဳးစင္ေပၚမွမွတ္တမ္းမ်ား

ပန္းကရာ့စ္၊ ဂတ္စတာပို အက်ဥ္းေထာင္၌ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္၊ ေႏြဦးရာသီတြင္ ေရးသားသည္။

သတိအေနအထားႏွင့္ထုိင္၊ ကုိယ္ကိုမတ္မတ္ေတာင့္၊ ဒူးမ်ားေပၚတြင္ လက္မ်ားကပ္ထား၊ မ်က္ လံုးမ်ားကလည္း ပက္ခ်က္နန္းေတာ္ရွိ “အိမ္တြင္းေထာင္ ” မွ ၀ါက်င့္က်င့္ထရံကို စူးစူးစိုက္ စုိက္ၾကည့္ ေနရမည္ဆိုလွ်င္ ဤသည္ကား အမွန္အားျဖင့္၊ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ရန္ သက္ေတာင့္ သက္သာရွိလွေသာ အေန အထားမ်ဳိးမဟုတ္ပါေပ။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ဆိုတာမ်ဳိးကိုေတာ့ သတိ အေနအထားနဲ႔ ထုိင္ေနလို႔ဘယ္သူက အာဏာျပႏိုင္မွာလဲ။ တစံုတေယာက္ကမည္သူမည္ ၀ါက မည္သည့္အခါတြင္ ေျပာခဲ့သည္ကိုကား အေသအခ်ာစံုစမ္း၍ ရေကာင္းမွ ရေတာ့မည္ ဤပက္ခ်က္နန္းေတာ္တြင္းမွ “အိမ္တြင္းေထာင္” ကို “ဘုိင္စကုတ္႐ံု” ဟု အမည္ေပးခဲ့ေလ သည္။ ထက္သန္ေသာ ပကတိဥာဏ္ပါေပ။ က်ယ္ျပန္႔လွေသာ အခန္းႀကီးအတြင္း၀ယ္ ခံုတန္း ရွည္ႀကီးေျခာက္လံုးကို တလံုးေနာက္တလံုးစီခ်ထားသည္။ ၎ခံုမ်ားေပၚ၌ကား အစစ္ေဆးခံ အက်ဥ္းသမားမ်ားသည္ ေက်ာမ်ားေတာင့္၍ ထို္င္ေန ၾကရသည္။ ေရွ႕တည့္တည့္မွ ဗလာဟင္း လင္းျဖစ္ေနေသာ ထရံႀကီးသည္ကား ႐ုပ္ရွင္႐ံုထဲမွ ပိတ္ကားသဘြယ္ ျဖစ္ေနေလသည္။ တခါ ထပ္၍ အစစ္ေဆးခံရလ်က္၊ အညႇင္းခံလိုခံ၊ ေသလိုေသၾကရမည့္ အက်ဥး္သမားတို႔၏ မ်က္စိ မ်ားက ဤထရံေပၚတြင္ ျပသခဲ့ေသာ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားတို႔ကား မ်ားျပားလွေခ်သည္။ တကမၻာ လံုးရွိ ႐ုပ္ရွင္စတူဒီယုိမ်ားသည္ပင္ ထုိမွ်ေလာက္မ်ားေျမာင္ေသာ ဇာတ္လမ္းမ်ားကို မ႐ိုက္ကူး ခဲ့ၾကရေသးေပ။ မိမိတို႔၏ တသက္ပတ္လံုး ျဖစ္ေစ၊ ထုိတသက္တာမွ အေသးစိတ္တက႑ ကေလးမ်ားကိုျဖစ္ေစ ေဖာ္ျပသည့္ ႐ုပ္ရွင္ကားမ်ား။ မိခင္၏အေၾကာင္း၊ ဇနီးအေၾကာင္း၊ ကေလးမ်ားအေၾကာင္း၊ အဖ်က္ဆီးခံရေသာ အိမ္၏အေၾကာင္း၊ ဆံုး႐ႈံးရေသာအလုပ္အကိုင္ အေၾကာင္း စသည္တို႔ကိုျပသည့္ ႐ုပ္ရွင္ကားမ်ား။ ရဲရင့္ေသာ ရဲေဘာ္တေယာက္အေၾကာင္းႏွင့္ သစၥာေဖာက္မႈတမႈအၾကာင္း၊ ထုိစာတမ္းတေစာင္ကို ကၽြန္ေတာ္ကေပးခဲ့ေသာ လူတေယာက္ ၏အေၾကာင္း၊ ထပ္ေလာင္း၍ စီးဆင္းဦးမည့္ ရစ္ပတ္မိေလာက္ေအာင္ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ လက္ခ်င္းညႇစ္၍ ႏႈတ္ဆက္ပံုအေၾကာင္း စသည္တို႔ကို ေဖာ္ျပသည့္ ႐ုပ္ရွင္ ကားမ်ား။ တုန္လႈပ္ ျခင္းႏွင့္သႏၷိ႒ာန္၊ အမုန္းႏွင့္အခ်စ္၊ ေသာကႏွင့္ေမွ်ာ္ကိုးခ်က္၊ ဤသည္တို႔ျဖင့္ ျပည့္၀ေနေသာ ႐ုပ္ရွင္ ကားမ်ားပါေပ။ ဘ၀ကိုေက်ာခိုင္းထားၾကၿပီျဖစ္၍ ဤေနရာဤဌာန၀ယ္ လူတိုင္းလူ တုိင္းသည္ မိမိတို႔၏မ်က္ေစ့ေအာက္၌ပင္ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် အသက္ေပ်ာက္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ လူတုိင္း ကား အသစ္တဖန္ ေမြးဖြားလာျပန္သည္မဟုတ္။ ဤအခန္းအတြင္း၌ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကိုယ္ေရး႐ုပ္ရွင္ကားကို အႀကိမ္ေပါင္းရာေပါင္း မ်ားစြာၾကည့္ခဲ့သည္။ အေသးစိတ္မ်ားကိုလည္း အႀကိမ္ေပါင္းေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ျမင္ခဲ့သည္။ ယခုထို႐ုပ္ရွင္ကားကို တႀကိမ္မွ်ျပန္လည္ေျပာ စမ္းၾကည့္ လုိပါသည္။ အဆံုးမသတ္ႏိုင္မီ၊ ႀကိဳးကြင္းကို ဆြဲတင္းလိုက္ၿပီဆိုလွ်င္လည္း၊ ဤ ႐ုပ္ရွင္၏ “ဟက္ပီ အဲန္းဒ္” ကို ဆက္လက္ေရးသားၾကမည့္ လူေပါင္းကား သန္းေပါင္းအလီလီ က်န္ရစ္ဦးမည္ျဖစ္ေပသတည္း။

“ဟက္ပီအဲန္းဒ္” – (အဂၤလိပ္စကား) ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ဇာတ္သိမ္းခဏ္း။

အခဏ္း-၁

ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ

ေနာက္ငါးမိနစ္အၾကာတြင္ နာရီကားဆယ္ခ်က္တိတိ႐ုိက္ေဆာ္ေလေတာ့မည္။ ၁၉၄၂ ခု၊ ဧၿပီ လ၂၄ ရက္၊ ေႏြဦးရာသီ၏ လွလွပပႏွင့္ မပူမေအးေသာ ညဥ့္ဦးအခါ ျဖစ္ေပသည္ကို။
ကၽြန္ေတာ္သည္ ေျခလွမ္းသြက္သြက္ေလး လွမ္းေနခဲ့သည္ – ႐ုပ္ဖ်က္ထားသည့္အတုိ္င္း၊ ေျခ ေထာ့နင္းႏွင့္ အရြယ္ရင့္ရင့္လူႀကီးတေယာက္၏ ဟန္အမူအရာမပ်က္ေစ႐ံုမွ် သတိထားကာ ယဲလီနက္တုိ႔ထံ တိုက္တံခါးမပိတ္မီအေရာက္၊ သြက္သြက္ကေလး ေလွ်ာက္ေနခဲ့ပါသည္။ ထိုအိမ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္၏ “လက္ေထာက္” မီးရက္တေယာက္ ျဖင့္ ေစာင့္ေနေပလိမ့္မည္။ ဤတေခါက္တြင္ သူ႔အေနႏွင့္ ေျပာစရာအၾကာင္းထူးမရွိမွန္း ကၽြန္ေတာ္သိသည္။ ကၽြန္ေတာ့ ဘက္ကလည္း သူ႔အားမွာၾကားစရာဘာမွ်မရွိ။ သို႔ေသာ္ ခ်ိန္းထားလ်က္ႏွင့္ ပ်က္ကြက္ခဲ့လွ်င္၊ အျခားသူမ်ားစိုးရိမ္မကင္း ျဖစ္သြားႏုိင္သည္ – အထူးသျဖင့္ အိမ့္ရွင္သူေတာ္ေကာင္းႏွစ္ ေယာက္ အေပၚ အပို စိတ္ေသာက မေရာက္ေစလုိပါ။သူတို႔က လဘက္ရည္ တခြက္ႏွင့္ ဆီးႀကိဳၾကပါသည္။ မီးရက္ကားေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ – သူသာမက ဖရီးဒ္္တို႔ လင္မယားလည္း ေစာင့္ေနၾကသည္။
– ရဲေဘာ္တို႔၊ ခင္ဗ်ားတို႔ကိုေတြရတာေတာ့ ေကာင္းပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ အခုလုိ တျပံဳႀကီးစု ၿပီးေတာ့ျဖင့္ မေတြ႔ခ်င္ဘူး။ ဒါမ်ဳိးဆိုတာဟာ ေထာင္နဲ႔ေသလမ္းကို တန္းေနတာပဲ။ လွ်ဳိ႕၀ွက္ ေရးစည္းကမ္းေတြကို ေစာင့္ထိန္းယင္ထိန္းၾက၊ မထိန္းႏုိင္ဘူးဆိုယင္ေတာ့ အလုပ္မလုပ္ဘဲ ေနၾကတာကေကာင္းလိမ့္မယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဒီလိုလုပ္ပံုမ်ဳိး ဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေရာ၊သူမ်ားေတြကိုေရာအႏၱရာယ္ျဖစ္ေစတယ္။နားလည္လား။
-နားလည္ပါတယ္။
-ကဲကၽြန္ေတာ္တို႔ဘာမ်ားယူလာခဲ့ၾကသလဲ။
-ေမေဒးေန႔ထုတ္႐ူဒဲပရားေဗာသတင္းစာ။
႐ူဒဲပရားေဗာ – ခ်က္ကိုစလိုဗားကီးယားျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဗဟိုေကာ္မတီ၏ သတင္းစာ။ စစ္အတြင္းကစာကူးစက္ျဖင့္ လွ်ဳိ႕၀ွက္စြာ႐ုိက္ႏွိပ္ျဖန္႔ခ်ိရသည္။(႐ူဒဲပရားေဗာ – အခြင့္ အေရး နီ)
-ေကာင္းပါ့ဗ်ား။အဲ…မင္းေကာ…မီးရက္။
– ဒီလုိ ဒီလုိပါပဲ၊ ေထြေထြထူးထူးေတာ့ ဘာမွ မရွိပါဘူး။ အလုပ္ကေတာ့ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာပဲ …
– ကဲ၊ ဒါျဖင့္ၿပီးေရာ။ ေမေဒးလြန္မွေတြ႔ၾကေသးတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္အေၾကာင္းၾကား လိုက္ပါ့မယ္။ကိုင္း…သြားေတာ့မယ္။
-လဘက္ရည္တခြက္ေလာက္ထပ္ေသာက္သြားပါအံုး၊ဆရာႀကီး။
– ဟာ၊ မျဖစ္ေသးဘူး၊ မစၥစ္ ယဲလီနေကာဗား။ ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔သိပ္စုေနၾကလုိ႔။
ယဲလီနေကာဗား – ခ်က္လူမ်ဳိးတို႔၏ အမည္မ်ားတြင္၊ ကိုယ္ပုိင္အမည္၊ မ်ဳိး႐ိုးအမည္ဟု တြဲ၍သံုးၾကသည္။ ခ်က္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား၏ မ်ဳိး႐ိုးအမည္မ်ားမွာ (ေ – ာဗား) သို႔မဟုတ္ (- ား) တြင္ အဆံုးသတ္သည္။ သို႔ျဖင့္ ေယာက္်ား အမည္မ်ားက ဖူးခ်စ္။ ယလီနက္။ ပလာခီ။ ဟုဆိုလွ်င္ မိန္းမအမည္မ်ားကို ဖူးခ်စ္ေကာဗား၊ ယဲလီနေကာဗား၊ ပလာခါ ဟူ၍ ေခၚၾကသည္။
– တခြက္ထဲပါေလ။ ေသာက္သြားပါအံုး။ငွဲ႔ခ်လုိက္ေသာ လဘက္ရည္မွအေငြ႔တေထာင္း ေထာင္းထလာသည္။ တစံုတေယာက္က တံခါးေခါင္းေလာင္းကို ႏွိပ္သည္။ ညႀကီးမင္းႀကီး အခ်ိန္မေတာ္ … ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္။ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ားကား စိတ္မရွည္ၾက။ တံခါးကို တ၀ုန္း၀ုန္းႏွင့္ထုၾကေလသည္။
– ဖြင့္ပါေတာ့လား။ ဒီမွာပုလိပ္ေတြကြ။
– ျပဴတင္းေပါက္ဆီကို ျမန္ျမန္ … ေျပးၾက။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပစၥတုိတစ္လက္ ပါလာတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ လြတ္ေအာင္ သူတို႔ကိုဟန္႔ထားမယ္။ ေနာက္က်သြားခဲ့ၿပီ။ ျပဴတင္း ေပါက္ ေအာက္တြင္ ဂက္စတာပိုမ်ားေရာက္ေနၾကကာ အခန္းတြြင္းသုိ႔ ပစၥတိုမ်ားျဖင့္ ခ်ိန္ထားၾကသည္။ အရပ္ ၀တ္အရပ္စားႏွင့္ စံုေထာက္မ်ားသည္လည္း အျပင္စႀကၤန္မွတံခါးကို ခ်ဳိးဖြင့္၀င္ေရာက္ လ်က္၊ မီးဖိုေဆာင္ငယ္ကိုေက်ာ္ကာ အခန္းတြင္းသို႔ ေရာက္လာၾကသည္။

တေယာက္၊ ႏွစ္ေယာက္၊ သံုးေယာက္ … အားလံုးလူကိုးေယာက္။ ကၽြန္ေတာ္ကား သူတို႔ဖြင့္၀င္လာေသာ တံခါး၏ အကြယ္သူတို႔၏ ေနာက္တည့္တည့္ သို႔ ေရာက္ေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုမျမင္ၾက။ ပစ္မည္ဆိုလွ်င္ သူတို႔အား ေအးေအးေဆးေဆး ပစ္ခ်ႏိုင္ သည္။ သို႔ေသာ္ ပစၥတိုကိုးလက္က မိန္းမသားႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ လက္နက္မဲ့ေယာက္်ားသံုးေယာက္ကို ခ်ိန္ထား သည္။ အကယ္၍ ကၽြန္ေတာ္က စတင္ပစ္ခတ္လိုက္လွ်င္၊ ကၽြန္ေတာ္မက်ခင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲေဘာ္မ်ား က်ဆံုးၾကရ ေတာ့မည္။

ကၽြန္ေတာ့ကိုသာ ျပန္၍ပစ္ၿပီထားဦးေတာ့ က်ည္ဆံမ်ားက ပလူပ်ံလ်က္၊ ကၽြန္ေတာ့္ရဲေဘာ္မ်ားသာလွ်င္ ဓားစာခံၾကရေပလိမ့္မည္။ အကယ္၍ကၽြန္ေတာ္က မပစ္ဘဲ ေနခဲ့လွ်င္ သူတို႔အေနႏွင့္ ႏွစ္၀က္ျဖစ္ေစ၊ တႏွစ္ျဖစ္ေစ ၀င္ထုိင္ေနၾကရမည္။ ေနာက္ ေတာ္လွန္ ေရးက ၎တုိ႔အားအရွင္လတ္လတ္ ကယ္တင္ လြတ္ေျမာက္ ေစလိမ့္မည္။ မီးရက္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သာ ဤေတာင္ကို ေက်ာ္ႏိုင္ၾကမည္မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အား ညႇဥ္းပန္းၾကလိမ့္မည္၊ ကၽြန္ေတာ့္ထံမွကား ဘာတစ္ခုမွ် ရၾကလိမ့္မည္ မဟုတ္။ မီးရက္ထံမွေကာ။ မီးရက္သည္ စပိန္ျပည္၌ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ေသာ လူတစ္ေယာက္၊ ျပင္သစ္အက်ဥ္းစခန္းတြင္ ႏွစ္ႏွစ္တာမွ်ေနခဲ့ရ ေသာသူ၊ စစ္ကာလႀကီး အတြင္း၊ ျပင္သစ္ ျပည္မွ ပရာဟာၿမိဳ႕အေရာက္ လွ်ဳိ႕၀ွက္စြာျပန္လာခဲ့ေသာ သူတစ္ေယာက္။ ဤသို႔ေသာသူမ်ဳိးကား ဘာတစ္ခုမွ်ေဖာ္ လိမ့္မည္မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အေနႏွင့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ရန္ ႏွစ္စကၠန္႔မွ်သာရွိသည္။ ဒါမွမဟုတ္ သံုးစကၠန္႔ပဲလား။ ပစ္ခတ္ လိုက္လွ်င္ ဘာတစ္ခုကိုမွ် ကာကြယ္ႏိုင္မည္မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ့္ တစ္ေယာက္ အေနႏွင့္သာ အညႇဥ္းပန္းခံရျခင္းမွ လြတ္ေျမာက္မည္။ သို႔ေသာ္ ထုိသက္သာမႈအတြက္ အေၾကာင္းမဲ့ သက္သက္ ရဲေဘာ္ ငါးေယာက္ အသက္တို႔ကို ယဇ္ပူေဇာ္လုိ္က္ရမည္။ ဒီလုိတြက္တာ မွန္ သလား၊ မွန္တယ္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ၿပီ။ ပုန္းေနရာမွ အျပင္ သုိ႔ထြက္လိုက္သည္။

ဂက္စတာပို – နာဇီမ်ား၏ လွ်ဳိ႕၀ွက္ေသာ ပုလိပ္အဖြဲ႔။ ဤဘာသာျပန္စာအုပ္ထဲတြင္ အဆိုပါပုလိပ္အဖြဲ႔၀င္မ်ားကိုလည္းဂက္စတာပိုဟူ၍ပင္ေခၚထားသည္။
-ဟား၊ေနာက္တေယာက္။
မ်က္ႏွာေပၚသို႔ ပ႒မဆံုးတခ်က္ အထုိးခံလိုက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အား ေနာ့ေကာက္ ခ်ိန္ဟန္တူသည္။
-ဟဲန္းဒ္ေအာက္ဖ္။ဟဲန္းဒ္ေအာက္ဖ္ – (ဂ်ာမန္စကား = လက္ေျမႇာက္) ဒုတိယတခ်က္၊ တတိယအခ်က္။ ဤသို႔လွ်င္ ထင္မိသည္။ တသသႏွင့္ လွလွပပထားခဲ့ေသာ အိမ္ခန္းကား၊ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂမ်ားႏွင့္ ဖ႐ိုဖရဲ၊ မွန္ကြဲမ်ားအမြမြျဖစ္ခဲ့ၿပီ။ လက္ႏွင့္အထိုးအႀကိတ္၊ ေျခႏွင့္ အကန္အေက်ာက္။
-မာ့ရ္ရွ္။
မာ့ရ္ရွ္ – (ဂ်ာမန္စကား = ေရွ႕ကိုသြား)ကၽြန္ေတာ့္အား ေမာ္ေတာ္ကား တစင္းထဲသို႔ သြတ္သြင္းလုိက္ၾကသည္။ ပစၥတိုမ်ားကား ကၽြန္ေတာ့္ကို အၿမဲမျပတ္ ခ်ိန္ေနၾကသည္။ လမ္း တြင္ပင္ကၽြန္ေတာ့္အားစစ္လားေမးလားျပဳၾကပါေတာ့သည္။
-မင္းဘယ္သူလဲ။
-ေက်ာင္းဆရာေဟာရတ္။
-မင္းလိမ္တာ။
ကၽြန္ေတာကပခုံုးကိုတြန္႔ျပလိုက္သည္။
-ၿငိမ္ၿငိမ္ထိုင္ေနဆို…ႏို႔မို႔ပစ္လိုက္မယ္။
-ပစ္ခ်င္ပစ္ေပါ့။
ပစ္မည့္အစား လက္သီးမုိးသာ ရြာလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ဓာတ္ရထားတစီးကိုေက်ာ္ တက္မိၾကသည္။ အျဖဴေရာင္ျဖင့္ မြမ္းမံထားသည္ဟု ထင္မိသည္။ ဘဲ့နဲ႔ … မဂၤလာေဆာင္ ဓာတ္ရထား အခုလို ညႀကီးမင္းႀကီးမွာရယ္။ အဖ်ားတက္စျပဳၿပီထင္သည္။ပက္ခ်က္ နန္းေတာ္။ ဤအေဆာက္အဦအတြင္းသို႔ အသက္ႏွင့္ခႏၶာတြဲလ်က္သား ၀င္ရလိမ့္မည္ဟု ဘယ္ေသာ အခါကမွ် မထင္မိခဲ့။ ယခုေလးထပ္အေပၚထိ ပံုစံအတုိင္း ေျပး၍တက္ရသည္။ ေၾသာ္ ဒါကနာမည္ေက်ာ္ ဒုတိယ (က) – ၁ ဆိုတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္ဆန္႔က်င္ေရးဌာနကိုး။ ကၽြန္ေတာ့အေန ႏွင့္ စပ္စပ္စုစုသိလိုစိတ္မ်ားပင္ ေပၚလာသည္ ဟု ထင္ရသည္။ ပက္ခ်က္ – စစ္မျဖစ္မီက အရင္းရွင္ႀကီး ပက္ခ်က္၏ ဘဏ္တိုက္အေဆာက္အဦ။ စစ္အတြင္းက ဤေဂဟာတြင္ ပရာေဟာၿမိဳ႕ ဂတ္စတာပိုက ဌာနခ်ဳပ္ဖြင့္ထားသည္။ ဘမ္းဆီးေသာတပ္စိတ္ကို အုပ္ခ်ဳပ္သည့္ ပုလိပ္အရာရွိ ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္သည္ ပစၥတိုကို အိတ္တြင္းသို႔ထည့္ လိုက္ကာ၊ သူ၏ အခန္းတြင္းသို႔ ကၽြန္ေတာ့အား ေခၚသြားသည္။ ၎ေနာက္ စီးကရက္တလိပ္တည္၍ မီးညႇိေပး သည္။
-မင္းဘယ္သူလဲ။
-ေက်ာင္းဆရာေဟာရတ္။
-မင္းလိမ္တာ။
သူ၏လက္ေကာက္၀တ္မွနာရီသည္ဆယ့္တစ္နာရီသို႔ၫႊန္္ျပေနေလသည္။
-သူ႔ကိုရွာၾကစမ္းေဟ့။အရွာအေဖြမ်ား စပါေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့ အ၀တ္အစားမ်ားကို ခၽြတ္ၾကသည္။
-မွတ္ပံုတင္လက္မွတ္ပါတယ္ဗ်။
-နာမည္က…
-ေက်ာင္းဆရာေဟာရတ္တဲ့။
-မွန္ရဲ႕လားဆိုတာလွမ္းေမးၾကည့္စမ္း။
တယ္လီဖုန္းဆက္သည္။
-ထင္သားပဲ။စာရင္းမွသြင္းမထားပဲ။ဒီလက္မွတ္ကအတုႀကီးရယ္။
-မင္းကိုဒီလက္မွတ္ဘယ္သူေပးသလဲ။

-ပုလိပ္မင္းႀကီး႐ံုးက။ပဌမဆံုးအႀကိမ္ ဒုတ္ႏွင့္အ႐ိုက္ခံရသည္။ ဒုတိယ၊ တတိယ၊ အခ်က္ေပါင္း ဘယ္ႏွစ္ခ်က္ဆိုတာကို ေရတြက္ၿပီး ထားရမွာလည္း။ ေမာင္ရင္ … ဒီအေျခအေန ေရာက္မွ ေတာ့၊ ဒီလုိအခ်က္အလက္ေတြကို ဘယ္ေနရာဘယ္အခ်ိန္မွာ သတင္းျပန္ေပးႏိုင္ ေတာ့မွာလဲ။

– မင္းနာမည္ ဘယ္သူလဲ … ေျပာ … ဘယ္မွာေနသလဲ … ေျပာစမ္း … ဘယ္သူေတြနဲ႔ အဆက္ အသြယ္လုပ္ သလဲ။ ေျပာ … ေျပာ … ေျပာဆို … ႏို႔မို႔ မင္းအသက္ထြက္သြားမယ္။ က်န္းမာတဲ့ လူတေယာက္ဟာ အခ်က္ေပါင္း ဘယ္ႏွစ္ခ်က္အထိ ခံႏိုင္ပါသလဲ။ ေရဒီယိုမွ သန္းေခါင္ယံ႐ုိက္ေဆာ္ ေလၿပီ။ ကာဖီဆိုင္ မ်ားလည္း ပိတ္ၾကၿပီ။ ေနာက္ဆံုး ဧည့္သည္မ်ားလည္း ျပန္ၾကၿပီ။ ခ်စ္သူမ်ားကား မခြဲႏိုင္မခြါရက္ ႏွင့္ တံခါး၀မ်ားတြင္ ရစ္သီေနၾကသည္။ အရာရွိပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ကား အခန္းတြင္းသို႔ ရႊင္ရႊင္ျပံဳးျပံဳးႀကီး ရယ္ေမာ၍ ျပန္ေရာက္လာသည္။

– ဦးအယ္ဒီတာႀကီးခင္ဗ်ား၊ ေနသာထုိင္သာ ရွိ္ပါရဲ႕ေနာ္။ မည္သူကသူတို႔အား ဖြင့္္ေျပာလုိက္ ၿပီနည္း။ ယဲလီနက္တို႔လင္မယားေလာ။ ဖရီးဒ္တို႔ေလာ။ သူတို႔ကား ကၽြန္ေတာ္၏ အမည္ ကိုပင္မသိၾက။

– ျမင္တဲ့အတုိင္းပဲေလ။ က်ဳပ္တို႔အားလံုး သိပါတယ္ဗ်ာ။ ကဲ ဖြင့္ေျပာမလား၊ လိမၼာစမ္း ပါကုိယ့္ လူရာ။
ထူးဆန္းလွေသာ အဘိဓာန္ပါေပ။ လိမၼာျခင္း = သစၥာေဖာက္ျခင္း။ ကၽြန္ေတာ္ကား မလိမၼာပါ။

-ဒီေကာင့္ကို ႀကိဳးနဲ႔တုပ္ၿပီး ထပ္အုပ္ၾကစမ္းကြာ။ တနာရီ။ ေနာက္ဆံုး ဓာတ္ရထားမ်ား ကား႐ံုမ်ားဆီသို႔ ျပန္သိမ္းေနၾကေလၿပီ။ လမ္းမ်ားလည္း လူသြားလူလာျပတ္ သေလာက္ ျဖစ္ေနၾကေလၿပီ။ ေရဒီယုိကား ေသာတရွင္အေပါင္းကို မဂၤလာညပါရွင္ဟု ႏႈတ္ဆက္ေလၿပီ။
– ဗဟုိေကာ္မတီမွာ ဘယ္သူေတြ ပါေသးသလဲ။ အသံလႊင့္ဌာနေတြ ဘယ္မွာလဲ။ ပံုႏွိပ္စက္ ေတြ ဘယ္မလဲ။ ေျပာ … ေျပာ … ေျပာေလ။ ယခု ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ားကို ေအးေဆးစြာ ေရတြက္ႏုိင္ျပန္ေပၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုက္ထားမိရာ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားတြင္ သာ နာရမွန္း၊ က်င္ရမွန္း သိတတ္ပါေတာ့သည္။
-ဘိနပ္ေတြခၽြတ္လိုက္။ မွန္ေပသည္။ ေျခဖ၀ါးမ်ားကား ယခုထက္ထိ မထံုတတ္ေသးပါ။ ေျခမ၀ါးမ်ားတြင္ေတာ့ နာတတ္ေသးသည္။ ငါး ခ်က္၊ ေျခာက္ခ်က္၊ ခုႏွစ္ခ်က္၊ယခုဒုတ္တို ကား ဦးေႏွာက္အထိ တိုးလွ်ဳိေပါက္ေန သကဲ့သို႔ခံရသည္။ ႏွစ္နာရီ။ ပေရာဟာၿမိဳ႕ေတာ္ကား အိပ္ေပ်ာ္ေလၿပီ။ တေနရာတြင္ ကေလးတေယာက္သည္ အိပ္ယင္းက အီေကာင္း အီေန ေပလိမ့္မည္။ ေယာက္်ားတေယာက္သည္ ဇနီးသည္၏ တင္ပါးကိုပြတ္သပ္ေကာင္းပြတ္သပ္ေန ေပလိမ့္မည္။

– ေျပာ၊ ေျပာစမ္း။ပါးစပ္ထဲတြင္ လွ်ာကိုလွည့္ယင္း၊ သြားဘယ္ႏွစ္ေခ်ာင္း က်ဳိးခဲ့ၿပီကို စမ္းသပ္ၾကည့္ေနမိပါသည္။ ေစ့ငွေအာင္ မေရ တြက္ႏုိင္ပါ။ ဆယ့္ႏွစ္၊ ဆယ့္သံုး၊ ဆယ့္ခုႏွစ္။ ဟုတ္ေသးပါဘူးေလ၊ ဒါက ကၽြန္ေတာ့္ကို “စစ္ေဆးေမးျမန္း” ေနၾက တဲ့ ပုလိပ္အရာေတြရဲ႕ ဦးေရပဲ။ ထိုသူတို႔အနက္ အခ်ဳိ႕ကား ယခုပင္ သိသိသာသာႀကီး လက္အံေသေနၾကေလၿပီ။ ေသမင္းကလည္း ယခုထက္ထိ မလာႏိုင္ေသး။ သံုးနာရီ။ ေရာင္နီဦးသည္ ၿမိဳ႕ဆင္ေျခဖုန္း ဘက္မွ တြား၍တက္လာေလၿပီ။ ဟင္းသီး ဟင္းရြက္သည္မ်ားကား ေစ်း ဘက္သို႔ ဦးတည္ေနၾကၿပီ။ လမ္းတံျမက္လွဲသမားမ်ားလည္း လမ္းမ်ားေပၚသို႔ ထြက္လာၾကၿပီ။ ပံုပန္းအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ကား ေနာက္ထပ္ တမိုးေသာက္ကို ျမင္ရလိမ့္ဦးမည္ထင္သည္။

– ခင္ဗ်ား ဒီလူကိုသိသလား။ကၽြန္ေတာ္၏ ဇနီးကို ေခၚလာၾကသည္။ သူ မျမင္ပါေစရန္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေသြးတုိ႔ကို ၿမိဳခ်ခဲ့ သည္။ အမွန္အားျဖင့္ ထိုသို႔ေသာ အားထုတ္မႈကား အလႆမွ်သာျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ေသြးမ်ားတကြက္မလပ္ ထြက္ ေနသည္သာမက၊ လက္ဖ်ားမ်ားမွလည္း ေသြးမ်ား ယိုစီး ေနေသးသည္။
-ခင္ဗ်ားဒီလူ႔ကိုသိသလား။
– မသိဘူး။ဤသို႔ပင္ ေျပာလိုက္သည္။ မ်က္ရိပ္ကေလး တရိပ္မွ်ပင္မပ်က္။ ဇမၺဴရာဇ္ ေရႊစင္ ကေလး။ ကၽြန္ေတာ့္အားသိသည္ဟူ၍ ဘယ္ေသာအခါမွ် မေျပာပါဟူေသာ ကတိအတို္င္း တည္ၾကည္ရွာေပသည္။ သို႔ေသာ္ လက္ငင္းအေျခ အေနအရကား ထုိသို႔ျငင္းရန္ပင္ လံုး၀မလုိ အပ္ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္၏ အမည္ကိုမည္သူက ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ေလသနည္း။ သူ႔အားအျပင္သို႔ေခၚ ထုတ္သြားၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အရႊင္လန္းႏိုင္ဆံုးေသာ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ သူ႔အား ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါသည္။ ထုိမ်က္ႏွာထားကား ရႊင္လန္းေကာင္းမွ လန္းေပေတာ့မည္။ ဒါကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မေျပာတတ္။

ေလးနာရီ။ မုိးလင္းၿပီလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ေမွာင္ေနတုနး္ပဲလား။ လုိက္ကာမ်ားဆြဲခ်ထားေသာ ျပဴတင္းေပါက္က အေျဖမေပးၾက။ ေသမင္းကလည္း လာႏိုင္ခဲလွသည္။ ေသမင္းႀကီးခင္ဗ်ာ းဆီကို ကၽြန္ေတာ္လာခဲ့ရမလား။ ဘယ့္နဲ႔ လာခဲ့ရမွာလဲ။ တစံုတေယာက္အား ကၽြန္ေတာ္က လွမ္း၍ထိုးလုိက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၾကမ္းေပၚသို႔စိုက္၍ က် သြားသည္။ သူတို႔က ကၽြန္ေတာ့္အား ကန္ၾကသည္။ နင္းၾကေဆာင့္ၾကသည္။

အဲ … ဟုတ္ၿပီ … ဒါမွ ကိစၥျမန္ျမန္ ေခ်ာမယ္။ ပုလိပ္အရာရွိ မဲတဲတဲသည္ ကၽြန္ေတာ့္အား မုတ္ဆိတ္ေမြးမ်ားမွ ကိုင္၍ဆြဲထူသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ကၽြတ္ထြက္သြားေသာ မုတ္ဆိတ္ေမြးလက္တဆုပ္ကို ကၽြန္ေတာ့္အားျပန္၍ျပရင္း ဟက္ဟက္ပက္ပက္ႀကီး ရယ္ေမာေလသည္။ တကယ္ေတာ့လည္း ရယ္စရာပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အေနႏွင့္ကား နာရမွန္းလံုး၀မသိေတာ့။ ငါးနာရီ၊ ေျခာက္နာရီ၊ ခုႏွစ္နာရီ၊ ဆယ္နာရီ၊ တမြန္းတည့္ေလၿပီ။ အလုပ္သမားမ်ားလည္း အလုပ္သြား သူသြား၍ အလုပ္ျပန္သူျပန္ၾကေလၿပီ။ ကေလးမ်ားလည္း ေက်ာင္းတက္သူတက္၍ ေက်ာင္းဆင္းသူ ဆင္းၾကေလၿပီ။ ဆိုင္မ်ားတြင္ ေရာင္း၀ယ္ေနၾကသည္။ အိမ္မ်ားတြင္ ခ်က္ျပဳတ္ေနၾကသည္။

ယခုအခ်ိန္ဆိုလွ်င္ ေမေမသည္ ကၽြန္ေတာ့္အား သတိရေကာင္းရေနေပလိမ့္မည္။ ရဲေဘာ္မ်ားလည္း ကၽြန္ေတာ္အဖမ္းခံရေၾကာင္း သိကုန္ၾကၿပီ … မေတာ္ တဆ ကၽြန္ေတာ္က မ်ားဖြင့္ေျပာလိုက္လွ်င္ … ဤသို႔တြက္ကာ ေဘးအႏၱရာယ္မွ ကာကြယ္ရန္ အစီအစဥ္မ်ား ျပဳလုပ္ေကာင္းျပဳလုပ္ေနၾကၿပီ။ မစုိးရိမ္ၾကပါနဲ႔၊ မေျပာပါဘူး၊ ယံုၾကပါ။ အမွန္ကိုဆိုရလွ်င္ အဆံုးသတ္ဟူသည္ကား ေ၀းႏိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္။

အခုအျဖစ္အပ်က္ အစစအရာရာတို႔သည္ အိပ္မက္၊ မေကာင္းေသာ ေခ်ာက္အိပ္မက္ ႀကီးသာ ျဖစ္ေနေတာ့ သည္။ အ႐ိုက္အႏွက္ မိုးရြာ၊ ေနာက္ကၽြန္ေတာ့္အား ေရႏွင့္ျဖန္း၊ ေနာက္တဖန္ အထိုးအႀကိတ္မ်ား ၀င္လာျပန္၍ … ေျပာ … ေျပာ … ေျပာဆို … ကၽြန္ေတာ္ကျဖင့္ ေသပဲမေသႏိုင္။ ေမေမတို႔ ေဖေဖတို႔၊ ကၽြန္ေတာ့္ ဒါေလာက္ အားေကာင္းေအာင္ ဘာျဖစ္လို႔ ေမြးထားခဲ့ၾကတာလဲ။ ေန႔လည္ခင္း၊ ညေနငါးနာရီ။ ယခု သူတိ္ု႔အားလံုး ႏြမ္္းနယ္ေနၾကၿပီ။ အ႐ိုက္အႏွက္မ်ားကား ျပတ္ေတာင္း ျပတ္ေတာင္းႏွင့္ တခ်ီႏွင့္တခ်ီအၾကား အၾကာႀကီးနားနားေနတတ္သည္။ ယခုေတာ့ ၀တ္ေၾက၀တ္ကုန္မွ်သာ ျဖစ္ေနၾကၿပီ။ ထုိခဏတြင္၊ ခပ္ေ၀းေ၀းမွ အေတာ္ မသတ္ႏိုင္ေသာ အေ၀းမွ ေအးေဆး ၿငိမ္သက္ေသာ အသံတစ္သံ ေပၚလာသည္။ ထုိအသံကား ပြတ္သီးပြတ္သပ္လုပ္သလုိ ႏူးညံ့ေနသည္။

– အဲရ္ ဟတ္ ႐ႈံဂဲႏုု။ ေနာက္တႀကိမ္ ျပန္၍ထုိင္၊ ေရွ႕တည့္တည့္မွ စားပြဲကား ၿပိဳသြားလုိက္၊ ေပၚလာလုိက္၊ ေနာက္ တစံုတေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္အား ေသာက္ေရ တစ္ခြက္လာေပး၊ အျခားတေယာက္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့အား ဘိနပ္မ်ားစီးေပးရန္ႀကိဳး စားယင္းကစြပ္မရေတာ့ ဟုေျပာ၊ ေနာက္သူတို႔သည္ ကၽြန္ေတာ့္အား ခ်ီတခါဆြဲတလွည့္ျဖင့္ ေလွခါးထစ္တ ေလွ်ာက္ ေခၚခ်သြား၊ ကားထဲထည့္၊ ေမာင္း၍သြား၊ တစံုတေယာက္ကလည္း ေသနတ္ျဖင့္ခ်ိန္ထား၊ ရယ္စရာပင္ ေကာင္းေသးေတာ့၊ ပန္းျဖဴျဖဴမ်ားျဖင့္ မြမ္းမံထားေသာမဂၤလာေဆာင္ဓာတ္ရထား ကိုေက်ာ္တက္၊ သို႔ေသာ္ ဤကိစၥအလံုးစံုကား အိပ္မက္မွ်သာ ျဖစ္ေကာင္းသည္။ အဖ်ားတက္ ျခင္း၊ ျဖစ္ေနေပမည္။ ေသေဇာ္ငင္ျခင္း၊ သို႔မဟုတ္ ေသျခင္းစင္စစ္ပင္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေန ေပမည္။ ေသေဇာငင္ျခင္းကား ခက္ခဲၾကပ္တည္းလွသည္ မဟုတ္ ပါေလာ။ သို႔ရာတြင္ ဤအျဖစ္ကား ေပါ့ေပါ့ကေလးႏွင့္ သပြတ္အူလိမ္ေနသည္။ ေနာက္တခ်က္ အသာကေလး အသက္႐ွဴထုတ္လိုက္လွ်င္ပင္၊ အစစအရာရာ အဆံုးသတ္သြားေခ်ေတာ့မည္။

အဲရ္ ဟတ္ ႐ႈံဂဲႏု – (ဂ်ာမန္စကား = ဒီလူ ေနာက္ထပ္ ခံႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။)
အဆံုးသတ္သြားေရာတဲ့လား။ မဟုတ္ေသးဘူးေလ။ အခုတခါ ထပ္ၿပီးမတ္တတ္ရပ္ ေနရျပန္ ၿပီေကာ။ တကယ့္ကို ပင္ ရပ္ေနရသည္။ တေယာက္တည္း အေဖးအမမရွိဘဲ ရပ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕တြင္လည္း ညစ္ပတ္၀ါက်င့္ ေသာ ထရံႀကီးကပ္၍ေနကာ … ထရံမွာ ဘာေတြ ေပေနပါလိမ့္။ ေသြးေတြေပေနသည္ဟူ၍ကား စိတ္ကထင္မိ သည္။ ဟုတ္သည္။ ေသြးေတြပင္ျဖစ္သည္။ လက္ညႇိဳးကို ေျမႇာက္၍ တို႔ၾကည့္ သုတ္ၾကည့္သည္။ ဟုတ္တယ္ေလ၊ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ႀကီးကၽြန္ေတာ့္ေသြးေတြရယ္…။

တစံုတေယာက္က ေနာက္မွေန၍ ကၽြန္ေတာ္၏ေခါင္းကို ႐ုိက္လုိက္သည္။ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေျမႇာက္၍ထုိင္ေခ်၊ ထေခ် ေလ့က်င့္ခဏ္းလုပ္ခိုင္းသည္။ တတိယအႀကိမ္ တြင္ ကၽြန္ေတာ္ လည္း ေခြက်သြားသည္။အရွည္ရွည္ႏွင့္ အက္ဆက္စမန္း တေယာက္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္ေပၚမိုး၍ရပ္ကာ၊ ကန္လိုက္ ေက်ာက္လုိက္ႏွင့္ အထခုိင္းသည္။ မျဖစ္ႏိုင္သည္ကိုမွ ခုိင္း ေလသည္တကား။ တဖန္ တစံုတေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္အားေဆးေက်ာေပး၊ တဖန္ ျပန္၍ ထိုင္မိ၊ မိန္းမတေယာက္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္အားေဆးမ်ား လွမ္းေပး၍၊ မည္သည့္ေနရာ တြင္ နာက်င္သနည္းဟု ေမးျမန္းသည္။ ထိုခဏ၌ ကၽြန္ေတာ့္အေနႏွင့္ နာသမွ်ဟူသည္မွာ ႏွလံုးသားတြင္သာ စုျပံဳေနသည္ဟု ထင္မိသည္။အက္ဆက္စမန္း – နာဇီတပ္မ်ားအနက္ ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္ရာတြင္ နာမည္ႀကီးလွသည့္ အက္ဆက္စ္ အဖြဲ႔၀င္။

– မင္းမွာႏွလံုးသားဆိုတာမွ မရွိဘဲနဲ႔ ဟု အက္ဆက္စမန္း အရပ္ရွည္ရွည္က ေျပာေလသည္။
– အိုး ရွိတာေပါ့ကြ ဟု ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျပာလုိက္ကာ၊ မိမိ၏ ႏွလံုးသားဘက္က ခုခံေျပာဆုိႏုိင္ေလာက္ေအာင္ အင္အားဖူဖူလံုလံုရွိေသးျခင္းအတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ဂုဏ္ ယူမိသည္။ ေနာက္ အစစအရာရာ မႈန္ေပ်ာက္သြား ၾကျပန္သည္။ ထရံ … ေဆးႏွင့္ မိန္းမ … အက္ဆက္စမန္း အရပ္ရွည္ရွည္ …ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕တည့္တည့္တြင္ အက်ဥ္းခန္း၏ ပြင့္လ်က္ သားတံခါးေပါက္ကို ေတြ႔ရသည္။ အက္ဆက္စမန္း ၀၀ တုပ္တုပ္တေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္အား အက်ဥ္းခန္းအတြင္းသို႔ ဆြဲသြင္း၊ အစိပ္စိပ္ အမႊာမႊာျဖစ္ေနေသာ ရွပ္အက်ႌကိုခၽြတ္၊ ေကာက္႐ိုး ေမြ႔ရာေပၚသို႔ ဆြဲတင္၊ ေဖာေယာင္ဖုထစ္ေနေသာ ကိုယ္ကိုစမ္းသပ္၍၊ က်ပ္ထုပ္မ်ား ထိုးေပးရန္အမိန္႔ေပးသည္။
– ၾကည့္စမ္း သူက အျခားတေယာက္အား ေခါင္းကိုအသာခါျပရင္း ေျပာေလသည္ – ၾကည့္ စမ္း၊ ဒီေကာင္ေတြ ဘယ္ေလာက္တတ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ … တဖန္ ခပ္ေ၀းေ၀းမွ အေတာ မသတ္ႏုိင္ေသာ အေ၀းမွ ေအးေဆးၿငိမ္သက္ေသာ အသံတသံကို ၾကားလုိက္ရျပန္ သည္။ ထိုအသံကား ပြတ္သီး ပြတ္သပ္ လုပ္သလို ႏူးညံ့ေန သည္။
– မနက္အထိေတာင္ မခံေတာ့ပါဘူး။ေနာက္ငါးမိအၾကာတြင္ ဆယ္နာရီထိုးေပေတာ့မည္။ ၁၉၄၂ ခု၊ ဧၿပီလ ၂၅ ရက္၊ ေႏြဦးရာသီ၏ လွလွပပႏွင့္ မပူ မေအးေသာ ညဥ့္ဦးအခါ ျဖစ္ေပသည္ကို။

ၾကိဳးစင္ေပၚမွ မွတ္တမ္းမ်ား … အခဏ္း (၂)

အသက္ငင္ျခင္း
`ေနမင္း၏ေရာင္ျခည္မ်ားႏွင့္
ၾကယ္ပြင့္တို႔၏အလင္းေရာင္မ်ားသာ
ငါတို႔အတြက္ကြယ္ေပ်ာက္ခဲ့ေသာ္
ငါတို႔အတြက္ကြယ္ေပ်ာက္ခဲ့ေသာ္´
လူႏွစ္ေယက္သည္ စိတ္မခ်မ္းေျမ့စရာ ဓမၼသီခ်င္းတပုဒ္ကို အတိုင္အေဖာက္လည္းမညီဘဲ ေလးတြဲ႔ေသာ အသံမ်ားျဖင့္ သီဆိုေနၾကသည္။ သူတို႔သည္ ေအာက္ဘက္သို႔ ဆန္႔တန္႔ထား ေသာလက္ မ်ားကို ကိုယ္အေရွ႕တြင္ ယွက္ထား၍၊ ျဖဴေဖြးေသာ လုိဏ္ဂူအတြင္း ေလးေဆး ေသာေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ၀ိုင္းႀကီးပတ္လည္ လွည့္ေနၾကသည္။

`… ၀ိဥာဥ္မ်ားလည္း ႏွစ္သိမ့္စဘြယ္
ေဆာင္က်ဥ္း၍ သြားေတာ့မည္
ေကာင္းကင္ဘံု ထုိအေ၀းသို႔လည္း
ေကာင္းကင္ဘံု ထိုအေ၀းသို႔လည္း … ´
တစံုတေယာက္ကား အနိစၥေရာက္ခဲ့ၿပီ။ ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဦးေခါင္းကိုလွည့္ ရန္ ႀကိဳးစားသည္။ အေလာင္းထည့္ထားေသာ ေခါင္းႏွင့္၊ ေခါင္းရင္းတြင္ ေထာင္ေနေသာ ဖေယာင္းႏွစ္ တုိင္ကို တေစ့တေစာင္းျဖင့္ ျမင္ေကာင္းရာသည္။
`… ထိုဌာနီတြင္ ည၏ေမွာင္မိုက္မႈလည္းကင္း
ထာ၀ရေရာင္ျခည္လည္း
ထြန္းလင္းေနေလသည္ …´
မ်က္လံုးမ်ားကိုကား ဖြင့္၍ရခဲ့ၿပီ။ အျခားမည္သူ႔ကိုမွ် မေတြ႔။ ဤေနရာတြင္ ဤလူႏွစ္ေယက္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္မွလြဲ၍၊ အျခားမည္သူ တဦးတေယာက္မွ်မရွိ။ သို႔ျဖစ္လွ်င္ အသုဘေတြးခ်င္းကို မည္သူ႔ အတြက္ ဆိုေနၾကသနည္း။
`… ထာ၀စဥ္လက္ေနေသာ ထိုၾကယ္ပြင့္ကား
ေယ႐ႈသခင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္တည္း
ေယ႐ႈသခင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္တညး္။´
ဤသည္ကား အသုဘ၊ ဟုတ္သည္။ အကယ္ပင္ အသုဘျဖစ္ေလသည္။ မည္သူ႔အား ျမႇဳပ္ႏွံ ေနၾကသနည္း။ ဤေနရာတြင္ မည္သူရွိသနည္း။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သာရွိသည္။ ဟုတ္ သည္ – ကၽြန္ေတာ္သာ ရွိသည္။ ဤသည္ကား ကၽြန္ေတာ္၏ အသုဘပင္ျဖစ္ေပသေလာ။ ဒီမွာ … မိတ္ေဆြတို႔ … နားေထာင္ၾကစမ္းပါ။ မွားေနၿပီထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္မေသေသးပါဘူး။ အသက္ရွင္ေန တာ မေတြ႔ဘူးလား။ ခင္ဗ်ားတို႔ကိုၾကည့္ၿပီး ခင္ဗ်ားတို႔ကို စကားေျပာေနတာ ျမင္တယ္မဟုတ္လား။ ေတာ္ၾကပါေတာ့ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျမမျမႇဳပ္ၾကပါနဲ႔အံုး။
`ကၽြႏု္ပ္တို႔အား တစံုတဦးက
ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္ျခင္းျဖင့္
ႏႈတ္ဆက္ေနသည့္အခါ
ႏႈတ္ဆက္ေနသည့္အခါ …´
မၾကားၾက၊ နားပင္းေနၾကသေလာ။ ကၽြန္ေတာ္ကပင္ အသံခပ္က်ယ္က်ယ္မေျပာ၍ေလာ။ သို႔မ ဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ အကယ္ပင္ ေသဆံုုးခဲ့ၿပီျဖစ္၍၊ ႐ုပ္မရွိေတာ့ေသာ အသံကိုု မၾကားႏိုင္ၾကျခင္း ေလာ။ ကၽြန္ေတာ္၏ ကိုယ္လံုးႀကီးကား ေမွာက္လ်က္သားၿငိမ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မိမိ၏ အသုဘကို မိမိျပန္ၾကည့္ေနရသည္။ ရယ္ဘြယ္ေကာင္းေလစြ။
`… လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္
ေမာ္၍ၾကည့္သည္မွာ
ေကာင္းကင္ဘံု ထိုအေ၀းသို႔
ေကာင္းကင္ဘံု ထိုအေ၀းသို႔တည္း …´
မွတ္မိပါၿပီ။ တစံုတဦးက ကၽြန္ေတာ့္အား ခဲခဲယဥ္းယဥ္းပင့္မ၍ အ၀တ္မ်ား ၀တ္ေပးခဲ့သည္။ ေနာက္ လူနာတင္ထမ္းစင္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့အား သယ္ေဆာင္သြားၾကသည္။ စႀကၤန္တေလွ်ာက္တြင္ သံခြာသံမ်ား ဟိန္းေနခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ … ထို႔ထက္လြန္၍ကား ဘာမွ်မသိေတာ့၊ ထို႔ထက္လြန္၍ကား ဘာမွ်မသိ၊ ဤသည္ကား ကၽြန္ေတာ္၏ အစြမ္းကုန္ပစ္ျဖစ္သည္။
`… ထိုဌာနိအား ထာ၀ရအလင္းေရာင္
အၿမဲတေစ ၀င္းေနသည္လည္း … ´
သို႔ေသာ္ ဤကိစၥကား အဓိပၸာယ္လံုး၀မရွိ။ ကၽြန္ေတာ္ကား အသက္ရွင္ေနသည္။ ေ၀းလံေသာ နာက်င္မႈုတရပ္ကိုခံစားေနရသည္။ ေရလည္း ငတ္ေသးသည္။ လူေသေကာင္ဟူသည္ကား ေရမဆာတတ္။ ရွိသမွ်အားတို႔ကို အစြမ္းကုန္ညႇစ္ထုတ္လ်က္၊ လက္ကိုလည္း လႈပ္ရွားရန္ ႀကိဳးစားလုိက္သည္တြင္၊ သဘာ၀မက်ေသာ အသံုးစိမ္းႀကီးတသံသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္တြင္းမွ ပြင့္ထြက္သြားသည္။
– ေရ
အခုမွပဲေလ၊ လူႏွစ္ေယာက္လည္း ၀ိုင္းႀကီးပတ္လည္ေလွ်ာက္ေနရာမွ ရပ္သြားသည္။ ယခု ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ေပၚသို႔ ငံု႔မိုးလ်က္ၾကည့္ေနၾကသည္။ တေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းကို ပင့္လ်က္ ေရခရားကို ပါးစပ္သို႔ ေတ့ေပးသည္။
– ေမာင္ရင္၊ တခုခုျဖင့္ စားအံုးမွေပါ့။ ႏွစ္ရက္ၿပီ၊ ေရခ်ည့္ပဲ ေသာက္ … ေသာက္ေနတာ။
ဘာေတြပါလိမ့္၊ ႏွစ္ရက္ရွိၿပီတဲ့လား။ ဒီေန႔ ဘာေန႔လဲ။
တနလၤာေန႔။
တနင္းလၤာေန႔။ ကၽြန္ေတာ္အဖမ္းခံရသည္မွာ ေသာၾကာေန႔ျဖစ္သည္။ ေခါင္းကလည္း ေလးလွ ခ်ည့္။ ေရကျဖင့္ ရင္ကိုေအးေစလုိက္တာ။ အိပ္ … အိပ္ပါရေစ။ ေရတြင္း၏ မွန္သာရင္ျပင္ကို ေရတ ေပါက္က ဆင္းသက္လႈပ္ရွားလိုက္သည္။ ဤသည္ကား ေတာင္ေပၚရွိ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းကေလးမွ စမ္း ေရဦး။ ကၽြန္ေတာ္သိပါသည္၊ ေရာကလန္ေတာင္ေျခရွိ ေတာေစာင့္၏ တဲနံေဘး၌ျဖစ္ပါသည္။ ထင္းရွဴး ေတာထဲတြင္ကား မိုးတစိမ့္စိမ့္ တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ရြာေနသည္ … အိပ္ရတာ အရသာရွိလိုက္တာေလ …
… ေနာက္တႀကိမ္ ျပန္၍ႏိုးလာေသာအခါတြင္ကား အဂၤါေန႔ညေနသို႔ ေရာက္ေနေလၿပီ။ ေခြး ႀကီးတေကာင္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ေပၚသို႔ မိုး၍ရပ္ေနသည္။ ေခြး၀ံပုေလြမ်ဳိးျဖစ္သည္။ လွပနက္နဲ ေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့အား စူးစမ္းၾကည့္႐ႈေနသည္။
– မင္း ဘယ္အိမ္မွာေနခဲ့သလဲ။
အို ဟုတ္ေသးပါဘူးေလ။ ေခြးကေမးေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အသံကား တစံုတေယာက္၏ အ သံျဖစ္သည္။ မွန္သည္ ဤေနရာတြင္အျခားသူတေယာက္ ရပ္ေနသည္။ ဘြတ္ဖိနပ္ွရွည္ႀကီးတရံကို ျမင္ ရသည္။ ေနာက္ထပ္ ဖိနပ္ရွည္တရံႏွင့္ စစ္သားေဘာင္းဘီမ်ား သို႔ေသာ္ … အထက္သုိ႔ကား မၾကည့္ ႏုိင္ေတာ့။ ေမာ့္ၾကည့္ရန္ ႀကိဳးစားသည့္အခါ၀ယ္ ေခါင္းဆီက ယစ္၍ယစ္၍မူးလာသည္။ အမယ္ေလး … ဂ႐ုစိုက္ေနရမွာလား။ ေအးေအးေဆးေဆး အိပ္စမ္းပါရေစအံုး …
ဗုဒၶဟူးေန႔။
ဓမၼသီခ်င္းမ်ားကို သီဆိုခဲ့ၾကသည့္ လူႏွစ္ေယာက္ကား ယခုအခါတြင္ စားပြဲ၌ထိုင္ကာ ေျမပန္း ကန္မ်ားထဲမွ တစံုတရာကို ႏႈိက္၍ႏႈိက္၍စားေနၾကသည္။ ယခုေတာ့ သူတို႔အား ခြဲခြဲျခားျခားမွတ္မိပါၿပီ။ တေယာက္ကား ခပ္ငယ္ငယ္၊ ဒုတိယတေယာက္ကား အရြယ္ပို၍ရင့္သည္။ ယခုမူ ဘုန္းႀကီးမ်ားႏွင့္ လည္း မတူၾကေတာ့။ လိုဏ္ဂူသည္လည္း လိုဏ္ဂူမဟုတ္ေတာ့၊ သာမန္ အက်ဥ္းခန္းတခန္းသာျဖစ္ သည္။ ၾကမ္းျပင္မွ ပ်ဥ္ခ်ပ္မ်ားကား ကၽြန္ေတာ္မ်က္ေစ့ေအာက္မွ တေျပးတည္းေျပး၍ စုသြားကာ၊ ၎ တုိ႔၏အဆံုးတြင္မူ ေလးလံနက္မႈိင္းေသာ တံခါးႀကီး …..
ေသာ့ခေလာက္အတြင္းသို႔ ေသာ့သြင္းသံၾကားရသည္။ လူႏွစ္ေယာက္လည္း ထိုင္ေနရာမွ ခုန္ ၍ထၾကကာ၊ သတိအေနအထားႏွင့္ ရပ္လိုက္သည္။ အက္ဆက္စ္ယူနီေဖာင္း၀တ္ ႏွစ္ေယာက္ ၀င္လာ ၍ ကၽြန္ေတာ့္ကိုအ၀တ္အစားမ်ား၀တ္ေပးရန္ အမိန္႔ေပးၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္အထိ – ေဘာင္းဘီေျခအိုး တဘက္တဘက္၊ ရွပ္အကႌ်လက္အိုး တဘက္တဘက္တြင္ နာက်င္မႈမ်ား မည္မွ်ခိုေအာင္းေနသည္ကို ကၽြန္ေတာ္မသိခဲ့ဘူး – သူတို႔သည္ ကၽြန္ေတာ့္အား လူနာထမ္းစင္ေပၚသို႔ တင္ကာ၊ ေလွခါးတေလွ်ာက္မွ ေန၍ ေအာက္ဘက္သုိ႔ ေခၚေဆာင္သြားၾကသည္။ စႀကၤန္တေလွ်ာက္လံုး သံခြာသံမ်ား ဟိန္းေနခဲ့သည္ … တခါ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ သယ္ေဆာင္သြားတုန္း သတိလစ္သြားတာေတာင္ ဆက္ၿပီးသယ္သြားၾကတဲ့ လမ္းဒီလမ္းကိုး။ ဘယ္ကိုေခၚသြားၾကမလုိ႔လဲ၊ ဘယ္ငရဲမွာ အဆံုးသတ္မွာလဲ။
ပန္းကရာ့စ္ ေပါလိစုိင္း၊ ဂဲဖဲန္းဂနစၥ ရွိ သုန္သုန္မႈန္မႈန္ႏွင့္ ေဘာ္ေရႊျခင္းကင္းမဲ့လွေသာ ဧည့္ခံ႐ံုး ခန္း။ သူတို႔လည္း ကၽြန္ေတာ့္အား ၾကမ္းျပင္ေပၚသုိ႔ ခ်လိုက္ၾကသည္။ ေဒါသျဖင့္ မႈတ္ထုတ္လုိက္ေသာ ဂ်ာမန္အသံ၏ ေမးခြန္းကိုခ်က္အသံက စိတ္ရင္းေကာင္းသကဲ့သို႔ ဟန္ေဆာင္ယင္း ဘာသာျပန္ေပး သည္။
– မင္း သူ႔ကို သိသလား။
ကၽြန္ေတာ္သည္ ကၽြန္ေတာ္၏ေမးကို လက္ျဖင့္ထိန္း၍ ၾကည့္လိုက္သည္။ လူနာတင္ထမ္းစင္ ေရွ႕တြင္ ပါးမို႔ကေလးမ်ားႏွင့္ မိန္းကေလးခပ္ရြယ္ရြယ္တေယာက္ ရပ္ေနသည္။ ၀င့္၀င့္ႂကြားႂကြား၊ မား မားမတ္မတ္ကေလး ရပ္ေနသည္။ အာခံသည့္အေနျဖင့္ မဟုတ္ပဲမြန္ျမတ္ေသာ အမူအရာျဖင့္ေခါင္းကို ခပ္ေမာ့ေမာ့ ပင့္ထားရာမွ၊ ကၽြန္ေတာ့္အား ျမင္သာ႐ံုႏႈတ္ဆက္သည့္ အမူအရာျပႏိုင္႐ံုသာ မ်က္လႊာမ်ား ကို ႏွိမ့္ခ်ထားသည္။
– မသိဘူး။
ထုိ႐ုန္႔ရင္း ၾကမ္းတမ္းေသာ ညတုန္းက၊ သူ႔အား ပက္ခ်က္နန္းေတာ္ထဲတြင္ ရိပ္ကနဲေတြ႔မိ ေကာင္း ေတြ႔မိခဲ့မည္ဟု အမွတ္ရသည္။ ယခု ဒုတိယအႀကိမ္ ေတြ႔ဆံုျခင္းျဖစ္သည္။ တတိယအႀကိမ္ အျဖစ္ႏွင့္ကား မေတြ႔ရေတာ့။ ေတြ႔မ်ားသာ ေတြ႔ရလွ်င္၊ ဤေနရာ၌ က်က္သေရရွိစြာ ရပ္တည္ေနခဲ့ပံုအ တြက္ သူ၏လက္ကိုညႇစ္၍ ႏႈတ္ဆက္လုိလွေပသည္။ ထိုအမ်ဳိးသမီးကား အာရ္ေနာ့ရွိ၊ ေလာရဲန္႔ဇ္၏ ဇနီးျဖစ္၍၊ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ မာရွယ္ေလာေက်ညာၿပီး ရက္အနည္းငယ္အတြင္း ကြပ္မ်က္ျခင္းခံရသည္။
ေပါလိစုိင္း၊ ဂဲဖဲန္းဂနစၥ – (ဂ်ာမန္စကား – ပုလိပ္အခ်ဳပ္ေထာင္ႀကီး)
– ဒါေပမယ့္သူ႔ကိုေတာ့ မင္းမုခ်သိရမယ္။
အာညိခ်္ကာ၊ ယီရာစေကာဗား။ ဘုရားေရ၊ အာညိခ်္ကာ … ခင္ဗ်ား ဘယ့္နဲ႔ ဒီကိုေရာက္လာရ တာလဲ။ ခင္ဗ်ားနာမည္ကို ကၽြန္ေတာ္ဖြင့္မေျပာခဲ့ပါဘူး။ ခင္ဗ်ားနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ မပတ္သက္ဘူး ေနာ္၊ ခင္ဗ်ားကို ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး။ နားလည္လား။ မသိဘူးေနာ္။
– မသိဘူး။
– လိမၼာစမ္းပါ၊ ကိုယ့္လူရာ။
– မသိဘူး။
– ယူးလာ၊ ဖံုးေနလို႔လဲမထူးေတာ့ပါဘူးရွင္ – အာညိခ်္ကာက ၀င္၍ေျပာလိုက္သည္။ လက္ကိုင္ပု၀ါကို ဆုတ္ကိုင္ထားေသာ လက္ေခ်ာင္းမ်ား၏ မသိမသာတုန္ဆက္မႈကေလးကသာ သူ၏စိတ္လႈပ္ရွားမႈကို မလံုမလဲျဖစ္ေစသည္ – မထူးေတာ့ပါဘူး၊ ကၽြန္မကိုေဖာ္တဲ့ ေဖာ္ေကာင္က ရွိေနၿပီပဲ။
– ဘယ္သူလဲ။
– တိတ္ – ေပၚလာမည့္အေျဖကို တစံုတေယာက္က ၀င္၍တားလုိက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ သူကကၽြန္ေတာ့္ အားႏႈတ္ဆက္ရန္ ငံု႔၍လက္လွမ္းေပးသည့္အခါတြင္၊ သူ႔အားၾကမ္းတမ္းစြာ တြန္းထုတ္ပစ္လုိက္ၾက သည္။
– အာညိခ်္ကာရယ္။
ကၽြန္ေတာ္သည္ ေနာက္ေပၚလာသည့္ ေမးခြန္းမ်ားကိုမၾကားေတာ့။ အက္ဆက္စမန္းႏွစ္ ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္အား အက်ဥ္းခန္းသို႔ သယ္ယူသြားပံု။ ထမ္းစင္ကို ႐ုန္႔ရင္းစြာ ခါယင္းေတာ့ယင္း၊ ထုိသို႔အနာမည့္အစား လည္ပင္းႀကိဳးတန္းလန္းႏွင့္ ယီးေလးမခိုခ်င္သေလာဟု ေမးပံုတို႔ကိုပင္ အေ၀းမွ မနာမက်င္ႏုိင္ေသာ ပြဲၾကည့္သမားကဲ့သို႔သာ ထိေတြ႔ပါေတာ့သည္။
ယူးလာ – ဗမာအမည္မ်ားကို အဖ်ားဆြတ္ေခၚၾကသကဲ့သို႔ ခ်က္ကိုယ္ပုိင္အမည္မ်ာကို ရင္းႏွီးသည့္သ ေဘာ၊ ခ်စ္စႏိုးသေဘာျဖင့္ တမ်ဳိးျပင္၍ေခၚေလ့ရွိၾကသည္။ သို႔ျဖင့္ ယူးလိယုစ္အစား ယူးလာ သုိ႔မဟုတ္ ယူးလက္။ ဂုစတာအစား ဂုစတီနာ။ စသည္ျဖင့္ ေခၚေ၀ၚၾကသည္။
ၾကာသာပေတးေန႔။
ကၽြန္ေတာ္သည္ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ သိတတ္စျပဳပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေထာင္က်ဘက္ တဦးျဖစ္ ေသာ သူငယ္မွာ ကားရလစ္ ဟုေခၚသည္။ အရြယ္ပို၍ရင့္ေသာ အျခားသူကား `အဘ´ ဟုအမည္တြင္ သည္။ သူတို႔က မိမိတို႔၏ ဇာတ္လမ္းအျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ကၽြန္ေတာ့အား ေျပာျပၾကသည္။ သို႔ေသာ္ အစစအရာရာတို႔သည္ ကၽြန္ေတာ္၏ေခါင္းတြင္း၌ ႐ႈပ္ေထြးကုန္ေလသည္။ မိုင္းတြင္းတတြင္း။ ခံုတန္း လ်ားေပၚတြင္ ထိုင္ေနၾကေသာ ကေလးမ်ား။ ေခါင္းေလာင္းထိုးသံကို ၾကားရသည္။ တေနရာ၌ မီး ေလာင္ေနသည္ ထင္သည္။ ဆရာ၀န္တေယာက္ႏွင့္ အက္ဆက္စ္ သူနာျပဳတေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္ထံ လာၾကသည္ဟု ဆုိသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ အေျခအေနမွာ ထင္သေလာက္မဆိုး၊ ပစ္တုိင္းေထာင္ ျပန္၍ ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ဆိုသြားၾကသည္ဟူ၍ေျပာသည္။ ယင္းသို႔လွ်င္ `အဘ´ ကေျပာသည္။ သူကလည္း အေရးတယူျပန္ေျပာ၊ ကားရလစ္ကလည္း အားတက္သေရာႀကီး ေထာက္ခံျပန္ေသာေၾကာင့္၊ ေ၀ဒနာ ကို ကုိယ္တုိင္ခံစားေနရေသာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေစတနာႏွင့္လည္ဆယ္ၾကရွာသည္တကား ဟူ၍သာ သေဘာပိုက္ရပါေတာ့သည္။ ေကာင္းမြန္လွေသာ အသိုင္းအ၀ိုင္းပါေပ။ သူတို႔ေျပာသမွ် မယံုၾကည္ႏိုင္ သည့္အတြက္ပင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါေသးသည္။
ေန႔လည္ပုိင္း
အက်ဥ္းခန္းတံခါးပြင့္သြားကာ ေခြးတေကာင္သည္ အသံမျမည္ဘဲ ေျခဖ်ားေထာက္၍ ေျပး၀င္ လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ေခါင္းနားတြင္ရပ္တန္႔ကာ စူးစူးစမ္းစမ္းၾကည့္႐ႈျပန္ပါသည္။ တဖန္ဖိနပ္ရွည္ႀကီး ႏွစ္ရံ၊ ယခုေတာ့သိပါၿပီ။ ဖိနပ္တရံကား ေခြးပိုင္ရွင္၊ ပန္းကရာ့စ္ ေထာင္မွဴး၏ ဖိနပ္မ်ားျဖစ္လ်က္ အျခား ဖိနပ္တရံကုိပုိင္သူကား ထိုတညကၽြန္ေတာ့္ကို စစ္ေဆးေမးျမန္းၾကစဥ္ ႀကီးမွဴးေခါင္းေဆာင္ခဲ့ေသာ ကြန္ျမဴနစ္ဆန္႔က်င္ေရး ဌာနမွဴးပင္ျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ အရပ္၀တ္ အရပ္စားေဘာင္းဘီ။ ကၽြန္ေတာ္၏ မ်က္လံုးမ်ားသည္ ထုိေဘာင္းဘီတေလွ်ာက္ ေမာ့၍ၾကည့္လိုက္သည္ ဟုတ္သည္၊ သူ႔ကို က်ေနာ္သိ သည္။ ထိုသူကား ဖမ္းဆီးသည့္တပ္စိတ္ကို ေခါင္းေဆာင္ခဲ့သည့္ ပုလိပ္အရာရွိ ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ျဖစ္ သည္။ သူသည္ ကုလားထုိင္တလံုး၌ ၀င္၍ထိုင္ကာ က်ေနာ့္အား စစ္ေဆးေမးျမန္းျပန္ပါသည္။
– မင္းရဲ႕ဇာတ္ကေတာ့ ပ်က္ပါၿပီကြာ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကာကြယ္လို႔ေတာ့ ရအံုးမယ္၊ ဖြင့္သာေျပာ ေပေတာ့။
သူက စီကရက္တလိပ္ထုတ္ေပးသည္။ ကၽြန္ေတာ္က လက္မခံ။ ထုိစီးကရက္ကို ႏုိင္ေအာင္ ကိုင္ႏိုင္မည္လည္းမဟုတ္။
– မင္း ဘာ့က္စ္ တို႔အိမ္မွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာေနခဲ့သလဲ။
ဘာ့က္စ္တို႔အိမ္ … ဒါကိုလဲ သိသကိုး … သူတို႔ကို ဘယ္သူကမ်ား ဖြင့္ေျပာလုိက္ပါလိမ့္။
– ကဲ၊ ျမင္တယ္မဟုတ္လား၊ ဒို႔ အားလံုးသိတယ္ကြ။ အကုန္သာ ဖြင့္ေျပာေပေတာ့။
ခင္ဗ်ားတို႔ အကုန္လံုးသိတယ္ဆိုယင္၊ က်ဳပ္က ဘာမ်ားထပ္ၿပီးေျပာေနရအံုးမွာလဲ။ က်ဳပ္ဟာ က်ဳပ္ရဲ႕ဘ၀ကို အလဟႆျဖဳန္းတီးခဲ့တဲ့ လူစားးမဟုတ္ဘူး၊ ဒီဘ၀ရဲ႕ အဆံုးသတ္ကိုလဲ အပ်က္ဆီးခံ မွာမဟုတ္ဘူး။
စစ္ေဆးျခင္းကား တနာရီၾကာသည္။ မေငါက္မငန္း။ ေမးခြန္းကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ထပ္၍ ထပ္၍ ေၾကာ့သည္။ အေျဖမရလွ်င္ ဒုတိယေမးခြန္း၊ တတိယေမးခြန္း၊ ဒႆမ။ ဆင့္၍ဆင့္၍လာသည္။
– ဒါေလာက္ေတာင္ ထုိင္းရသလားကြ။ ဒါအဆံုးသတ္ပဲဟာ။ နားလည္လား။ မင္းတို႔ လံုးလံုးႀကီး႐ႈံးၿပီပဲ။
– ႐ႈံးတာက က်ဳပ္တေယာက္တည္း ႐ႈံးတာပါ။
– ကြန္ျမဴးန္ေတြ ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ယံုတုန္းပဲလား။
– ဒါေပါ့။
– ခုထက္ထိ ယံုတုန္းပဲတဲ့လား – တာ၀န္ခံက ဂ်ာမန္ဘာသာျဖင့္ ေမးသည္ကို၊ အရာရွိ အရပ္ရွည္ရွည္ က ဘာသာျပန္ေပးသည္ – ႐ုရွေတြ အႏိုင္ရလိမ့္မယ္လို႔ ယံုတုန္းပဲတဲ့လား။
– ဒါေပါ့၊ အဆံုးသတ္ဟာ ဒီတလမ္းပဲရွိတာ။
ကၽြန္ေတာ္ကား ႏြမ္းနယ္လ်က္ရွိၿပီ။ အငိုက္မိမသြားေစရန္ ရွိသမွ်အင္အားမ်ားျဖင့္ ေတာင့္ထား ခဲ့သည္။ ယခုမူ ဒဏ္ရာနက္နက္မွ ေသြးဒလေဟာထြက္သကဲ့သုိ႔ သတိလည္း ကၽြန္ေတာ့္ထံမွ လြတ္စ ျပဳေလၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္အား လက္လွမ္းေပး၍ ႏႈတ္ဆက္သြားၾကသည္ကို ေတြ႔ထိလိုက္ေသးသည္ – ပံု ပန္းအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္၏ နဖူးျပင္ေပၚတြင္ ေသမင္း၏အမွတ္အသားကို ဘတ္ၾကားမိၾကဟန္တူသည္။ မွန္ေပသည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ္ တုိင္းျပည္မ်ားမွ အာဏာပါးကြက္သားတို႔သည္၊ အမိန္႔အတိုင္း မကြပ္မ်က္မီ၊ ေသဒဏ္သင့္သူ၏နဖူးကို နမ္း႐ႈံ႕ေသာဓေလ့မ်ဳိးပင္ ထားခဲ့ဘူးၾကသည္ မဟုတ္ေလာ။
ညေနပိုင္း။
လက္ယွက္ထားသည့္ လူႏွစ္ေယာက္သည္၊ တေယာက္ေနာက္မွ တေယာက္ ၀ုိင္းႀကီးပတ္ လည္ ေလွ်ာက္ေနၾကသည္။ စိတ္မခ်မ္းေျမ့စရာ ဓမၼသီခ်င္းတပုဒ္ကို အတုိင္အေဖာက္လည္း မညီဘဲ ေလးတြဲ႔ေသာ အသံမ်ားျဖင့္ သီဆိုေနၾကသည္။
“ေနမင္း၏ ေရာင္ျခည္မ်ားႏွင့္
ၾကယ္ပြင့္တို႔၏ အလင္းေရာင္မ်ားသာ
ကၽြႏု္ပ္တို႔အတြက္ ကြယ္ေပ်ာက္ခဲ့ေသာ္ …”
အမေလး … ကိုယ့္လူတို႔ … ကိုယ့္လူတို႔ကလဲဗ်ာ။ ေတာ္ၾကစမ္းပါေတာ့။ ခင္ဗ်ားတို႔သီခ်င္းက ေကာင္းယင္ေတာ့ ေကာင္းမွာပါ၊ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ဟာ ေမေဒးအႀကိဳေန႔ခင္ဗ်။ ေမေဒးဆိုတာ လူ႔ေလာက တ၀ွမ္းလံုးမွာ အလွပဆံုး၊ အရြင္ျပဆံုးပြဲေတာ္မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္သည္ လန္းဆန္းေသာ သီခ်င္း တပုဒ္ကို ဆိုၾကည့္သည္။ သို႔ေသာ္ ကားရလစ္က တဘက္သို႔လွည့္သြား၍ အဘချမာ မ်က္ရည္သုတ္ရ သည့္အထိ၊ ပုိ၍စိတ္မခ်မ္းေျမ့စရာျဖစ္သြားပံုရသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္က အညံ့မခံဘဲ ဆက္၍ဆို သြားသည္တြင္၊ သူတို႔လည္း ေရာ၍၀င္လာၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ေက်နပ္စြာ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါ ေတာ့သည္။
ေမေဒးေန႔၏၏ နံနက္ေစာေစာပိုင္း။
ေထာင္ေျမႇာ္စင္မွ နာရီသည္ သံုးခ်က္တိတိ ႐ုိက္ခတ္လုိ္က္ေလသည္။ ထိုအသံကို ပဌမဦးဆံုး အႀကိမ္ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ႀကီးၾကားရသည္။ အဖမ္းခံရသည့္ အခ်ိန္မွစ၍တြက္လွ်င္ ျပည့္ျပည့္၀၀ သတိျပန္လည္သည္မွာ ယခအခါ ပဌမဆံုးအႀကိမ္ျဖစ္ေလသည္။ သန္႔ရွင္းေသာေလေျပသည္ ျပဴတင္း ေပါက္မွလွ်ံဆင္းလာလ်က္၊ ၾကမ္းေပၚရွိကၽြန္ေတာ္၏ ေကာက္႐ိုးေမြ႔ရာကို ဆြ၍ေနသည္။ တမဟုတ္ခ်င္း ပင္၊ ေကာက္႐ိုးစမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ ရင္ပတ္ႏွင့္၀မ္းဗိုက္အား တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ႀကီး တြန္းထိုးေန ၾကသည္ကို ခံစားရသည္။ တကိုယ္လံုးတြင္လည္း တကြက္မွ်မလပ္ေအာင္ အကိုက္အခဲေပါင္း တ ေထာင္ျဖင့္ ကို္က္ခဲနာက်င္ေနကာ၊ အသက္ရွဴရလည္း ၾကပ္တည္းလာသည္။ ထုိအခိုက္၊ ျပဴတင္းေပါက္ ကိုဖြင့္လုိက္သကဲ့သုိ႔ ရွင္းလင္းျပတ္သားေသာ အသိဓာတ္လည္းေပၚလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကား အသက္ငင္ေနေလၿပီ။
ေသမင္းႀကီး ခင္ဗ်ားကို ေစာင့္ေနလိုက္ရတာဗ်ာ၊ ၾကာလွပါၿပီေကာ။ ဒါနဲ႔မ်ားေတာင္ ဟုိတ ေလာတုန္းကဆိုရင္ ခင္ဗ်ားနဲ႔ေတြ႔ဘို႔ႏွစ္ေတြ အေျမာက္အမ်ားလိုေသးတယ္လုိ႔ ထင္ေနေသးတယ္။ လြတ္လပ္တဲ့လူ႔ရဲ႕ဘ၀ကုိ ျပန္ေရာက္လိမ့္အံုးမယ္၊ အလုပ္ေတြအမ်ားႀကီး လုပ္ႏိုင္အံုးမယ္၊ အခ်စ္စိတ္ ေတြအမ်ားႀကီးေမြး၊ သီခ်င္းေတြအမ်ားႀကီးဆို၊ ကမၻာတ၀ွမ္းလံုးကိုလဲ ေလွ်ာက္ၿပီးေလလြင့္လုိက္အံုးမယ္ လုိ႔ေတာင္ ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့ေသးတယ္၊ အမွန္က ကၽြန္ေတာ္ဟာ အခုမွ အေတာင္အလက္စံုစျပဳရတာပါ။ အားေတြလဲ အမ်ားႀကီး … အမ်ားႀကီးရွိေနခဲ့ေသးတယ္။ အခုေတာ့ ဒီအားေတြ ဘာမွမရွိေတာ့ဘူး။ ကုန္လုပါၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘ၀ကိုခ်စ္ခဲ့တယ္။ ဘ၀ရဲ႕အလွအတြက္ စစ္ေျမေပၚကို ကၽြန္ေတာ္ထြက္ခဲ့တယ္။ လူအေပါင္းတို႔၊ ခင္ဗ်ားတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ခဲ့တယ္။ ဒီအခ်စ္ကို ခင္ဗ်ားတုိ႔က တံု႔ျပန္ၾကတဲ့အခါမွာ ကၽြန္ ေတာ္ဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခင္ဗ်ားတို႔နားမလည္ၾကတဲ့အခါမွာေတာ့၊ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တစံုတေယာက္ကို ထိခုိက္စရာလုပ္မိခဲ့မယ္ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုခြင့္ လႊတ္ၾကပါ။ ကၽြန္ေတာ္က တစံုတဦးကို စိတ္ခ်မ္းေျမ့စရာျပဳလုပ္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ အဲဒီကိစၥကို ေမ့သာပစ္ လုိက္ပါေတာ့။ ၀မ္းနည္းမႈဆိုတာဟာ ကၽြန္ေတာ့္နာ္မည္နဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ တြဲမေနပါေစနဲ႔။ အဲဒါပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေသတမ္းစာ။ ဒီေသတန္းစာဟာ ေဖေဖ၊ ေမေမ၊ ကိုကို႔ညီမေလးတို႔ဘို႔။ ၿပီးေတာ့ မင္းဘို႔ကြဲ႔ ေမာင့္ဂုစတီနာ။ ရဲေဘာ္တို႔၊ ဒီေသတန္းစာဟာ ခင္ဗ်ားတို႔ဘို႔၊ ကၽြန္ေတာ္ခင္မင္ခဲ့တဲ့ လူေတြအားလံုး အတြက္ပါပဲ။ ပူေဆြးမႈဆိုတဲ့ သဲမႈန္႔ေတြ မ်က္လံုးထဲ၀င္ေနတာကို၊ မ်က္ရည္က ေဆးေက်ာပစ္ႏိုင္ တယ္ဆိုယင္ေတာ့၊ ခဏတျဖဳတ္ေလာက္ငိုၾကေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ယူၾကံဳးမရျဖစ္မေနၾကပါနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ေလာကႀကီးမွာ ေနခဲ့တာဟာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ပါ။ အခုလဲ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ အသက္ကိုေပးေတာ့ မယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဂူေပၚမွာ ၀မ္းနည္းမႈနတ္သၼီးရဲ႕႐ုပ္တုကို တင္ထားၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ မတရားရာက်ေနလိမ့္မယ္။
ေမေဒးေန႔။ ဤအခ်ိန္မ်ား၀ယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ၿမိဳ႕ဆင္ေျခဖံုးမ်ား၌ အိပ္ရာမွထ၊ အလံမ်ား ကို ျပင္ဆင္ခဲ့ၾကသည္။ ဤအခ်ိန္မ်ားတြင္ ေမေဒးေန႔ စီတန္းလမ္းေလွ်ာက္ပြဲအတြက္၊ ေမာ္စကုိၿမိဳ႕ေတာ္ လမ္းမမ်ားေပၚ၌ ပဌမလူစုလူေ၀းမ်ား ေပၚလာစၿမဲျဖစ္သည္။ ယခုအခ်ိန္တြင္ကား သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ေသာလူတို႔သည္ မႏုႆလူသား၏ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ေနာက္ဆံုးတုိက္ပြဲႀကီး ဆင္ႏႊဲေနၾက ေလၿပီ။ ယင္းတိုက္ပြဲတြင္ လူေပါင္း ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာလည္း က်ဆံုးေနၾကသည္။ ထိုက်ဆံုးသူတို႔တြင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း တေယာက္အပါအ၀င္ျဖစ္သည္။ ဤစာရင္းထဲတြင္ ပါ၀င္ရျခင္း၊ ေနာက္ဆံုးတုိက္ပြဲ ၀င္ႏႊဲသူတို႔၏ စာရင္းတြင္ ပါ၀င္ရျခင္းကား ေကာင္းမြန္လွေပစြ။
သို႔ေသာ္ ေသေဇာင္ေနျခင္းကား မေကာင္း။ မြန္း၍ေနသည္။ အသက္မရွဴႏိုင္။ လည္ေခ်ာင္းထဲ တြင္လည္း ဂလုိ္င္ျခစ္သံကို ၾကားရသည္။ ဒီအသံေၾကာင့္ ေထာင္က်ေဘာ္ ေထာင္က်ဘက္မ်ား ႏိုးသြား မည္ကို စုိးရေသးသည္။ အကယ္၍ ေရအနည္းငယ္ႏွင့္ ဆြတ္လုိက္ရမည္ဆိုလွ်င္ … သို႔ေသာ္ ခရား တြင္းမွေရကား ကုန္ေနေလၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေျခလွမ္းေျခာက္လွမ္းမွ်အကြာ၊ အက်ဥ္းခန္းေထာင့္ရွိ ကမုတ္ထဲတြင္ကား ေရလုိခ်င္သေလာက္ရႏိုင္မည္။ သို႔ေသာ္ ထုိေနရာသို႔ အေရာက္သြားရန္ အားရွိမွ ရွိပါမည္ေလာ။
ေသျခင္း၏ဂုဏ္ရည္သည္ မည္သူတဦးတေယာက္ကုိမွ် မႏႈိးမိျခင္းအေပၚတြင္တည္ေနဘိသည့္ အလား၊ ကၽြန္ေတာ္သည္ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာ တြား၍တြား၍သြားသည္။ သို႔ႏွင့္ လုိရာသို႔ေရာက္ သြားကာ၊ ေရဆြဲအိမ္သာ ကမုတ္တြင္းမွေရကုိ တက်ဳိက္ၿပီးတက်ဳိက္ ေသာက္ေနခဲ့ပါသည္။ ထုိသို႔ေရ ေသာက္ေနသည္မွာ မည္မွ်ၾကာသြားသည္မသိ၊ ျပန္၍တြားသြားသည္မွာလည္း မည္မွ်ၾကာသည္မသိ။ သတိဟူသ၍ကား ကၽြန္ေတာ့္ထံမွ ဖယ္ခြာစျပဳေနျပန္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ လက္ေမာင္းမွ ေသြးေက်ာ ကို စမ္းၾကည့္မိသည္။ အထိအေတြ႔ဟူ၍ လံုး၀မခံစားရ။ ကၽြန္ေတာ္၏ႏွလံုးသည္ လည္ေခ်ာင္းအထိ ထိုး တက္သြား၍ ယခုျပင္းထန္ေသာ အဟုန္ျဖင့္ ေအာက္သို႔က်လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထိုႏွလံုးသား ႏွင့္အတူ က်ဆင္းလာသည္။ အၾကာႀကီးပင္ က်ဆင္းေနခဲ့သည္။ လမ္းခုလတ္တြင္ ကားရလစ္၏အသံ ကို ၾကားလုိက္ရေသးသည္။
– အဘ၊ အဘ၊ ၾကားလားဗ်ဳိ႕၊ ဒီလူ႔ခမ်ာ တည္းတည္းကေလးပဲ က်န္ေတာ့တယ္။
… … … … … … … … … … …
နံနက္ပိုင္းတြင္ ဆရာ၀န္ေရာက္လာသည္။
သို႔ေသာ္ ထိုအျဖစ္အပ်က္မ်ားကား ေနာက္အေတာ္ႀကီးၾကာမွ ျပန္လည္ၾကားသိရျခင္းျဖစ္ သည္။
ဆရာ၀န္ေရာက္လာ၍ ကၽြန္ေတာ့္အား စမ္းသပ္ၾကည့္ကာ၊ ေခါင္းကိုခါေလသည္။ ေနာက္ေဆး ခန္းသို႔ျပန္သြား၍၊ ယမန္ေန႔ညက ကၽြန္ေတာ့္အမည္တပ္ကာ၊ အသင့္ျပင္ထားခဲ့ေသာ ေသစာရင္းလက္ မွတ္ကို ဆုတ္ပစ္လုိ္က္သည္။ ၎ေနာက္ ကၽြမ္းက်င္ေသာ ပညာရွိ၏၀န္ခံခ်က္အေနျဖင့္ ေက်ညာသမႈ ျပဳလုိ္က္ေလသည္။
– သန္လို္က္တဲ့ ျဖစ္ျခင္း၊ ျမင္းနဲ႔ေတာင္ နင္လားငါလားပဲ။

ႀကိဳးစင္ေပၚမွ မွတ္တမ္းမ်ား (ဂ်ဴးလိယက္ဖူးခ်စ္) အခဏ္း (၃)

အက်ဥ္းခန္း ၂၆၇
တံခါးမွသည္ ျပဴတင္းေပါက္သို႔ ေျခလွမ္းခုႏွစ္လွမ္း၊ ျပဴတင္းေပါက္မွသည္ တံခါးသို႔ ေျခလွမ္းခုႏွစ္လွမ္း။
ဒါကို ကၽြန္ေတာ္ၾကံဳဘူးၿပီ။
ပန္းကရာ့စ္ေထာင္ အက်ဥ္းစခန္းအတြင္းရွိ၊ ထင္း႐ူးပ်ဥ္ခင္းမ်ား၏ ခရီးတာအကြာအေ၀းကို
ကၽြန္ေတာ္သည္ အႀကိမ္ ေပါင္းမေရမတြက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ နင္းခဲ့ဘူးၿပီ။ ေဟာသည္အခန္းက်ဥ္းထဲ၌ပင္ ကၽြန္ေတာ္တခါတုန္း က ၀င္ထိုင္ခဲ့ရဘူးသည္ ထင္သည္။ ထိုစဥ္က၀င္ထိုင္ခဲ့ရေသာ အေၾကာင္းရင္းမွာ၊ ခ်က္ဓနရွင္တို႔က်င့္သံုးသည့္ အႏၱရာယ္ႁပြမ္း ေသာ ႏိုင္ငံေရး၀ါဒ၏ အက်ဳိးသက္ေရာက္ပံုတို႔ကုိ ကၽြန္ေတာ္က ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ႀကီး ျမင္တတ္လြန္းေသာေၾကာင့္ျဖစ္ သည္။ ယခုလည္း သင္းတို႔သည္ ကၽြန္ေတာ္၏တမ်ဳိးသားလံုးကို ကားစင္တင္ေနၾကသည္။ အက်ဥ္းခန္း၏ေရွ႕တြင္ ဂ်ာမန္ ေထာင္ေစာင့္မ်ား ကင္းလွည့္ေနၾကသည္။ အျပင္ဘက္တေနရာတြင္ကား မ်က္စိကန္းေသာ ႏုိင္ငံေရးၾကမၼာေကာင္တို႔သည္ သစၥာေဖာက္ပင့္ကူမွ်င္မ်ားကို ရစ္သြယ္ယွက္လိမ္လ်က္ရွိၾကသည္။ လူသတၱ၀ါဟာ မ်က္စိပြင့္ဖို႔ႏွစ္ေပါင္းဘယ္ႏွစ္ရာလုိသလဲ။ လူသားေတြဟာ တုိးတက္ေရးလမ္းခရီးမွာ အက်ဥ္းခန္းေပါင္း ဘယ္ႏွစ္ေထာင္ကို ျဖတ္တက္ခဲ့ရၿပီလဲ။ ေနာက္ ဘယ္ႏွစ္ခန္း က်န္ေသးသလဲ။ အို … နဲ႐ုဒါရဲ႕ ေယ႐ႈကေလး။ လူ႔ေလာကႀကီးတခုလံုး အလင္းကိုေရာက္ေအာင္ ခ်ီတဲ့လမ္းဟာ၊ ဆံုးကုိပဲ မဆံုးႏုိင္ေသးပါကလား။ ဒါေပမယ့္ ခုေတာ့ျဖင့္ အိပ္မေနနဲ႔ေတာ့၊ အိပ္မေနနဲ႔ေတာ့။
နဲ႐ုဒါရဲ႕ ေယ႐ႈကေလး – ခ်က္ကဗ်ာဆရာႀကီး ယန္နဲ႐ုဒါသည္ `ခရစၥမတ္စ္ ကေလးေခ်ာ့သီခ်င္း´ ဟူေသာ ကဗ်ာထဲတြင္ `လူ႔ ေလာကႀကီးတခုလံုး အလင္းကိုေရာက္ေအာင္ ခ်ီတဲ့လမ္းဟာ ဆံုးကိုပဲ မဆံုးႏိုင္ေသးဘူး။ ဒီလမ္းတေလွ်ာက္မွာ လုပ္စရာအ လုပ္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသးတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အားျပည့္သြားေအာင္ အိပ္လိုက္ပါအံုး၊ ေယ႐ႈကေလး၊ အိပ္လိုက္ပါကေလး´ ဟု ေရးစပ္ခဲ့ဖူးသည္။
အသြားခုႏွစ္လွမ္း၊ အျပန္ခုႏွစ္လွမ္း၊ တဘက္နံရံတြင္ ေခါက္၍ရေသာ အိပ္စင္တလံုး၍၊ တဘက္တြင္ကား စိတ္ပ်က္ စရာအညိဳေရာင္ႀကီး သုတ္ထားသည့္ စင္ကေလးတစင္ရွိသည္။ ဟုတ္သည္ ဤသည္ကို က်ေနာ္ၾကံဳဖူးၿပီ။ ယခုသာ အနည္း ငယ္ပို၍ စက္ဆံလာသည္။ (ေဆာင္းရာသီတြင္ အခန္းလိုက္မီးမဖိုရေတာ့ဘဲ) ဗဟုိဌာနမွ အေႏြးေငြ႔ေပးေသာ ေရေႏြးပိုက္မ်ား တပ္ဆင္ထားသည္။ ဂံဖုလား၏ေနရာတြင္ ေရဆြဲအိမ္သာကမုတ္ေရာက္ေနသည္ – အထူးျခားဆံုးကား လူမ်ားပင္ျဖစ္ေလ သည္။ အထူးသျဖင့္ လူမ်ားကိုယ္၌ စက္ကိရိယာဆန္ေနၾကသည္။ ေအာ္တိုမစ္တစ္ စက္ကရိယာမ်ားကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနၾကသည္။ ခလုပ္တစ္ခု ႏွိပ္လုိက္သည္ႏွင့္ ဆိုလိုသည္မွာ ေသာ့အိမ္အတြင္း ေသာ့သြင္းလိုက္သည္ျဖစ္ေစ၊ တံခါးမွ ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ ကေလးကို ဖြင့္လိုက္သည္ျဖစ္ေစ – အက်ဥ္းသမားမ်ားသည္ ဘာလုပ္ေနရာမွမဆို ျဗံဳးကနဲ ခုန္ထၾကလ်က္၊ တေယာက္ေနာက္ တေယာက္ စီတန္း၍ရပ္လုိက္ၾကသည္။ တံခါးဖြင့္လုိက္သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္လည္း၊ အက်ဥ္းခန္းအတြင္းရွိ အႀကီးအကဲ လုပ္သူက အသက္မရွဴ၊ မရပ္မနားဘဲ (ဂ်ာမန္ဘာသာျဖင့္) ဟစ္ေအာ္လိုက္သည္။
– “သတိ။ ။ အက်ဥ္းခန္း ႏွစ္ရာေျခာက္ဆယ့္ခြန္ လူသံုးေယာက္ အားလံုးေကာင္းပါသည္ခင္ဗ်ား။”

ဤသည္ပင္လွ်င္ – ၂၆၇။ ဤသည္ကား ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ အက်ဥ္းခန္းျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ ဤအက်ဥ္းခန္းတြင္းရွိ ေအာ္တိုမစ္တစ္ စက္ကရိယာမ်ားကား က်က်နန မလည္။ လူႏွစ္ေယာက္သာ ခုန္၍ထသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကား ထိုအခ်ိန္ကာလ တြင္ ျပဴတင္းေပါက္ေအာက္ ေကာက္႐ုိးေမြ႔ရာေပၚတြင္ အလ်ားလိုက္ ဆန္႔ခဲ့သည္။ ေမွာက္လ်က္သား လဲေနခဲ့သည္။ တပတ္၊ ဆယ့္ေလးရက္၊ တလ၊ ေျခာက္သီတင္း – ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သည္ အသစ္တဖန္ျပန္လည္ ေမြးဖြားလာသည္။ ေခါင္းကိုလည္း လႈပ္ႏိုင္ၿပီ။ လက္ကိုလည္း မႏိုင္ၿပီ။ ကိုယ္ကိုလည္း တံေတာင္မ်ားျဖင့္ ေထာက္ကာ ပင့္ႏုိင္။ ေမွာက္ရာမွ ပက္လက္လွန္ရန္ပင္ ႀကိဳးစားခဲ့ဘူးၿပီ … ယခု ေရးျပရျခင္းကား ထိုစဥ္အခါ လက္ေတြ႔လုပ္ရသည္ထက္ ပို၍ျမန္ဆန္လွသည္။

အက်ဥ္းခန္းအတြင္း၌လည္း ေျပာင္းလဲ၍ေနသည္။ အက်ဥ္းခန္းတံခါးေပၚတြင္ ဂဏန္း ၃ အစား ၂ ကို ျပင္၍တပ္ လုိက္ၾကၿပီ။ ယခုအခန္းထဲတြင္ လူႏွစ္ေယာက္ တည္းသာ ရွိေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့အား စိတ္မခ်မ္းေျမ့စရာ သီခ်င္းတပုဒ္ျဖင့္ ျမႇဳပ္ႏွံခဲ့ၾကေသာ လူႏွစ္ေယာက္အနက္မွ အငယ္ျဖစ္သူ ကားရလစ္ကား ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ သူ၏ သေဘာထား ေကာင္းပံုမ်ားသာ တေငြ႔ေငြ႔ က်န္ရစ္ေတာ့သည္။ အမွန္ဆုိရလွ်င္၊ ကၽြန္ေတာ့္အေနႏွင့္ သူ႔အား အိပ္မက္လိုလို၊ တကယ္လုိလို သာ ျမင္ႏုိင္မွတ္မိႏုိင္ေတာ့္သည္။ သူသည္ မိမိ၏ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ႏွင့္ ထပ္ကာထပ္ကာ ေျပာျပေန တတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဇာတ္လမ္းတ၀က္သို႔ေရာက္တုိင္း ေရာက္တုိင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားေလ့ရွိသည္။

သူ႔အမည္ကား ကားရဲလ္ (ကားရလစ္)၊ မားလဲ့စ္ ဟုေခၚသည္။ စက္ဆရာတေယာက္ျဖစ္သည္။ ဟုဒလိစဲ ၿမိဳ႕နားမွ မိုင္းတြင္းတတြင္း၏ ေလွာင္အိမ္ထဲတြင္ အလုပ္လုပ္ခဲ့သည္။ ထိုေနရာ၌ အလုပ္လုပ္ေနစဥ္ ျပည္တြင္းတိုက္ပြဲအတြက္ လိုအပ္ေသာယမ္းမ်ားကို တိတ္တဆိတ္ခုိးထုတ္ခဲ့သည္။ တႏွစ္က အဖမ္းခံခဲ့ရသည္။ ယခု႐ံုးတင္စစ္ေဆးရန္ ဘာလင္ၿမိဳ႕သုိ႔ ေလာမသိ သြားရမည္ျဖစ္သည္။ သူတို႔တအုပ္ႀကီးကုိ ဖမ္းထားသည္။ မည္သို႔အဆံုးသတ္မည္ကို မည္သူေျပာႏိုင္ပါ့မည္နည္း။ သူ႔တြင္ ဇနီးႏွင့္ကေလးႏွစ္ေယာက္ရွိသည္။ သူတို႔အား ခ်စ္သည္၊ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာႀကီးခ်စ္သည္ ဒါေပမယ့္၊ အဲဒါက တာ၀န္ကိုး ဗ်။ သိလား။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မလုပ္ဘဲ ဘယ္ေနႏိုင္ပါ့မလဲ။
သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးတြင္ထုိင္ကာ ကၽြန္ေတာ့္အား အတင္းအၾကပ္ အစာစားခုိင္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္က လည္း မစားႏိုင္။ စေနေန႔တြင္ – အလုိ ဒီေရာက္တာ ရွစ္ရက္ေတာင္ ရွိၿပီလား – သူသည္ အၾကမ္းဆံုးေသာလမ္းစဥ္ကို လုိက္ ေတာ့သည္။ ေပါလိစိုင္းမိုင္စတဲရ္အား ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ကတည္းက ဘာတခုမွ မစားေသးေၾကာင္းျဖင့္ ေျပာျပလုိ္က္ေလသည္။ ေပါလိစိုင္းမုိင္စတဲရ္ကား အၿမဲတမ္းအစိုးရိမ္ႀကီးေနတတ္သည့္ ပန္ကရာ့စ္ေထာင္မွ အက္ဆက္စ္ ယူနီေဖာင္း၀တ္ ဗိေႏၶာ ဆရာျဖစ္သည္။ သူ႔ကိုအသိ္မေပးပဲ ခ်က္အမ်ဳိးသားဆရာ၀န္သည္ အက္စပရင္ကေလးတစ္ခဲမွ်ပင္ ေဆးၫႊန္းေရးမေပးႏိုင္ေပ။ သူသည္ လူမမာမ်ား ေသာက္သည့္ ဟင္းခ်ဳိတခြက္ကို ကိုယ္တုိင္ယူလာ၍ ကၽြန္ေတာ္ အကုန္ေသာက္ၿပီးသည္အထိ ေစာင့္ ၾကည့္ေနေလသည္။

ကားရလစ္ကား မိမိ၏ေအာင္ျမင္မႈေၾကာင့္ ေက်နပ္သြားေလသည္။ ေနာက္ေန႔တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္ထဲ သို႔ တနဂၤေႏြေန႔ ဟင္းခ်ဳိတခြက္ကို သူကိုယ္တုိ္င္ ေလာင္းထည့္ ေပးသည္။

ေနာက္ထပ္ကား ဘာမွ်စား၍မရေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္၏ သြားဖံုးမ်ားမွာေက်ေနသျဖင့္ တနဂၤေႏြေန႔ ဂူးလာ့ရွ္ထဲမွ ေပ်ာ့ၿပဲၿပဲအာလူးဖတ္မ်ားကိုပင္ မ၀ါးႏိုင္ မေခ်ႏိုင္ ျဖစ္ေန ခဲ့သည္။ က်ဥ္းေနေသာ လည္ေခ်ာင္းကလည္း အေသးဆံုးေသာ အဖတ္ တုိင္းကိုပင္ ပိတ္ဆို႔ေနပါေတာ့သည္။

– ဂူးလာ့ရွ္ … ဂူးလာ့ရွ္ေတာင္မွ မစားခ်င္ဘူးတဲ့ … ကားရလစ္က ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ေပၚမိုးလ်က္ ညီးညဴယင္း၊ ေခါင္းကိုလည္း ၀မ္းနည္းစြာခါ၍ေနေလသည္။
၎ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ရထားေသာပံုစံကို “အဘ” ႏွင့္ညီညီမွ်မွ်ခြဲကာ ၿမိန္ၿမိန္ယွက္ယွက္ႀကီး စားပစ္လုိက္ ပါသည္။

ေၾသာ္ – ခင္ဗ်ားတို႔က ၁၉၄၂ ခုႏွစ္၊ ပန္းကရာ့စ္ေထာင္ထဲမွာမွ မေနခဲ့ရဘဲကိုး။ ခင္ဗ်ားတို႔အေနနဲ႔ေတာ့ အဲဒီတုန္းက ဂူးလာ့ရွ္ဆိုတဲ့ ဟင္းဟာ ဘယ္ေလာက္ တာသြားတယ္ဆိုတာ သိမွာမဟုတ္ဘူး။ သိလဲ ဘယ္သိႏိုင္မလဲ ေလ။ ဆာလြန္းသျဖင့္ ၀မ္းထဲမွ တၾကဳတ္ၾကဳတ္ျမည္ေနသည့္ အခါမ်ဳိး။ ေရခ်ဳိးထြက္ၾကသည့္ အခါမ်ားတြင္ အက်ဥ္းသမားမ်ားသည္ လူ႔အေရမ်ားဖံုး ထားသည့္ အ႐ုိးေကာင္မ်ားအျဖစ္ သ႐ုပ္ေပၚလာသည့္ အခါမ်ဳိး။ ရဲေဘာ္တိုင္းသည္ မိမိ၏ရဲေဘာ္ထံမွ ပံုစံအခ်ဳိ႕ကို ယုတ္စြအ ဆံုးမ်က္စိမ်ားျဖင့္ ခုိးယူေလ့ရွိၾကသည့္အခါမ်ဳိး။ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေျခာက္ကို၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးရည္က်ဲက်ဲႏွင့္ ေရာေႏွာေမႊထား လွ်င္ပင္ အလြန္မက္စရာေကာင္းေသာ ဇိမ္ခံအစားအစာဟု ထင္ေနၾကရသည့္အခါမ်ဳိး။

ဂူးလာ့ရွ္ – သာမန္ခ်က္ျပဳတ္ေသာ ဂူးလာ့ရွ္မွာ အမဲသားႏွင့္ အာလူးဟင္းမ်ဳိးျဖစ္သည္။ အရည္က်ဲက်ဲႏွင့္ ဂူးလာ့ရွ္ ဟင္းခ်ဳိလည္း ခ်က္ၾကသည္။

ယင္းသုိ႔ေသာ္အခါမ်ဳိးတြင္၊ ဘာႀကီးပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေန ၾကာသာပေတးႏွင့္ တနဂၤေႏြေန႔တုိင္း တပတ္လွ်င္ ႏွစ္ႀကိမ္မွန္မွန္ဂူးလာ့ရွ္ ဟင္းခ်က္သည္။ ေဟာက္ဆာရ္ ဘုိင္တာရ္ တုိ႔သည္ ပန္းကန္ထဲသို႔ အာလူးမ်ားမကို ေယာက္မတေကာ္စာထည္၍ မျဖစ္စ ေလာက္ေသာ အသားဖတ္အနည္းပါသည့္ ဂူးလာ့ရွ္ဟင္းရည္တဇြန္းကို အေပၚကဆမ္းေနသည္။ ထိုအစာကား အရသာရွိလွပါ ဘိေတာင္း။ မွန္သည္ အရသာရွိမွ်မကေသး၊ လူ႔ေလာကကို ထိထိေတြ႔ေတြ႔ႀကီးအမွတ္ရေစသည့္ အရာ ျဖစ္သည္။ ဂက္စ္တာ ပိုေထာင္၏ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္လွသည့္ မူမမွန္ေလာကႀကီးတြင္ ဤအစားအစာကား ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔မႈ၏ အထိမ္းအမွတ္ ျဖစ္သည္။ ေန႐ုိး ထိုင္႐ိုး လူ႔ဘ၀၏ အထိမ္းအမွတ္ျဖစ္ေနသည္ – အုိေလ အၿမဲမျပတ္ၿခိမ္းေျခာက္ေနတဲ့ ေသေဘးအႏၱရာယ္ႀကီး က ဟင္းေမႊးခတ္ထားတဲ့အတြက္၊ ဒီဟင္းရည္ေကာင္းတဇြန္းဟာ ဘယ္ေလာက္တာသြားတယ္ ဆိုတာကို ဘယ္သူခန္႔မွန္း ႏုိင္ပါ့မလဲ။

ႏွစ္လမွ်ၾကာခဲ့ၿပီ။ ယခုေသာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ပင္ ကားရလစ္ အံ့အားသင့္မႈကို သေဘာေပါက္ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ကား ဂူးလာ့ရွ္ကိုမစားခ်င္ခဲ့ – ကားရလစ္အတြက္ ဆိုလွ်င္၊ ကၽြန္ေတာ္၏ေသေန႔ေစ့ပံုကို အျခားအျခားေသာ အခ်က္မ်ားထက္ ဤတခ်က္တည္းက အခိုင္အမာသက္ေသ ထူခဲ့ၿပီးျဖစ္ေလသည္။

ေနာက္တေန႔ည ႏွစ္နာရီအခ်ိန္တြင္ သူတို႔သည္ ကားရလစ္အား ႏႈိးၾကသည္။ ငါးမိနစ္အတြင္းခရီးထြက္ရန္ အသင့္ ျပင္ဆင္ထားရမည္ဟု ဆိုသည္။ လာေျပာပံုမွာ ခဏတျဖဳတ္မွ်အျပင္ထြက္၍ လည္ရမည့္ပံုမ်ဳိးျဖစ္ေလသည္။ လမ္းခရီး၏ အဆံုးတြင္ လူတေယာက္၏ဘ၀ အဆံုးသတ္ခ်င္သတ္ေတာ့မည္ မဟုတ္သကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္သည္။ ေထာင္သစ္၊ အက်ဥ္းစခန္း၊ ကြပ္မ်က္ရာေနရာ၊ မည္သို႔သြားရမည္ကို မည္သူမွ်မသိ။ ကားရလစ္သည္ ကၽြန္ေတာ္၏ ေကာက္႐ိုးေမြ႔ရာေဘး၌ ဒူးေထာက္ ကာ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းကိုေပြ႔လ်က္ နမ္းသြားပါေသးသည္ – ထိုခဏ၌ စႀကၤ ံဘက္ဆီမွ ယူနီေဖာင္း၀တ္ ေထာင္ေစာင့္၏ ေငါက္ ငမ္းသံကား၊ ပနး္ကရာ့စ္သည္ ႏူးညံ့ေသာစိတ္မ်ဳိးေမြးထားရမည့္ ေနရာမဟုတ္ေၾကာင္းကို ေဖာ္ျပသလုိေပၚထြက္လာခဲ့သည္ – ကားရလစ္လည္း တံခါးေပါက္မွ အေျပးကေလးထြက္သြားရွာသည္။ ၎ေနာက္ ေသာ့ခေလာက္ပိတ္သံလည္းေပၚလာလ်က္ …
ေဟာက္ဆာရ္ဘုိင္တာရ္ – ေထာင္ဘာယာ။ ပန္းကရာ့စ္ေထာင္တြင္ စၾကၤ ံအလုိက္ ေထာင္ဘာယာမ်ားတာ၀န္ခ်ထားသည္။ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားလည္း ေထာင္ဘယာမ်ားအျဖစ္ အလုပ္လုပ္ၾကသည္။ အခဏ္း ၇ အဆံုးပို္င္းတြင္ ဘာယာမ်ားအေၾကာင္း ေတြ႔ႏိုင္သည္။
… အက်ဥ္းခန္းတြင္း၀ယ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္တည္း က်န္ရစ္ခဲ့ၾကပါေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အခ်င္းခ်င္း ျပန္၍ေတြ႔ၾကဦးမည္ေလာ။ ဘယ္ေသာအခါတြင္ ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ ခြဲခြာပြဲျပဳလုပ္ရဦး မည္နည္း။ က်န္ခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ အနက္ မည္သူက အလ်င္ထြက္ခြာ သြားရမည္နည္း။ မည္သည့္အရပ္သို႔သြား ရမည္နည္း။ သြားရမည့္သူကို မည္သူက လာ၍ေခၚမည္နည္း။ အက္ဆက္စ္ ယူနီေဖာင္း ၀တ္ထားသည့္ ေထာင္ေစာင့္ေလာ။ သို႔မဟုတ္ ယူနီေဖာင္းမ၀တ္ထားသည့္ ေသမင္းေလာ။

ကၽြန္ေတာ္ဤစာမ်ားကို ေရးေနသည္မွာ၊ ထိုပထမဆံုးအႀကိမ္ ခြဲခြာရျခင္း၏ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ထံ၌က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ အေတြးမ်ား၏ ပဲ့တင္သံမ်ားျဖင့္သာ ေရးေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍တြက္လွ်င္ တစ္ႏွစ္လံုးလံုး ေရြ႕ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ခြဲ ထြက္သြားရေသာ မိတ္ေဆြအား လိုက္၍ပို႔လိုသည့္ စိတ္ကူးစိတ္သန္းမ်ားသည္ ႀကီးတစ္ခါ ငယ္တလွည့္ျဖင့္ ျပန္ျပန္၍ လည္ေနပါသည္။ အက်ဥ္းခန္းတံခါးေပၚတြင္ ခ်ိတ္ထားသည့္ ႏွစ္ဂဏန္းမွာလည္း သံုးသို႔တဖန္ေျပာင္းသြား၍၊ တဖန္ ႏွစ္၊ တဖန္ သံုး၊ ႏွစ္၊ သံုး၊ ႏွစ္ အက်ဥ္းက် ေဖၚက်ဘက္ လူသစ္မ်ား ေရာက္လာ၍၊ တဖန္ျပန္ထြက္သြားၾကျပန္ကာ – ထုိယခင္ တေန႔က အ က်ဥ္းခန္း ၂၆၇ တြင္ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ လူႏွစ္ေယာက္သာ၊ သံေယာဇဥ္ႀကီးစြာျဖင့္၊ အတူတကြ၊ ထုိင္ၿမဲထိုင္လ်က္ က်န္ရစ္ ၾကသည္။
“အဘ” ႏွင့္ကၽြန္ေတာ္။
… … … … … … … … … … … …
“အဘ” ကား ေက်ာင္းဆရာမ်ား၏ နာယက၊ အသက္ေျခာက္ဆယ္အရြယ္ရွိ ယိုးဇက္၊ ပက္ရွက္ေခၚ ေက်ာင္းဆရာ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အလ်င္၊ ရွစ္ဆယ့္ငါး ရက္ေစာ၍ အဖမ္းခံရသည္။ လြတ္လပ္ေသာ ခ်က္စာသင္ေက်ာင္းမ်ား ျပဳ ျပင္ေျပာင္းလဲေရးစီမံကိန္းကို ေရးဆြဲျခင္းအားျဖင့္ (ဂ်ာမန္) အင္ပါယာႀကီးအား ဆန္႔က်င္ ၾကံစည္သည္ဟု စြပ္စြဲခဲ့ၾကသည္။

“အဘ” ထုိသူကား …
ဒါေပမယ့္ သူ႔အေၾကာင္းကို မင္းဘယ္လိုလုပ္ေရးမွာလဲ ေမာင္ရင္ ဒါကေတာ့ အေတာ္ခက္လိမ့္မယ္။ လူႏွစ္ေယာက္၊ အက်ဥ္းခန္း တစ္ခန္းႏွင့္ တစ္ႏွစ္တာေသာအခ်ိန္။ ထိုအခ်ိန္၏ ေနာက္ပိုင္း၀ယ္ “အဘ” ဟူေသာ အမည္မွာ စကားအရျဖင့္ တင္စားေခၚေ၀ၚျခင္းသာ မဟုတ္ေတာ့။ ထိုအခ်ိန္အတြင္း၀ယ္၊ အသက္အရြယ္ကြာျခားေသာ အက်ဥ္းသမား ႏွစ္ေယာက္တို႔သည္၊ တကယ္ပင္ အေဖႏွင့္သား ျဖစ္လာခဲ့ၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္အတြင္း၀ယ္ ကိုယ္စြဲဗီဇ၊ ႏႈတ္စြဲစကားလံုးမ်ားအျပင္ အသံေနအသံထား ပါ ေရာေႏွာ ဖလွယ္မိၾကသည္ – ဒီေန႔မေတာ့ ဘယ္ဟာက ကၽြန္ေတာ့္မူရင္း၊ ဘယ္ဟာက အေဖရဲ႕ပါရင္းစြဲ၊ အက်ဥ္းခန္းထဲကို သူက ဘာယူခဲ့တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္က ဘာ ပါခဲ့တယ္ ဆိုတာကို ခြဲႏိုင္ယင္ ခြဲျခားၾကည့္လုိက္ ပါအံုး။

အဘသည္ ကၽြန္ေတာ့္အား တညၿပီးတည ေစာင့္ေရွာက္ျပဳစုခဲ့သည္။ ေသမင္းႀကီးနီးလာတိုင္း ျဖဴေဖြးေသာ ပတ္တီး ေရစိုမ်ားျဖင့္ ေသမင္းအား ေျခာက္လွန္႔ ေမာင္းထုတ္ ေနခဲ့သည္။ အႏြံအတာခံလ်က္ ကၽြန္ေတာ္၏ဒဏ္ရာမ်ားမွျပည္မ်ားကို ေဆးေက်ာေပးသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ေကာက္႐ိုးေမြ႔ရာတ၀ိုက္ ပ်ံ႕ႏွံ႔ထြက္ေပၚ ေနေသာ ျပည္ပုပ္နံ႔ စိမ္းေရႊေရႊႀကီးကိုပင္ ႏွာေခါင္း႐ႈံ႕ မျပခဲ့ပါ။ ပထမဆံုးအႀကိမ္ အစစ္ခံခဲ့စဥ္က ဒဏ္ထိသြားေသာ ရွပ္အက်ႌအစုတ္စုတ္ အမႊာအမႊာကို ေလွ်ာ္လည္း ေလွ်ာ္ေပးသည္။ ခ်ဳပ္ဖာ၍လည္း ေပးသည္။

ေနာက္ထိုအက်ႌကိုအဖတ္ဆည္၍မရေသာအခါ သူ႔အ၀တ္အစားမ်ား ဆင္ေပးပါသည္။ ပန္းကရာ့စ္ေထာင္တြင္း ေျမကြက္လပ္တြင္ နံနက္နာရီ၀က္မွ် ကိုယ္လက္ လႈပ္ရွားေရး ျပဳလုပ္ၾကစဥ္ ေဒစီပန္းတပြင့္ႏွင့္ ျမက္တပင္ကို ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အသက္ဆံဖ်ား စြန္႔စား၍ ခူးယူလာသည္။ အစစ္ခံရန္ ထြက္သြားရတုိင္း သူသည္ ၾကင္နာေသာ မ်က္ လံုးမ်ားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္အားၾကည့္ရင္း က်န္ရစ္သည္။ ျပန္လာေသာအခါ ဒဏ္ရာအသစ္မ်ားကို ပတ္တီးအသစ္မ်ားျဖင့္ စည္းေပးသည္။ ညဘက္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္အား ေခၚထုတ္သြားၾကလွ်င္ မအိပ္ဘဲ ေစာင့္ေန၍ ကၽြန္ေတာ္ျပန္လာေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္အား ေကာက္႐ိုးေမြ႔ရာေပၚခ် ေစာင္လံုလံုျခံဳေပးၿပီးမွ ကိုယ္တိုင္လည္း အိပ္ရာ၀င္ေလသည္။

ဤသည္တို႔ကား ႏွစ္ေယာက္သား ေတြ႔ဆံုစက အျဖစ္အပ်က္မ်ားျဖစ္သည္။ ေနာင္ ကၽြန္ေတာ့္အေနႏွင့္ မိုးတိုးမတ္ တတ္လည္း ရပ္ႏိုင္၊ သားပီပီေမြးေက်းဇူးလည္း ဆပ္ႏုိင္လာသည္ အထိ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ဆက္ဆံပံုမွာ မေျပာင္းမလဲ ရွိေနခဲ့ပါသည္။

ဒါေပမယ့္ တေအာင့္ကေလးအတြင္းမွာ စံုစံုလင္လင္ပါသြားေအာင္ မင္းႏွယ့္လုပ္ေရးမွာလဲ ေမာင္ရင္။ ထိုႏွစ္အတြင္း အက်ဥ္းခန္း ၂၆၇ မွာ အထူးတလည္ အသက္၀င္ ေနခဲ့သည္။ ထုိလႈပ္ရွားမႈမ်ားတြင္ ဘလည္း သူ႔အခန္းမွေန၍ သူ႔သဘာ၀အတိုင္း ပါ၀င္ခဲ့သည္။ ဤအခ်က္ကိုထည့္၍ ေျပာရေပမည္။ ထိုမွ်မကေသး ဇာတ္ေၾကာင္း သည္လည္း ဤေနရာတြင္ အဆံုးသတ္မည္မဟုတ္ေသး (ဒီလုိဆုိလိုက္ေတာ့ျဖင့္ ေျမႇာ္လင့္ခ်က္ အသံကေလးေတြေတာင္ ျမည္သြားေလေရာ့သလား။)

… … … … … … … … … … … …

အက်ဥ္းခန္း ၂၆၇ ကား အထူးတလည္ အသက္၀င္ေနခဲ့သည္။ နာရီတုိင္းလုိလုိပင္ တံခါးပြင့္သြားလ်က္ စစ္ေဆး ၾကည့္႐ႈမည့္သူမ်ား ေရာက္လာတတ္သည္။ ထိုသုိ႔ျပဳလုပ္သည္မွာ အျပစ္ႀကီးေသာ ကြန္ျမဴနစ္ရာဇ၀တ္ေကာင္ကို တင္းၾကပ္စြာ ေစာင့္ထိန္းရမည္ဟူေသာ အမိန္႔ေၾကာင့္လည္းျဖစ္သည္။ ဤေနရာတြင္ ေသရန္မဟုတ္ေသာ လူမ်ားပင္မၾကာခဏေသၾကရ သည္။ သို႔ေသာ္ ေသမည္ဟု လူတုိင္းက တထစ္ခ်ယူဆထားေသာ လူတေယာက္မေသပဲ ေသာင္တင္ေနသည္မွာ ၾကံဳခဲလွ ေသာ အျဖစ္အပ်က္တရပ္ျဖစ္ေလသည္။ အျခားစႀကၤ ံမ်ားမွေထာင္ေစာင့္မ်ားပင္ ဤေနရာသို႔ ေရာက္လာၾကကာ၊ စကားစရာ လုိရွာ သို႔မဟုတ္ စကားတခြန္းမွ်မေျပာဘဲ ေစာင္ကိုလွစ္၍ လူတတ္တို႔၏ အၾကည့္မ်ဳိးျဖင့္ ဒဏ္ရာမ်ားကို အရသာခံၾကည့္႐ႈ ၾကသည္။ ေနာက္ ဥာဥ္အလုိက္ ေငါ့သူကေငါ့၊ မိတ္ေဆြဖြဲ႔သံ ေပးသူကေပးသည္။ ၎တို႔အနက္မွ ေထာင့္ေစာင့္တေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က “ဖုိးစပ္စု” ဟူ၍ပင္ ေခၚစျပဳၿပီ။ သူသည္ အျခားသူမ်ားထက္လည္း ပို၍လာတတ္သည္။ ရႊန္းရႊန္းစားစားႀကီး လည္းျပံဳးရင္း “တေစၦနီ” ဘာအလုိရွိသည္ကို ေမးတတ္သည္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ား၊ ဘာမွမလုိပါဘူးခင္ဗ်ား။ ေနာက္ ရက္မ်ားမၾကာမီတြင္ပင္၊ ဖုိးစပ္စုသည္ တေစၦနီတကယ္ပင္လုိအပ္ေနေသာ အရာတရပ္ကို ေတြ႔ရွိသြားသည္။ ထုိကိစၥကား မုတ္ဆိတ္ရိတ္ရမည့္ ျပႆနာျဖစ္ေလသည္။ ထိုေၾကာင့္ ဆတၱာသည္ကိ္္ု ေခၚလာသည္။
အက်ဥ္းခန္းထဲရွိ လူမ်ားမွလြဲလွ်င္ ဤဆတၱသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္ပဌမဆံုးေတြ႔ဆံုရသည့္ အက်ဥ္းသမားျဖစ္သည္။ ရဲေဘာ္ ေဘာခ်က္ဟု ေခၚသည္။ ဖိုးစပ္စု၏ေစတနာသည္လည္း မီးစတဖက္ ေရမႈတ္တဖက္အျဖစ္ ေပၚလာေလသည္။ ဘက ကၽြန္ေတာ္၏ေခါင္းကို ကုိင္ထားကာ ရဲေဘာ္ေဘာ့ခ်က္က ေကာက္႐ိုးေမ႔ြရာနံေဘး ဒူးေထာက္လ်က္ သင္တုန္းဓား တုန္းတုန္း ျဖင့္ အေမြးၾကမ္းဘုတ္သုိက္ႀကီးကို ခုတ္ထြင္ပစ္ရန္ အားထုတ္ရသည္။ သူ၏လက္မ်ားကား တုန္၍ေနသည္။ မ်က္လံုးမ်ားတြင္ လည္း မ်က္ရည္မ်ား၀ိုင္း၍ေနသည္။ သူကား လူေသေကာင္ကို မုတ္ဆိတ္ရိတ္ေပးေနရသည္ဟု တထစ္က်စြဲေနေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္က သူစိတ္သက္သာေအာင္ ေဖ်ာင္းဖ်ေပးရသည္။

– “ရဲရဲသာအုပ္ပါ ကိုရင္ရ။ ပက္ခ်က္နန္းေတာ္မွာ စစ္ၾကေဆးၾကတာေတြကိုေတာင္ ခံႏိုင္ခဲ့ေသးတာ၊ ကိုယ့္လူမုတ္ဆိတ္ ရိတ္ တာေလာက္ေတာ့ သိပ္ျဖံဳမယ္ မထင္ဘူး။” သုိ႔ေသာ္ သူေရာကၽြန္ေတာ္ပါ အားမရွိၾကသျဖင့္ ႏွစ္ေယာက္လံုး အနားယူၾကရသည္။

ေနာက္ႏွစ္ရက္ ၾကာေသာအခါ အက်ဥ္းသမားမ်ားအနက္မွ ေနာက္ႏွစ္ဦးကိုသိကၽြမ္းလာရျပန္သည္။ ပက္ခ်က္နန္း ေတာ္ရွိ အရာရွိမင္းမ်ားကား စိတ္မရွည္ၾက။ သူတို႔က အေခၚလႊတ္လုိက္တိုင္း ေပါလိစိုင္းမုိင္စတဲရ္က ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ဆင့္စာ ေပၚတြင္ တရန္စေပါ့ရ္တြန္ပဟီးဂိ ဟူ၍ခ်ည့္ ေရးေရးလႊတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ အေရာက္ပို႔မည္ဟု အမိန္႔ခ်မွတ္ ေတာ္မူၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဟာက္ဆာရ္ဘို္င္တာရ္ သုိ႔မဟုတ္ ေထာင္ဘာယာ ယူနီေဖာင္းမ်ား၀တ္ထားေသာ အက်ဥ္း သမားႏွစ္ေယာက္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔အခန္းတြင္းအေရာက္ လူနာထမ္းစင္ျဖင့္ ေပါက္လာၾကသည္။

ဘက ကၽြန္ေတာ့္အား ပင္ပန္းႀကီးစြာျဖင့္ အ၀တ္၀တ္ေပးသည္။ မိတ္ေဆြႏွစ္ဦးကလည္း ကၽြန္ေတာ့္အား ထမ္းစင္ေပၚသုိ႔တင္၍ ေခၚေဆာင္သြားၾက သည္။ ထိုသူႏွစ္ေယာက္အနက္ တေယာက္ကား ေနာင္တခ်ိန္တြင္ စႀကၤ ံတေလွ်ာက္လံုးရွိ အက်ဥ္းသားမ်ားအေပၚ ဂ႐ုစိုက္ မည့္ အေဖႀကီးရဲေဘာ္ စေကာ္ယ်က္ပါ ျဖစ္၍ အျခားတေယာက္ကား – – – – ျဖစ္သည္။ ေလွခါးမွအဆင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ နိမ့္ေလ်ာႀကီးျဖစ္ေနေသာ ထမ္းစင္ေပၚမွ ေလွ်ာက်သြားမည္ကဲ့သို႔ျဖစ္ရာ ဒုတိယလူက ကၽြန္ေတာ့္ကိုေပၚသို႔ ကိုင္းငံု႔ယင္း
-“ ထိန္းထား” ဟုေျပာေလသည္။ ေနာက္အသံခပ္အုပ္အုပ္ျဖင့္ တီးတုိးေျပာဆိုလိုက္ေသးသည္။
– “ဒီမွာေရာ၊ ဟုိမွာေရာ”

ဤတေခါက္တြင္ကား ေထာင္႐ံုးခန္းသို႔ မ၀င္ၾကေတာ့။ ကၽြန္ေတာ့္အား ရွည္လ်ားေသာ စႀကၤ ံႀကီးတေလွ်ာက္မွေန၍ ေထာင္ဘူး၀အထိ သယ္ေဆာင္သြားၾကသည္။ စႀကၤ ံကား လူမ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနသည္ – ၾကာသပေတးေန႔ျဖစ္၍ လူတို႔သည္ ေထာင္က်ေနေသာ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းမ်ား၏ အ၀တ္ေဟာင္းမ်ားကို လာယူေနၾကသည္ – အားလံုးတုိ႔သည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔၏ စိတ္မခ်မ္းေျမ့ဘြယ္ရာ လွည့္လည္ပြဲကို ၾကည့္႐ႈယင္း မ်က္လံုးမ်ားတြင္ ၀မ္းနည္းျခင္း အရိပ္အေရာင္မ်ား ျပလာၾကသည္။

ဤသည္ကို ကၽြန္ေတာ့္အေနႏွင့္ မ်ားစြာအားမလိုအားမရႀကီး ျဖစ္မိသည္။ ထုိေၾကာင့္ လက္ကို ေခါင္းဆီသို႔ပင့္ကာ၊ လက္သီးကို ဆုပ္၍ျပလုိက္သည္။ ျမင္ေကာင္း ျမင္ၾက ေပလိမ့္မည္။ သူတို႔အား ႏႈတ္ဆက္ျခင္းျဖစ္သည္ကိုလည္း နားလည္ေကာင္း နားလည္ ၾကေပလိမ့္မည္။ ေၾကာင္တက္ေသာ အမူအရာတခုလည္း ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေနမည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ကား ထုိ႔ထက္ပို၍ မတတ္ႏိုင္၊ ယခုထက္ထိ အင္အားဆို၍ ေကာင္းစြာမရွိေသးေပ။

တရန္စေပါ့ရ္တြန္ပဟီးဂိ – သယ္ယူပုိ႔ေဆာင္ရန္ မသင့္။
ပန္းကရာ့စ္၀င္းတြင္းရွိ ေျမကြက္လပ္တြင္၊ လူနာတင္ထမ္းစင္ကုိ ေလာ္လီႀကီတစီးေပၚသို႔ တင္လိုက္ၾကသည္။ အက္ ဆက္ႏွစ္ေယာက္က ကားေမာင္းသူ၏ေဘးတြင္ ထုိက္လုိက္ၾကသည္။ အျခားအက္ဆက္ႏွစ္ေယာက္က ဖြင့္ထားေသာ ေျခာက္ လံုးျပဴးအိတ္မ်ားေပၚ လက္တင္လ်က္ ကၽြန္ေတာ္၏ ဦးေခါင္းအနီးတြင္ ကားကားရားရား ရပ္ၾကသည္။ ဤသို႔လွ်င္ ခရီးထြက္ သြားခဲ့ၾကပါသည္။ လမ္းကား ေျပပ်စ္ပံုမရ၊ ဟုတ္သည္၊ တကယ္ကိုပင္ မေျပပ်စ္။ ခ်ဳိင့္တခ်ဳိင့္၊ ေနာက္ခ်ဳိင့္တခ်ဳိင့္ – ဂုိက္ႏွစ္ရာ မွ် မသြားရေသးမီ ကၽြန္ေတာ္လည္း သတိလစ္သြားပါေတာ့သည္။ ပရာဟာၿမိဳ႕ေတာ္ရွိ လမ္းမႀကီးမ်ားေပၚ၌ ယင္းသို႔ ခရီးသြားခဲ့ ရသည္ကား ရယ္စရာႀကီးပင္ ျဖစ္ေနသည္။ အက်ဥ္းသားသံုးဆယ္အတြက္ သတ္မွတ္ထားေသာ ငါးတန္ေမာ္ေတာ္ကားႀကီးကို အက်ဥ္းသမားတေယာက္တည္းအတြက္ ဓာတ္ဆီျဖဳန္းယင္း၊ ေရွ႕တြင္လည္း အက္ဆက္စမန္းႏွစ္ေယာက္၊ ေနာက္တြင္လည္း ႏွစ္ေယာက္၊ ျပဴးျပဴးၿပဲၿပဲ အစိမ္းစားေတာ့မည့္ ဟန္မ်ားျဖင့္ လူေသေကာင္တေကာင္ ထြက္မေျပးရန္ ေစာင့္ၾကပ္ေနခဲ့ၾကသ တည္း။
ေနာက္တေန႔တြင္ အဆိုပါ ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ဇာတ္လမ္းရႊင္ကို တဖန္ျပန္၍ ခင္းက်င္းျပသၾကျပန္သည္။ ဤအခါတြင္ ကား ကၽြန္ေတာ္သည္ ပက္ခ်က္နန္းေတာ္ေရာက္သည္အထိ ေတာင့္ခံေနခဲ့ေသးသည္။ စစ္ေဆးေမးျမန္းျခင္းကား မၾကာလွ။ အရာရွိ ဖရီးဒစ္က ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ကို မယုမယ ကိုင္တြယ္လုိက္သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ကၽြန္ေတာ့္အား သတိလစ္လ်က္သား ျပန္ေခၚသြားၾကရပါေတာ့သည္။
ယခုေသာ္ ကၽြန္ေတာ္၏အသက္သည္ ကိုယ္ခႏၶာႏွင့္ၿမဲေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္းကို ယံုမွားသံသယရွိစရာ မလုိေတာ့သည့္ေန႔ မ်ားသုိ႔ ေရာက္လာခဲ့ေပၿပီ။ အသက္၏အမႊာပူးညီမဟု ဆိုရမည္ျဖစ္ေသာ နာက်င္ျခင္းသည္ ဤအခ်က္ကို ျပတ္သားစြာ သတိ ေပးေနပါသည္။ ပန္းကရာ့စ္သည္လည္း ကၽြန္ေတာ္တေယာက္ လက္ေခ်ာ္ေျခေခ်ာ္၊ မေတာ္တဆႏွင့္ အသက္ရွင္ေနေၾကာင္း ကို သိခဲ့ၿပီ။ ထိုေၾကာင့္ ပဌမ ႏႈတ္ခြန္းဆက္မ်ားလည္း ေရာက္လာစျပဳသည္။ ထရံထူထူႀကီးမ်ားကို တေဒါက္ေဒါက္ေခါက္ျခင္း ျဖင့္၎၊ အစာေ၀ၾကသည့္ စႀကၤ ံဘာယာမ်ား၏ မ်က္လံုးမ်ားတြင္ သယ္ယူ၍၎၊ ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကားမ်ား ေရာက္လာၾကေလ သည္။
ကၽြန္ေတာ္၏ ဇနီးသာ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းကို ဘာမွ်မသိ။ ကၽြန္ေတာ့္အက်ဥ္းခန္း၏ ေအာက္တည့္တည့္မွေန၍ သံုးေလးခန္းအကြာ အက်ဥ္းခန္းတခန္းထဲတြင္ တေယာက္တည္းေနရရွာသည္။ စိုးရိမ္တလွည့္ ေျမႇာ္လင့္တခါ ေနရရွာသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ကား ဤေျမႇာ္လင့္ခ်က္ပင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလသည္။ တခါ နံနက္ပိုင္းနာရီ၀က္မွ် ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားေရး လုပ္ၾကရစဥ္ သူ႔ေဘးခန္းမွ အေဖာ္တေယာက္ႏွင့္ ဆံုမိၾကသည္။ ထိုအမ်ဳိးသမီး၏ အဆိုအရ ကၽြန္ေတာ္ကား အနိစၥေရာက္ခဲ့ ၿပီ။ အစစ္ခံရစဥ္က ရရွိခဲ့ေသာ ဒဏ္ရာမ်ားေၾကာင့္ ကြယ္လြန္ဟန္တူသည္ဟု သတင္းၾကားရေလသည္။ ထို႔ေနာက္ပိုင္းတြင္ သူ႔ချမာ ေျမကြက္လပ္တေလွ်ာက္ လွည့္လည္၍ေနမိသည္။ သူ၏ကမၻာမွာလည္း ျခာျခာလည္ေနခဲ့သည္။ ေထာင္၏မူမွန္ေလာကျဖစ္ေသာ တန္္းစီရာသို႔ျပန္၀င္ရန္ ေထာင္ေစာင့္ပုလိပ္မက မ်က္ႏွာကို႐ုိက္ပုတ္လုိက္သည္။ ဤသို႔ေျဖာင္းဖ်ေပးသည့္တိုင္ေအာင္ နာရက်င္ရမွန္းမသိရွာခဲ့ေပ။ အဲဒီေနာက္ အက်ဥ္းခန္းက ထရံအျဖဴႀကီးကို ေကာင္းမြန္တဲ့ မ်က္လံုး၀ိုင္း၀ိုင္းႀကီးေတြမွာ မ်က္ရည္ေတြ၀ိုင္းမေနႏိုင္ေတာ့ဘဲ စိုက္ၾကည့္ေနလိုက္တာ၊ ဘာေတြကိုမ်ား ျမင္ခဲ့ပါလိမ့္။ ေနာက္တေန႔တြင္ သူ႔ထံသို႔ အျခားသတင္းတရပ္ေရာက္လာျပန္သည္။ ယခင္သတင္းကား မမွန္ ကၽြန္ေတာ္သည္ အ႐ိုက္ခံရေသာ ဒဏ္ရာမ်ားေၾကာင့္ ေသသည္မဟုတ္၊ အနာအက်င္မ်ားကို မခံႏိုင္ေတာ့ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္၏အက်ဥ္းခန္းအတြင္း၌ပင္ ႀကိဳးဆြဲခ်ေသေလသည္ဟူသတည္း။
ထုိအခ်ိန္တေလွ်ာက္လံုးတြင္ ကၽြန္ေတာ္ကားခ်ဴခ်ာလွေသာ ေကာက္႐ိုးေမြ႔ရာေပၚတြင္ အစန္႔သားလဲေနသည္။ ညေနတိုင္း နံနက္တိုင္းတြင္မူ မရမကႀကိဳးစား၍ ေဘးတေစာင္း ေစာင္းယင္း ဂုစတီနာအတြက္ သူႏွစ္သက္ေသာ သီခ်င္းမ်ားကို ဆိုေနခဲ့ပါသည္။ ဒီေလာက္ေတာင္ စိတ္ပါလက္ပါနဲ႔ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲႀကီး ဆိုေနတာကို သူဘယ့္နဲ႔မၾကားဘဲေနပါလိမ့္။
ယခုေသာ္ ယခင္ေနခဲ့သည့္ေနရာထက္ ပို၍ ေ၀းသြားၿပီျဖစ္သည့္တုိင္ေအာင္ ဂုစတီနာသည္ သတင္းအမွန္မ်ားကို ၾကားရပါၿပီ၊ သိရပါၿပီ။ ထုိမွ်မကေသး ယခုအခါတြင္မူ ေထာင္ေစာင့္မ်ားပင္ အေၾကာင္းသိလာၾကသည္။ အက်ဥ္းခန္း ၂၆၇ မွ သီခ်င္းဆုိျခင္းကို က်င္းသားရၾကကာ၊ တိတ္တိတ္ေနရန္ တံခါးကိုထု၍ ေအာ္ေငါက္ျခင္းပင္ မျပဳလုပ္ၾကေတာ့ပါ။
အက်ဥ္းခန္း ၂၆၇ ကား သီခ်င္းဆိုေနေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ တသက္လံုး သီခ်င္းဆိုခဲ့သည္။ ဘ၀၏ အဆံုး သတ္ခ်ိန္၊ ဤမွ်အသက္ျပင္းေသာအခါတြင္မွ အဘယ့္ေၾကာင့္ သီခ်င္းမဆိုရမည္ကို နားမလည္ပါ။ အဘပက္ရွက္ကေကာ ဘယ့္နဲ႔လဲ။ အလုိေလး … သူကေတာ့ ထူးဆန္းေပသည္။ သီခ်င္းဆိုျခင္းကို လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲႀကီး ၀ါသနာပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဂီတဆန္သည့္ နားလည္းမရွိ၊ အသံလည္းမေကာင္း၊ ဂီတမွတ္ဥာဏ္လည္း ေ၀လာေ၀း။ သို႔ေသာ္သီခ်င္းကို ျမတ္ႏုိးတြယ္တာ စြာ ႀကိဳက္တတ္၍ သီခ်င္းသံ၀ယ္ စိတ္ခ်မ္းသာေနတတ္ရကား နားက ၇ သံကို တမက္တေမာ ေတာင့္တေနခ်ိန္၀ယ္ ေခါင္းမာ မာႏွင့္ ငါးေပါက္ႀကီးခ်၍ ဆိုလိုဆို၊ တသံမွတသံေျပာင္းလုိေျပာင္း၊ စသည္ျဖင့္ ေလွ်ာက္လုပ္သည္ကိုပင္ ကၽြန္ေတာ္က ဂ႐ုမ ထားမိေတာ့သည္အထိ ျဖစ္လာသည္။ သို႔ႏွင့္ လြမ္းစပ်ဳိးလာေသာ အခ်ိန္မ်ားတြင္ သီခ်င္းဆုိၾကသည္။ ေနပြင့္ေသာ အခ်ိန္မ်ား တြင္ သီခ်င္းဆိုၾကသည္။ ေနာက္ျပန္၍ ေတြ႔ေကာင္းေတြ႔ရေတာ့မည့္ ရဲေဘာ္တေယာက္ ခြဲထြက္သြားရေတာ့မည့္အခါ သီခ်င္း ႏွင့္လုိက္ပို႔ၾကသည္။ အေရွ႕ဘက္ စစ္ေျမျပင္မ်ားမွသတင္းေကာင္းမ်ား ကို သီခ်င္းႏွင့္ ႀကိဳဆိုၾကသည္။ စိတ္သက္သာမႈအတြက္ လည္း သီခ်င္းဆိုသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္လည္း သီခ်င္းဆိုသည္။ ဤဓေလ့အတိုင္း လူတို႔သည္ တေခတ္ၿပီးတေခတ္ သီခ်င္း ဆိုခဲ့ၾကသည္။ လူသတၱ၀ါဟူ၍ တည္ၿမဲေနသမွ်ကာလပတ္လံုးလည္း သီခ်င္းဆိုေနၾကမည္သာ ျဖစ္ေပသည္။
သီခ်င္းမပါေသာ အသက္ဟူသည္မရွိ၊ အသက္ဟူသည္လည္း ေနမင္းႀကီးမပါဘဲႏွင့္ မတည္ရွိႏို္င္ေပ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကား သီခ်င္းကိုႏွစ္ဆတိုး၍ ေတာင့္တၾကသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ ေနရာင္သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထံ မေရာက္တတ္ေသာ ေၾကာင့္ျဖစ္ေပသည္။ အမွတ္ ၂၆၇ သည္ ေျမာက္ဘက္ကို မ်က္ႏွာျပဳထားသည္။ ေႏြလမ်ား၌သာ ညေနေစာင္းေနေရာင္သည္ ျပဴတင္းေပါက္သံတုိင္အရိပ္တို႔ကို အေရွ႕ဘက္ထရံေပၚ၌ ခဏတျဖဳတ္ထင္ေစသည္။ ထိုအခါ ဘသည္ အိပ္ရာစင္ကိုမွီ၍ မတ္ တတ္ရပ္ယင္း လာလာသြားသြား ထြက္ခြာသြားသည့္ ဧည့္သည္ေရာင္ျခည္တန္းကို ၾကည့္႐ႈရွာေလသည္ … ဤကား၊ ဤ ေနရာတြင္ ေတြ႔ႏိုင္သမွ်အနက္ ေၾကကြဲဘြယ္ရာ အေကာင္းဆံုးေသာ ႐ႈခင္းတရပ္ျဖစ္ေလသည္။
ေနမင္းသူရိယာ… ၀ိုင္းစက္ေသာ မ်က္လွည့္ဆရာသည္ ရက္ေရာစြာထြန္းေတာက္ယင္း အံ့ၾသစရာအေျမာက္အမ်ား ကို လူတို႔၏ မ်က္စိေအာက္၌ပင္ ဖန္ဆင္းျပတတ္သည္။ ေနေရာင္ေအာက္တြင္ ေနရေသာလူတို႔ကား နည္းပါးလွစြာသည္။ ေနာင္ေသာ္ ေနမင္းႀကီးသည္ အျပည့္အ၀ထြန္းလင္းေတာက္ပ လာေပလိမ့္မည္။ ဟုတ္သည္၊ လူမ်ားသည္လည္း ေနေရာင္ ျခည္မ်ားေအာက္တြင္ ေနၾကရေပေတာ့မည္။ ဤအခ်က္ကို သိရျခင္းကား ၀မ္းေျမာက္ဖြယ္ရာပင္ျဖစ္သည္။ သို႔စဥ္လ်က္ ခင္ဗ်ားသည္ ထိုအခ်က္ႏွင့္ မႏႈိင္းသာ မယွဥ္သာေလာက္ေအာင္ ေသးမႊားလွေသာ အခ်က္ကေလးတခ်က္ကိုလည္း အလြန္ အမင္းသိလုိလွေသးသည္ – ငါတို႔အတြက္ေကာ၊ ေနမင္းႀကီးထြန္းလင္းပါလိမ့္အံုးမလား။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔၏ အက်ဥ္းခန္းကား ေျမာက္ဘက္သို႔ မ်က္ႏွာမူသည္။ ေႏြရာသီအခ်ိန္၊ ေနသာေသာေန႔မ်ားတြင္သာ ေန၀င္သည္ကို ခဏတျဖဳတ္ေတြ႔ၾကရသည္။ ဘရယ္ … ကၽြန္ေတာ္ေလ၊ ေနာက္တခါကေလးေလာက္ေတာ့ ေနထြက္တာကို ျမင္ခ်င္စမ္းပါဘိေတာ့တယ္ဗ်ာ ….
ႀကိဳးစင္ေပၚမွ မွတ္တမ္းမ်ား … အခဏ္း (၄)

နံပါတ္ ေလးရာေသရာမွ ျပန္၍ထျခင္းကား အေတာ္ပင္ထူးျခားေသာ ကိစၥတရပ္ျဖစ္ေပသည္။ ေဖာ္ျပရန္မစြမ္းေလာက္ေအာင္ ထူးျခားလွသည္။ အိပ္ေရး၀ခဲ့သည့္ ေန႔ တေန႔တြင္ေနကလည္း သာေနမည္ဆိုက ကမၻာႀကီးမွာ လွပေနတတ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေသရြာမွျပန္လာျခင္းကား ေနက လည္းခါတိုင္းထက္ပို၍သာယာေနကာ၊ ခင္ဗ်ားကလည္း ခါတုိင္းထက္ပို၍ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာအိပ္ခဲ့ ရသည္ႏွင့္ တူေလသည္။ ခင္ဗ်ားက ဘ၀၏ဇာတ္ခံုကို သိကၽြမ္းလွၿပီဟုထင္သည္။ သို႔ေသာ္ အသက္ျပန္ရွင္ ျခင္းသည္ကား၊ မီးေမာင္းထုိးသူတဦးက မီးလံုးၾကည္ၾကည္မ်ားကို ဖြင့္လုိက္ ကာ၊ လင္းသြားေသာဇာတ္စင္တခုလံုးကို ခင္ဗ်ားအား ျပလုိက္သည္ႏွင့္တူသည္။ ခင္ဗ်ားက ဘ၀ဇာတ္ခံုကို ေကာင္းစြာျမင္ခဲ့ၿပီဟု ယူဆသည္။
ႀသို႔ေသာ္ အသက္ျပန္ရွင္ျခင္းသည္ကား မ်က္လံုးမ်ားဆီသို႔ မွန္ေျပာင္းမ်ားပင့္၍ ၾကည့္႐ႈ႐ံုမွ်သာမက၊ ဓာတ္မွန္ဘီလူး ထပ္၍ဆင့္လုိက္ သည္ႏွင့္လည္း တူေလသည္။ ေသရာမွ ျပန္၍ထျခင္းသည္ ေႏြဦးအျဖစ္အပ်က္တမ်ဳိးပင္ျဖစ္ သည္။ ေႏြဦးရာသီ၏ ဗီဇအတိုင္း မေျမႇာ္လင့္ေသာ မ်က္လွည့္အကြက္မ်ားကို ခင္ဗ်ားအား ခင္း က်င္းျပသလာေလသည္။
အသက္ျပန္၍ ရွင္ရသည္မွာ ယာယီမွ်သာျဖစ္သည္ဟု ခင္ဗ်ားအေနႏွင့္ သိထားေစဦးေတာ့ ဤသို႔ပင္ သ႐ုပ္ေပၚေလသည္။ ခင္ဗ်ား၏ ပတ္၀န္းက်င္သည္ ပန္းကရာ့စ္ေထာင္ရွိ အက်ဥ္း ခန္းတခန္းကဲ့သို႔ ၾကည္ႏူးေ၀ၿဖိဳးေနေစကာမူ ဤသို႔ပင္သ႐ုပ္ေပၚေလသည္။ တေန႔ေသာ အခါတြင္ကား ခင္ဗ်ားကို ကမၻာႀကီးအတြင္းသို႔ပင္ ျပန္လည္ေခၚေဆာင္ၾကေလသည္။ တေန႔ တြင္ သူတို႔ကလူနာတင္ထမ္းစင္မသံုးဘဲႏွင့္ပင္ ခင္ဗ်ားအား အစစ္ခံရန္ ေခၚၾကည္သည္ခင္ဗ်ား က မျဖစ္ႏိုင္ဟု ထင္သည့္တုိင္ေအာင္ တနည္းနည္းႏွင့္ကား အထေျမာက္သြားသည္။ စႀကၤ ံထဲ တြင္ လက္ရန္းမ်ားရွိသည္။ ေလွခါးမ်ားတြင္လည္း လက္ရန္းမ်ားရွိသည္။ လမ္း ေလွ်ာက္ သြားသည္ဟု ဆိုျခင္းထက္ ေလးဘက္ေထာက္သြားရသည္ဟု ဆိုလွ်င္ ပို၍မွန္ေပလိမ့္ မည္။ ေအာက္သို႔ ေရာက္ေသာ္ ေထာင္က်ေဘာ္ေထာင္က်ဘက္မ်ားက ခင္ဗ်ားေထာင္ေလာ္လီ အတြင္းေရာက္သြားရန္ တာ၀န္ယူၾကသည္။ ေနာက္ … တေနရာတြင္ ထိုင္မိသည္။ ဘီးတပ္ ထားေသာ အက်ဥ္းခန္းေမွာင္မဲမဲတြင္၊ လူဆယ္ေယာက္ဆယ့္ႏွစ္ေယာက္။ လူသစ္မ်က္ႏွာ သစ္မ်ားက ခင္ဗ်ားအား ျပံဳးျပၾကရာ ခင္ဗ်ားကလည္း ျပန္၍ျပံဳးသည္။ တစံုတေယာက္က ခင္ဗ်ားအား တစံုတရာကို တီးတိုးေျပာဆိုလာသည္။ သူဘယ္သူမွန္း ခင္ဗ်ားကမသိ။ ခင္ဗ်ား က လူတေယာက္၏ လက္ကို ညႇစ္၍ ႏႈတ္ဆက္သည္။ သို႔ေသာ္ မည္သူ၏လက္ျဖစ္သည္ကို မသိ – ေနာက္ေလာ္လီသည္ ပက္ခ်က္နန္းေတာ္ ဆင္၀င္အတြင္းသို႔ ေဆာင့္၀င္သြားသည္။ မိတ္ေဆြမ်ားက ခင္ဗ်ားအား သယ္ယူသြားၾကသည္။ ခင္ဗ်ားလည္း ထရံေျပာင္တလင္းမ်ား ၀န္းရံေသာ အခန္းတြင္းသို႔ ေရာက္သြားသည္။ အခန္းတြင္း၌ကား ခံုတန္းလ်ားရွည္ငါးလံုး၊ တလံုးေနာက္ တလံုးစီ၍ ခ်ထားသည္။ ၎ခံုမ်ားေပၚတြင္ လူမ်ားသည္ သတိအေနအထား ႏွင့္ထုိင္၊ ဒူးမ်ားေပၚတြင္ လက္မ်ားကပ္လ်က္၊ ေရွ႕တည့္တည့္မွ ထရံဟာလာဟင္းလင္းကို မလႈပ္မယွက္ၾကည့္႐ႈေနၾကသည္ … အဲဒါကေတာ့ ေမာင္ရင္ေရ၊ မင္းကမၻာသစ္ရဲ႕ တစိတ္တပိုင္း၊ဘိုင္စကုပ္႐ံုလုိ႔ေခၚသတဲ့။
(၁၉၄၃ ခုႏွစ္၊ ေမေဒးေန႔ ၾကားျဖတ္တူရိယာသံ) ယေန႔ကား ၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ေမေဒးေန႔ျဖစ္သည္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေထာင္ေစာင့္ကလည္း သူေစာင့္ခ်ိန္အတြင္း စာေရး၍ျဖစ္ႏုိင္ေသာ ေထာင္ေစာင့္ျဖစ္ေနသည္။ ဤသို႔ေသာေန႔မ်ဳိးတြင္ ကြန္ျမဴနစ္သတင္းစာဆရာဘ၀သို႔ ျပန္ ေရာက္လ်က္ ကမၻာသစ္မွ တုိက္ခုိက္ေရး အင္အားစုတို႔၏ ေမေဒးပြဲသဘင္အေၾကာင္း သတင္း ေရးႏုိင္သည္မွာ ကံေကာင္းေလစြတကား။ ေ၀့၍ေ၀့၍ေနေသာ အလံမွားအေၾကာင္းကို ၾကားရ လိမ့္မည္ ဟူ၍ကား မေျမႇာ္လင့္ေလႏွင့္။ ထုိကိစၥမ်ဳိးကား မဟုတ္။ နားေထာင္ေကာင္းလွေသာ ႂကြႂကြရြရြလႈပ္ရွားမႈအေၾကာင္းကိုပင္ ခင္ဗ်ားအားေျပာမျပႏိုင္။ ယေန႔ဘုိ႔ အစစအရာရာကား ႐ုိး႐ုိးကေလးမွ်သာျဖစ္ေလသည္။ အျခားႏွစ္မ်ားတြင္ ပရာဟာၿမိဳ႕၏ လမ္းမမ်ားမေပၚ၌ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ဘူးသကဲ့သုိ႔ ေထာင္ေသာင္းခ်ီေသာ လူထုႀကီး၏ ေပါက္ကြဲအံ့ဆဲဆဲျဖစ္ေနေသာ လႈိင္းမ်ားလည္းမဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ဘူးသည့္အတုိင္း ေမာ္စကိုၿမိဳ႕၏ ရင္ျပင္နီကုိလႊမ္းၾက ေသာ သန္းေပါင္းမ်ားစြာတို႔၏ ပင္လယ္မ်ဳိးလည္းမဟုတ္။ ဤေနရာတြင္ကား လူမ်ားကို သန္းခ်ီ၍လည္းမျမင္ရ။ ရာ လိုက္လည္း မျမင္ရ။ ဤေနရာတြင္ကား ေယာက္်ားမိန္းမရဲေဘာ္ တခ်ဳိ႕တို႔ကိုသာ ျမင္ရသည္။ သို႔စဥ္လ်က္ ေသးႏုတ္ကား မေသးႏွတ္ဟုထင္မိသည္။ တကယ္ လည္း မေသးငယ္ေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဤသည္လည္းအင္အားျပပြဲ တရပ္ပင္ျဖစ္ သည္။ အဟုန္အျပင္းထန္ဆံုးေသာ မီးပံုအတြင္းသို႔ ျဖတ္၀င္ယင္းက၊ ျပာအျဖစ္သို႔ မေႂကြ သြားမူ၍ သံမဏိအျဖစ္သို႔ေျပာင္းလဲေနေသာ အင္အားမ်ား ျဖစ္ေလသည္။ စစ္ေျမကတုတ္မ်ား အတြင္း၌ ျပဳလုပ္ေသာ ဗိုလ္႐ႈသဘင္ျဖစ္သည္။ ကတုတ္ရင္တားမ်ားတြင္ကား စစ္ေျမမွ မီးခုိုးေရာင္ညိဳ႕ညိဳ႕မႈိင္းကို၀တ္ဆင္ၾကသည္။
အစစအရာရာဟာ အေသးအမႊားကိစၥကေလး ေတြသာ ျဖစ္ေနလို႔ တေန႔ဒီဘ၀မ်ဳိးမွာမေနခဲ့ ရဘဲ ဒီစာကိုသာဖတ္ရမဲ့ ခင္ဗ်ားလိုလူမ်ဳိးဟာ ဒီစာကိုနား လည္ပါ့မလား။ ဒါေပမယ့္ နားလည္ ဘို႔ႀကိဳးစားပါ။ ဒီအေသးအဖြဲကေလးေတြမွာ အင္အားရွိတယ္ဆိုတာ ယံုပါ။ ဘဲေထာဗ္န္ ၏ ဂီတသံႏွစ္ေၾကာင္းကို ထရံတြင္ ေခါက္လ်က္တဘက္အက်ဥ္းခန္းမွ ႏႈတ္ဆက္လုိက္ပံုကား ယေန႔အဘုိ႔ပိုမို၍ ခန္းနားေလးနက္သည္။ ထရံမ်ားလည္း အသံလႈိင္းမ်ားကိုျမႇင့္၍ ျပန္ၾကား ၾကေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ အ၀တ္အစားရွိစုမဲ့စုမွ အေကာငး္ဆံုးတို႔ကို ေရြး၍၀တ္ဆင္ၾကသည္။ အက်ဥ္းခန္းတိုင္းတြင္လည္း ဤသို႔ပင္ ျပဳလုပ္ၾကသည္။ နံနက္စာလာ၍ ပို႔ၾကေသာအခါတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကား ေက်ာ့ေက်ာ့ေမာ့ေမာ့ႀကီး ျဖစ္ေနၾကေလၿပီ။ ဖြင့္ထားေသာ တံခါးေပါက္တြင္ ေပါင္မုန္႔ ကာဖီ အျမည္းႏွင့္ ေရတို႔ကိုေဆာင္ယူလာသည့္ေထာင္ဘာယာမ်ားေပၚလာၾကသည္။ ရဲေဘာ္ စေကာ္ယွ်က္ပါသည္၊ ေပါင္မုန္႔ကေလးႏွစ္လံုးအစား သံုးလံုးထုတ္ေပး သည္။ ဤကား သူ၏ ေမေဒးေန႔ႏႈတ္ခြန္းဆက္ပင္ျဖစ္ေလသည္။ ဂ႐ုစိုက္တတ္ေသာ သူတဦး၏ အသက္၀င္ ေသာ ႏႈတ္ဆက္နည္းျဖစ္ေလသည္။ ေပါင္မုန္႔မ်ား၏ ေအာက္တြင္ တေယာက္လည္းေခ်ာင္း မ်ားက တေယာက္လက္ေခ်ာင္းမ်ားကို ဖိႏွိပ္လုိက္သည္။ စကားမေျပာရဘူးလို႔ ပိတ္ပင္ထား ၾကတယ္။ မ်က္လံုးေတြကို ေတာင္ အလစ္မေပးၾကဘူး ဒါေပမယ့္ ဆြံ႔အေနတဲ့လူေတြေတာင္ လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔ ျပတ္ျပတ္သားသား စကားေျပာႏိုင္ၾကတယ္မဟုတ္လား။ အမ်ဳိးသမီးမ်ား သည္ နံနက္ခင္းနာရီ၀က္ က်န္းမာေရးေလ့က်င့္ခန္းမ်ားျပဳလုပ္ရန္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အက်ဥ္းခန္း ျပဴတင္းေပါက္ေအာက္တည့္တည့္ရွိ ကြက္လပ္ထဲသို႔ေျပးထြက္ေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ စားပြဲေပၚသို႔တက္ကာ၊ သံတုိင္မ်ားအၾကားမွေန၍ ေအာက္သို႔ငံု႔ၾကည့္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အား ျမင္ေကာင္း ျမင္ၾကမည္။ ျမင္လည္း ျမင္ၾကေပသည္။ သူတို႔သည္ ႏႈတ္ဆက္သည့္အေနျဖင့္ လက္သီးဆုပ္မ်ားကို ေျမႇာက္ေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ထို႔အတူ ျပန္လည္ႏႈတ္ ဆက္သည္။ ယေန႔ေသာ္ကား ေအာက္ဘက္ရွိ ကြက္လပ္တြင္ အစစအရာရမွာ အသက္၀င္ လႈပ္ရွားေနသည္ အျခားေန႔မ်ားႏွင့္ လံုး၀ကြာျခားေန သည္။ ပိုမိုရႊင္ျမဴးလန္းဆန္းေနသည္။ ေထာင္ေစာင့္ပုလိပ္မကား ဘာကိုမွ်မျမင္ သို႔မဟုတ္ ဘာကိုမွ်မျမင္လိုသည္လည္း ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေပမည္။ ဤသည္ပင္လွ်င္ ယခုႏွစ္ေမေဒးပြဲသဘင္အတြင္းသို႔ အၾကံဳး၀င္ေလသည္။
ယခု ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ နာရီ၀က္ေလ့က်င့္ခန္း။ ကၽြန္ေတာ္က ေလ့က်င့္ခန္းမ်ားကို ေခါင္းေဆာင္ သည္။ ဒို႔လူတို႔ ဒီေန႔ဟာ ေမေဒးေန႔။ ေထာင္ေစာင့္ေတြ အံ့အားသင့္ခ်င္သင့္ၾကပါေစ။ ငါတို႔ကေတာ့ ေလ့က်င့္ခန္းကုိ တမ်ဳိးတဖံုစၾကစို႔။ ပဌမေလ့က်င့္ခန္း တစ္ … ႏွစ္ … တစ္ … ႏွစ္၊ တူႏွင့္ထုခ်က္၊ ႐ိုက္ခ်က္မ်ား။ ေနာက္ ဒုတိယေလ့က်င့္ခန္း ေကာက္ရိတ္ဟန္။ တူႏွင့္ ေကာက္ရိတ္တံဇဥ္ … အနည္းငယ္ကေလး နက္သြားေအာင္ေတြးလိုက္လွ်င္ ရဲေဘာ္မ်ားနား လည္ေလာက္ ၾကေပသည္။ တူႏွင့္ တံဇဥ္။ ေဘးပတ္လည္သို႔ အကဲခတ္ၾကည့္လုိက္သည္။ သူတို႔သည္ ျပံဳးလ်က္ ေလ့က်င့္ခန္းကို အားတိုက္အင္တိုက္ ထပ္၍လုပ္ၾကသည္။ ရိပ္မိၾက ေလသည္။ ဒါပဲ … ဒို႔လူတို႔ … ဒါဟာ ငါတို႔ရဲ႕ ေမေဒးအစည္းအေ၀းႀကီးပဲ၊ ဒီပန္ေတာ္မိမာ ရဲ႕အဓိပၸာယ္က ဘာလဲ။ ငါတို႔ဟာ ေသမင္းခံတြင္းထဲ ဆင္းေနၾကရတာေတာင္ သစၥာကိုေစာင့္ ထိန္းၾကမယ္ဆိုတဲ့ ေမေဒးေန႔က်မ္းက်ိန္ပြဲပဲ။ပန္ေတာ္မိမာ – မူရာျပ ျပဇာတ္။ စကားမေျပာဘဲ ေျချပလက္ျပ အမူအရာျပယင္း ဇာတ္ေၾကာင္းခင္းသြားေသာ ျပဇာတ္တို။အက်ဥ္းခန္းသို႔ ျပန္ေရာက္ၾကၿပီ။ ကိုးနာရီ။ ယခု ကရဲမလင္ မွ နာရီစင္သည္ ဆယ္ခ်က္မွ် ႐ိုက္ေဆာ္လိုက္ ၿပီျဖစ္သည္။ ယင္ျပင္နီတြင္ ဗိုလ္႐ႈသဘင္ႀကီး စေပၿပီ။ ကရဲမလင္ – ေမာ္စကိုၿမိဳ႕လည္ရွိ နန္းေတာ္ၿမိဳ႕။ ဆိုဗိယက္အစုိးရ၏ ဗဟိုဌာနျဖစ္သည္။ ဘေရ … သူတို႔နဲ႕ လုိက္ၾကရ ေအာင္ေလ။ အခုဆိုရင္ အင္တာေနရွင္နယ္ သီခ်င္းႀကီးကို ဆိုေနၾကၿပီ။ ကမၻာတ၀ွမ္းလံုးမွာလဲ ဒီအင္တာေနရွင္နယ္ သီခ်င္းသံ ၀ဲပ်ံၿပီးေနတာမို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အက်ဥ္းခန္းထဲမွာလဲ ဒီသီခ်င္း သံ ျပည့္နက္သြားပေစ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကား သီခ်င္းဆိုၾကသည္။ ၎ေနာက္ ေတာ္လွန္ေရး သီခ်င္း တပုဒ္ၿပီးတပုဒ္ ေပၚလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကား အေဖာ္ကြဲ၍မေနလိုၾက။ အမွန္အား ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ အေဖာ္ကင္းမဲ့ေနၾကသည္မဟုတ္။ စင္စစ္အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကား ယခုအခ်ိန္တြင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနထုိင္ယင္း အခ်ဳပ္အခ်ယ္မရွိဘဲ သီခ်င္းဆိုေနယင္းက၊ ကၽြန္ေတာ္ကဲ့သို႔ပင္ တိုက္ပြဲ၀င္ေနၾကသူမ်ားႏွင့္ တဂုိဏ္းတည္း တဖြဲ႔တည္း ျဖစ္ၾကေပသည္…
အင္တာေနရွင္နယ္ – ကမၻာ့ ပစၥည္းမဲ့တုိ႔၏ သီခ်င္း၊ ကမၻာတ၀ွမ္းလံုးရွိ ကြန္ျမဴနစ္မ်ား ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ား၏ သီခ်င္းျဖစ္သည္။ စာသားကိုေရးစပ္သူမွာ အဲဇဲန္ ေပၚတယဲ ေခၚ ျပင္သစ္အလုပ္သမား၊ ေတာ္လွန္ေရးသမားျဖစ္၍ ပါရီကြန္ျမဴးန္တြင္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့သူျဖစ္သည္။ ဂီတကိုဖြဲ႔ႏြဲ႔သူမွာ ပီယဲရ္ဒေဂတဲရ္ ေခၚ ျပင္သစ္အလုပ္ သမား၊ သီခ်င္းေရးဆရာတဦးျဖစ္သည္။
(တဗားရစ္ရွ္ခ်ဖွ က်ဴးရ္မာ့ခ္၊ဗဇာစက်ဲန္းကာ့ခ္ ခါေလာ့ဒ္နီးခ္၊ ဗီ ဆနားမီ၊ ဗီ ဆနားမီ၊
ခုိ႔ခ်္ညိ့တ္ဗာ့စ္ဖွ ကေလာနာ့ခ္ … )“ဒါး … မီ ဆဗားမီ။”
ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ေမေဒးေန႔ပြဲသဘင္ကို အက်ဥ္းခန္း ၂၆၇ ၌ ဤသို႔လွ်င္ အဆံုးသတ္ရန္ ၾကံစည္ခဲ့ၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ အမွန္အားျဖင့္ ထုိသို႔အဆံုးသတ္ခဲ့ပါသေလာ။ အက်ဥ္းခန္းမ်ားရွိ ေယာက္်ားမ်ားအားတက္ၾကေစရန္ တပ္နီေတာ္ စစ္သီခ်င္းကို ေလခၽြန္ရင္း၊ ေျပာက္က်ားတပ္သားသီခ်င္းကို ေလခၽြန္ရင္း၊ အျခားဆိုဗိယက္သီခ်င္းမ်ားကို ေလခၽြန္ရင္း ယခုေန႔လည္ပိုင္းတြင္ ေျမကြက္လပ္တေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာ ေထာင္ဘာယာအမ်ဳိး သမီးအေၾကာင္းအကိုလည္း ထည့္ေျပာရန္ မလိုေတာ့ၿပီေလာ။ ကၽြန္ေတာ့္ထံ စကၠဴႏွင့္ ခဲတံယူလာကာ ယခုလည္း တစံုတေယာက္က ႐ုတ္တရက္၀င္လာ၍ ကၽြန္ေတာ္စာေရးေန သည္ကို အလစ္မဖမ္းႏိုင္ရန္ စႀကၤ ံတြင္ ေစာင့္ၾကပ္ေပးေနေသာသူ၊ ခ်က္အမ်ဳိးသား ေထာင္ေစာင့္တို႔၏ ယူနီေဖာင္းကို ၀တ္ဆင္ထားသည့္ ေယာက္်ားတေယာက္၏ အေၾကာင္း ကိုလည္း မေျပာ၍ျဖစ္ပါ့မည္ေလာ။ ဤစာေရးျခင္းကို အကယ္ပင္ အစပ်ဳိးေပးလုိက္ကာ၊ ဤစာရြက္ကေလးမ်ားကို္လည္း ယူထုတ္သြားလ်က္ အခ်ိန္က်ေသာအခါတြင္ အလင္းသို႔ေပၚ ထြက္လာေအာင္ ေစ့ေစ့စပ္စပ္သိမ္း၀ွက္ေပးေနေသာ အျခားေယာက္်ားတေယာက္၏အၾကာင္း ကို္လည္း မက်န္ေတာ့သေလာ။ ဤစာရြက္ကေလး တပိုင္းတစေၾကာင့္ပင္၊ သူတို႔ ေခါင္းျပဳတ္သြားႏိုင္သည္။ တဗားရစ္ရွ္ခ်ဖွ က်ဴးရ္မာ့ခ္၊ဗဇာစက်ဲန္းကာ့ခ္ ခါေလာ့ဒ္နီးခ္၊ ဗီ ဆနားမီ၊ ဗီ ဆနားမီ၊ခုိ႔ခ်္ညိ့တ္ဗာ့စ္ဖွ ကေလာနာ့ခ္ … – ဖူးခ်စ္သည္ ဤသီခ်င္းကို မူရင္း႐ုရွား အသံထြက္ျဖင့္ ေရးခဲ့သည္။“ေထာင္မ်ားအတြင္းက ရဲေဘာ္တို႔ရယ္ေအးစက္လွတဲ့ တံတိုင္းမ်ား ေနာက္၀ယ္ငါတို႔နဲ႔အတူတူ မခ်ီတက္ႏိုင္ေပမယ့္လဲမင္းတို႔ဟာ ငါတို႔နဲ႔အတူတကြပဲ၊ မင္းတို႔ဟာ ငါတို႔နဲ႔အတူတကြပဲ။
“ဒါး … မီ ဆဗားမီ။” – (႐ုရွားစကား) ေအး … ငါတုိ႔ဟာ မင္းတို႔နဲ႔ အတူတကြပဲ။
သူတို႔ကား သံတုိင္မ်ားကာထားေသာ ယေန႔ႏွင့္ လြတ္လပ္ေသာ မနက္ျဖနအၾကား ေပါင္းကူူးတံတားမ်ား ျဖစ္ၾကရန္ စြန္႔စားေနၾကသည္။ သူတို႔ကား တုိက္ပြဲ၀င္ေန ၾကသည္။ ေျမ၏ အေနအထားအလုိက္၊ ရွိသမွ်ေသာနည္းလမ္းမ်ားကိုသံုးကာ ေရာက္ေနရာ၌ ရပ္တည္ရင္း သစၥာရွိစြာတိုက္ခိုက္ေနၾကသည္။ ေၾကာက္စိတ္ကင္းမဲ့စြာ တုိက္ပြဲ၀င္ေနၾက သည္။ သူတို႔တြင္ ဟိတ္ဟန္ဟူ၍မရွိ၊ မသကၤာစရာလည္း မေပၚ၊ ဂ႐ုဏာျပေသာ အမူအရာမ်ဳိးပင္ လံုး၀ကင္းမဲ့ေနသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း အသက္ႏွင့္ေသေဘးတို႔၏ ရင္ဆုိင္ တိုက္ပြဲတြင္ ထိုသူမ်ားကား မိတ္ေဆြမ်ားဘက္မွ ရပ္တည္ေနၾကသည္၊ တုိက္ပြဲအတြင္း က်ဆံုး ရန္အလားအလာႏွင့္ ေအာင္ျမင္ ရန္အလားအလာမ်ား သူတို႔တြင္ ဆတူရွိေနၾကသည္ဟူေသာ အခ်က္တို႔ကုိ ခင္ဗ်ားအေနႏွင့္ လံုး၀ရိပ္မိႏိုင္မည္ မဟုတ္ေပ။ ေမေဒးဗိုလ္႐ႈသဘင္မ်ား၌ ေတာ္လွန္ေရးတပ္မေတာ္သားမ်ား ခ်ီတက္ၾကသည္ကို ခင္ဗ်ားဆယ္ႀကိမ္ အႀကိမ္ႏွစ္ဆယ္မွ် ျမင္ခဲ့ရသည္။ ခမ္းနားေပစြ တကား။ သို႔ေသာ္ တကယ့္တိုက္ပြဲအတြင္းသို႔ ေရာက္ခါမွ ဤတပ္မေတာ္ႀကီး၏ အင္အားအစစ္အမွန္ကို တန္ဘိုးျဖတ္ႏိုင္ေတာ့သည္။ ေသျခင္းဟူသည္ ကား ခင္ဗ်ားထင္ခဲ့သည့္ထက္ ပို၍႐ိုးေနေသးသည္။ သတၱိရွိျခင္း၏ မ်က္ႏွာမွလည္း ေရာင္ျခည္ မ်ားျဖာထြက္သည္ထက္ပင္ ပိုမို၍ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္သည္။ တိုက္ပြဲအတြင္း ၾကန္႔ၾကန္႔ ခံလ်က္ ေအာင္ပြဲအထိ ခ်ီတက္သြားရန္အလို႔ငွာ အတိုင္းမသိေသာ အင္အားမ်ားရွိရန္ လိုေပသည္။ ယင္းသို႔ေသာ အင္အားမ်ား လႈပ္ရွားေနသည္ကို ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် မ်က္ေမွာက္ျပဳ ေနရေသာ္လည္း အၿမဲတေစအားျဖင့္ေသာ္ကား ထိုအင္အားတို႔ကို ခင္ဗ်ားအေနႏွင့္အျပည့္ အ၀သတိျပဳမိသည္ မဟုတ္ေပ။ အစစအရာရာကား ျဖစ္႐ိုးျဖစ္စဥ္အတိုင္း ျဖစ္ေပၚေန ၾကသည္ ဟု ထင္ခဲ့သည္။ ယေန႔ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္၊ ေမေဒးေန႔ ဗိုလ္႐ႈသဘင္တြင္ …အဆိုပါ အင္အားစုိတို႔ကို ခင္ဗ်ားသတိျပဳမိျပန္ေလၿပီ။
၁၉၄၃ ခုႏွစ္၊ ေမေဒးေန႔သည္ ဤဇာတ္ေၾကာင္းကို ေခတၱမွ်၀င္၍ျဖတ္ခဲ့ပါသည္။ သို႔ျဖစ္သည္ ကား ေကာင္းပင္ေကာင္းေနေသးသည္။ ပြဲလမ္းသဘင္ က်င္းပေသာေန႔မ်ား၀ယ္၊ လူတို႔သည္ အတိတ္မွ အျဖစ္အပ်က္တို႔ကို တမ်ဳိးတဖံု လွီးလႊဲ၍ သတိရတတ္ၾကသည္။ ယေန႔လႊမ္းမိုး ေနေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈသည္လည္း ကၽြန္ေတာ္၏ စျမံဳ႕ျပန္ျခင္းတို႔ကို အေရာင္တမ်ဳိး ခ်ယ္ေကာင္း ခ်ယ္ေပလိမ့္မည္။
ပက္ခ်က္နန္းေတာ္ရွိ “ဘုိင္စကုပ္႐ံု” သည္ကား၊ မည္သည့္ ႐ႈေထာင့္မွၾကည့္ၾကည့္ ရႊင္ျမဴးဘြယ္ရာ အကယ္ပင္ ကင္းမဲ့ေနေသာ ေနရာတေနရာျဖစ္ ေလသည္။ ဤသည္ကား ညႇဥ္းပမ္းရာ အခန္းတြင္းသို႔မ၀င္မီ ေစာင့္ေနရသည့္ အေရွ႕ခန္းျဖစ္သည္။ ထိုေနရာမွေန၍ အျခားသူမ်ား၏ ညီးတြားသံမ်ား၊ တုန္လႈပ္စြာ ေအာ္ဟစ္သံမ်ားကို ၾကားရသည္။ ခင္ဗ်ားကို ဘာလုပ္ၾကမည္မသိ။ လူတို႔သည္ ဤအခန္းမွ က်န္းမာသန္စြမ္း၊ သြက္လက္စြာ ထြက္ခြာသြား သည္ကို ခင္ဗ်ားေတြ႔ လိုက္ရသည္။ နွစ္နာရီ၊ သံုးနာရီမွ် အစစ္ခံရၿပီးသည့္ေနာက္ပိုင္းတြင္ကား ေပါက္ၿပဲက်ဳိးပဲ့လ်က္ ျပန္လာၾကသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ အစစ္ခံရန္ နာမည္ကို ေခၚလုိက္ သည္တြင္ ျပတ္ျပတ္သားသား ထူးလုိက္ေသာအသံကို ၾကားရသည္ တနာရီအၾကာတြင္ နာက်င္ျခင္း၊ အဖ်ားတက္ျခင္းတို႔ျဖင့္ ေဖ်ာ့ေနေသာ အသံသဲ့သဲ့သည္ အသံရွင္၏ ျပန္ထြက္လာျခင္းကို ေက်ညာေလသည္။ ထို႔ထက္ဆိုးေသာ အရာတရပ္ရွိေသးသည္။ လူတို႔သည္ ၿငိမ္သက္ေျဖာင့္မတ္ေသာ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ၀င္သြား ၾကသည္ကို ေတြ႔လုိက္ရလ်က္၊ ၎တို႔ျပန္လာၾကေသာအခါတြင္ကား ခင္ဗ်ားႏွင့္မ်က္လံုးခ်င္း မဆိုင္ၾက ေတာ့ေပ။ အေပၚထပ္တေနရာ၊ စစ္ေဆးေသာအခန္းတခန္း၀ယ္ ေပ်ာ့သြားေသာအခ်ိန္ ကေလးတခ်ိန္ ယုတ္စြအဆံုး မဆံုးျဖတ္ႏုိင္ေသာ အခုိက္ကေလးတခိုက္၊ ေၾကာက္စိတ္လႊမ္း ခဲ့ေသာ တဒဂၤ၊ သို႔မဟုတ္ ငါတည္းဟူ ေသာ ကိုယ္ကာယကို ကာကြယ္လုိစိတ္ေၾကာင့္ ယေန႔ ျဖစ္ေစ၊ နက္ျဖန္ျဖစ္ေစ၊ ဤေနရာသို႔ လူသစ္မ်ားေရာက္လာၾကေတာ့မည္။ တုန္လႈပ္ဘြယ္ ရာမ်ားကို အစမွ ေန၍ ခံစားၾကရေတာ့မည္။ ထိုလူသစ္မ်ားကား တိုက္ပြဲအတြင္း ရဲေဘာ္ ရဲဘက္တေယာက္က၊ ရန္သူ႔လက္တြင္း ထုိးအပ္ျခင္းကို ခံလုိ္က္ရေသာ သူမ်ားပင္ျဖစ္ေလ သည္။
စိတ္ဓာတ္ အခ်ဳိးခံလုိက္ရေသာသူမ်ားကို ၾကည့္ရျခင္းသည္၊ ကိုယ္ကာယထုေထာင္းႏွိပ္စက္ ျခင္းခံေသာ သူမ်ားအား ျမင္ရျခင္းထက္ ပို၍ဆိုး၀ါးေလ သည္။ အနီးအပါး၌ရစ္၀ဲေနေသာ ေသျခင္းသေဘာတရားျဖင့္ ေဆးေက်ာထားသည့္ မ်က္လံုးမ်ားလည္းရွိ၍၊ ေသရာမွျပန္ထလာ ျခင္းေၾကာင့္ ခါးေနေသာခံစားမႈ လည္းရွိမည္ဟုဆိုက၊ မည္သူသည္ယုိင္သြားခဲ့ၿပီ၊ မည္သူသည္ မိမိ၏၀ိဉာဥ္တေနရာကေလးတြင္ ငါ၏တိုက္ပြဲ၀င္ဘက္ေတာ္သားမ်ားအနက္ အေရးမႀကီးဆံုး ေသာ ေဖာ္ထိုက္လုိက္ရလွ်င္၊ ငါ၏ကိုယ္အတြက္ သက္သာမႈအနည္းငယ္ရေစလိမ့္မည္ဟု စိတ္ကူးမိခဲ့ၿပီ၊ စေသာအေၾကာင္းတို႔ကို ခင္ဗ်ားအားမည္သူက မေျပာဘဲ ႏွင့္ စိတ္တြင္းကသိရွိႏိုင္သည္။ အသဲေၾကာင္လုိက္တဲ့ သတၱ၀ါေတြ။ ရဲေဘာ္ရဲဘက္တေယာက္ရဲ႕ အသက္ကိုေပးၿပီး ၀ယ္ခဲ့ရတဲ့ေနာက္၊ မင္းတို႔ရဲ႕ဘ၀ဟာ သတီစရာ ရွိပါေတာ့မလား။
ဤသည္ကား “ဘုိင္စကုတ္႐ံု”တြင္ပဌမဆံုးအခ်ိန္ထိုင္ခဲ့စဥ္က ဦးဦးဖ်ားဖ်ားေပၚေပါက္လာေသာ စိတ္ကူးမ်ား ဟုတ္ခ်င္မွဟုတ္မည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထုိ စိတ္ကူးမ်ားသည္ ဤေနရာတြင္ ထပ္ခါထပ္ခါေပးလာတတ္သည္။ ထိုေန႔နံနက္တြင္ ေရာက္သြားသည့္အျခားေနရာ တေနရာ ၌ကား ထိုစိတ္ကူးသည္ အကယ္ပင္ ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။ ထိုေနရာကား “ဘုိင္စကုတ္႐ံု” ႏွင့္အနည္းငယ္ကြာျခားသည္။ ထိုေနရာကားသိျမင္မႈတို႔၏ အႂကြယ္၀ဆံုးေရေသာက္ ျမစ္ျဖစ္ လ်က္၊ နံပါတ္ “ေလးရာ” ဟု အမည္တြင္ေလသည္။ကၽြန္ေတာ္သည္ “ဘိုင္စကုတ္႐ံု” ထဲတြင္ ၾကာျမင္စြာထုိင္မေနခဲ့ရ၊ တနာရီသုိ႔မဟုတ္ တနာရီခြဲသာၾကာမည္။ ေနာက္ကၽြန္ေတာ္၏ ေက်ာဘက္မွ ကၽြန္ေတာ္၏အမည္ကို ေခၚသံေပၚလာကာ၊ အရပ္၀တ္အရပ္စားႏွင့္ ခ်က္စကား ေျပာတတ္သူ ပုလိပ္ႏွစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္အားဓာတ္ေလွခါးသုိ႔ ေခၚေဆာင္သြား သည္။ ေလးထပ္ေပၚအထိတက္၍ က်ယ္ျပန္႔ေသာ အခန္းႀကီးတခန္းအတြင္းသို႔ ေခၚသြားၾကသည္။ ထုိအခန္း၏ တံခါးေပၚတြင္ တပ္ဆင္ထားသည့္ ဂဏန္းကား …၄၀၀ ဟူ၍ျဖစ္ပသည္။
ေရာက္စက သူတို႔၏မ်က္ေစ့ေအာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တေယာက္ထီးတည္းသာ ထုိင္ေနရ သည္။ ေနာက္ဆံုးထရံမွာ သီးသန္႔၍ခ်ထားေသာ ကုလား ထိုင္တလံုးတြင္ ထိုင္ေနရသည္။ ထိုေနယင္းက၊ ယခုျဖစ္ပ်က္ေနေသာ အေတြ႔အၾကံဳကို ယခင္တခါ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရဘူးသည္ဟူ ေသာခံစားမႈျဖင့္ ပတ္၀န္းက်င္ကို ၾကည့္႐ႈမိသည္။ ဒီေနရာကုိ ငါေရာက္ခဲ့ဘူးသလား၊ မေရာက္ဘူးပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီအခန္းကိုငါသိပါတယ္။ ဤအခန္းကို ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသည္။ အိပ္မက္ထဲ၌မက္ဘူး သည္။ ဤေနရာအေၾကာင္း ၾကမ္းၾကဳတ္လွေသာ ေခ်ာက္အိပ္မက္ႀကီး မက္ဘူးသည္။ ေခ်ာက္အိပ္မက္ေၾကာင့္ အသြင္အျပင္လည္း ရဲြ႕ေစာင္း၊ အေနအထားလည္း စက္ဆုတ္စရာေကာင္းေနခဲ့သည့္တိုင္ေအာင္ ထုိေနရာကို မမွတ္မိႏိုင္သည့္ အထိကားမ ေရာက္။ ယခုေသာ္ ဤအခန္းသည္ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြျဖစ္ေနသည္။ ေန႔၏ အလင္းေရာင္ႏွင့္ ၾကည္လင္ေသာေရာင္စံုမ်ား သန္းေနၾကသည္။ သံတုိင္မ်ား ခပ္ႀကဲႀကဲတပ္ထားေသာ ျပဴတင္း ေပါက္ က်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္းမ်ား၏အလြန္တြင္၊ တင္း ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္း၊ စိမ္းစုိေသာ လဲ့တနာ ႏွင့္ ဟရာ့ဒခ်န္နီ ရဲတိုက္တုိ႔ကို ျမင္ႏုိင္ေပသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ အိပ္မက္ထဲတြင္ကား၊ အဆိုပါ အခန္းတြင္ ျပဴတင္း ေပါက္မ်ားမရွိ၊ မႈန္မႈန္သုိးသုိးျဖစ္ေနသည္။ ညစ္ပတ္ေသာ အလင္းေရာင္၀ါ က်င့္က်င့္သာ ပက္ျဖန္းထားသည္။ လူမ်ားသည္လည္း အရိပ္မ်ားႏွင့္ တူေနခဲ့သည္။ ဟုတ္ သည္၊ ဤေနရာတြင္ လူမ်ားရွိခဲ့သည္။ ယခုေသာ္ တခန္းလံုး ဗလာဟင္းလင္းျဖစ္ေနလ်က္၊ တလံုးေနာက္တလံုး စီ၍ခ်ထားေသာ ခံုတန္းရွည္ေျခာက္လံုး ကား၊ ပန္း၀ါ၀ါ၊ ပန္းျဖဴျဖဴကေလး မ်ားေပါက္ေနသည့္ ျမက္ခင္းကေလးႏွင့္တူေနေလသည္။ အိပ္မက္ထဲတြင္မူ၊ ခံုတန္းမ်ားမွာ တေယာက္ေဘးတေယာက္ကပ္၍ ထုိင္ေနရေသာ လူမ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနခဲ့သည္။ ၎တို႔၏ မ်က္ႏွာမ်ားမွာလည္း ေဖ်ာ့ေရာ့ေနသည္၊ ေသြးမ်ားစြန္းေနသည္။ ထို႔ေနာက္ တံခါးေဘး ထိုတေနရာ၀ယ္ အလုပ္သမား၀တ္စံုအျပာေရာင္ကို ၀တ္ထားေသာ လူတေယာက္။ သူသည္ ေရ … ေရကို ေတာင့္တယင္းရပ္ေနကာ၊ ေလွ်ာက်လာေသာ ကုလားကာကဲ့သို႔ ေျမ ေပၚသို႔ ျဖည္းညင္းစြာ ေခြက်သြားေလသည္။ဟုတ္သည္။ ဤသို႔ပင္ျဖစ္သည္။ အိပ္မက္ကားမဟုတ္။ ယခုအေၾကာင္းမွန္ကို သိၿပီ။ ထိုရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ အျဖစ္အပ်က္၊ အဖ်ားေသြးမ်ား တက္ေစသည့္ အျဖစ္အပ်က္ကား၊ အကယ္ပင္ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္အဖမ္းခံရ၍ ပဌမဆံုးအႀကိမ္ အစစ္ေဆးခံရေသာ ညက ျဖစ္ေလသည္။ သူတို႔အနားယူလိုေသာ အခ်ိန္၊ သို႔မဟုတ္ အျခားသူမ်ားအား ကိုင္ တြယ္လုိၾကသည့္ အခ်ိန္မ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ့အား ဤေနရာသို႔ေခၚ၍ ေခၚ၍လာၾကသည္ – သံုးႀကိမ္လား၊ ဆယ္ႀကိမ္လားမသိ၊ သိႏိုင္ပါဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ့တြင္ ဘိနပ္မ်ားမပါ။ အကြက္႐ိုက္ထားေသာ အုပ္ကၽြတ္ၾကမ္းခင္းမ်ားက၊ ပြန္းပဲ့ေန ေသာ ေျခဖ၀ါးမ်ားကို၊ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ေအးျမ ေစခဲ့သည္ကို သတိရပါသည္။ ထိုစဥ္အခါက ခံတန္းလ်ားမ်ားမွာ ယြန္ကားစ္ လက္နက္စက္႐ံုမ်ားမွာ အလုပ္သမားတို႔ျဖင့္ျပည့္လွ်ံေနခဲ့သည္။ ဂက္စတာပိုက တညေနခင္းပိုက္ဆြဲရာတြင္ ပါလာသူမ်ားျဖစ္သည္။ အလုပ္သမား အ၀တ္ျပာ ကို ၀တ္ထားသည့္ တံခါးနားမွလူကား ယြန္ကားစ္ စက္႐ံုအတြင္းရွိ စက္႐ုံကလာပ္စည္းမွ ရဲေဘာ္ ဘာရေတာ္ ည္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္အဖမ္းခံရသည့္အေၾကာင္းမွာ သူႏွင့္တနည္းအား ျဖင့္ ဆက္စပ္ေနသည္။ ဤအခ်က္ကိုေရးသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္၏ကိစၥတြင္ တစံုတေယာက္ ၏ သစၥာေဖာက္ျခင္း၊ သူရဲေဘာ္ေၾကာင္ျခင္းတို႔မပါ၀င္၊ သတိလစ္ဟင္းမႈႏွင့္ ကံမေကာင္း အေၾကာင္းမလွျခင္းတို႔ေၾကာင့္သာ ျဖစ္ရသည္ကို ရွင္းလင္းစြာသိၾကေစ ရန္ျဖစ္သည္။ ရဲေဘာ္ ဘာရေတာ္ည္သည္ မိမိ၏ကလာပ္စည္းႏွင့္ ပါတီေခါင္းေဆာင္မႈအၾကား အဆက္အသြယ္မ်ား ရရန္ ရွာေဖြေနခဲ့သည္။ သူ၏ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ရဲေဘာ္ ယဲလီနက္ က အဆက္အသြယ္ရေအာင္ စီစဥ္ေပးပါမည္ဟု ကတိျပဳလုိက္ေလသည္။ ရဲေဘာ္ ယဲလီနက္သည္ ေရွးဦးပဌမ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ တုိင္ပင္သင့္ သည္။ သူႏွင့္ လံုး၀မပတ္သက္ေစပဲ၊ ကိစၥကို ၿပီးေျမာက္ေအာင္လုပ္သင့္သည္။ ထုိသို႔ျပဳလုပ္ရမည့္အစား လွ်ဳိ႕၀ွက္မႈစည္းကမ္းကို တနည္းအားျဖင့္ ဂ႐ုမမူဘဲ ဖြင့္ဟ ၍ ကတိေပးလုိက္ျခင္းကား အမွားတရပ္ျဖစ္ေလသည္။ ဒုတိယ – ပို၍ ၾကမၼာငင္ေသာ အမွားကား ရဲေဘာ္ဘာရေတာ္ည္သည္ ထုိအေၾကာင္းကို လူတေယာက္အားယံုစား၍ ဖြင့္ေျပာမိျခင္းျဖစ္ သည္။ ထိုသူကား ရန္သူ႔တလွ်ဳိတေယာက္ျဖစ္လ်က္ ဒေဗာယ်တ္ ဟုေခၚသည္။ ရဲေဘာ္ ဘာရေတာ္ည္က၊ ယဲလီနက္၏အမည္ကို ထုိသူ႔အား ဖြင့္ေျပာမိသည့္အတြက္ ယဲလီနက္တို႔၏ အေၾကာင္းသည္ ဂက္စတာပုိထံသို႔ ေရာက္သြားေလသည္။ ႏွစ္ႏွစ္ၾကာမွ် ေကာင္းမြန္စြာထမ္း ေဆာင္ခဲ့ေသာ တာ၀န္လုပ္ငန္းမ်ားေၾကာင့္ကား ဘာမွ်မျဖစ္ တေနရာတြင္အကူအညီကေလး တခုေပးပါရန္၊ လွ်ဳိ႕၀ွက္မႈစည္းကမ္းမ်ားမွ ေျခလွမ္းကေလးတကြက္မွား၍ နင္းလိုက္မိေသာ ေၾကာင့္ ဤသို႔ျဖစ္သြားရေပမည္။ ကၽြန္ေတာ္လာမည္ဟု ခ်ိန္းထားေသာညတြင္မွ ပက္ခ်က္ နန္းေတာ္မွ ဂက္စတာပိုမ်ားက၊ ယဲလီနက္တို႔လင္မယားအား ဖမ္းဆီး ရန္ဆံုးျဖတ္ၾကျခင္း၊ ဤမွ်ေလာက္ အင္တုိက္အားတိုက္ တပ္ခ်ီလာျခင္းတို႔ကား၊ ထန္းသီးေႂကြခိုက္ က်ီးနင္းခိုက္မွ် သာ ျဖစ္သည္။ အမွန္အားျဖင့္ အစီအစဥ္အတုိင္း ဆိုလွ်င္ ယဲလီနက္တို႔အား ေနာက္တေန႔မွ ဖမ္းဆီးၾကရမည္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ယြန္ကားစ္မ်ားအတြင္းရွိ ကလာပ္စည္းကိုေအာင္ျမင္စြာ ေျမလွန္လိုက္မိၾကသျဖင့္၊ ေသြးတႂကြႂကြျဖစ္ေနၾကကာ၊ ယဲလီနင္တို႔ထံမေတာ္တဆ “ေလေကာင္း ေလသန္႔ရွာရန္” ထြက္လာၾကသည္ဟူ၍ပင္ဆုိႏိုင္သည္။ပုလိပ္မ်ား၀င္လာသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အံ့အားသင့္သြားခဲ့သည္မွာ သူတို႔အေနႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္အားေတြ႔ရေသာေၾကာင့္ အံ့အားသင့္သြားထက္မပိုပါေပ။ သူတို႔ကား မည္သူ႔ကိုဖမ္းေၾကာင္း ပင္မသိ။ စင္စစ္အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္မည္သူျဖစ္သည္ကို ေနာင္တြင္လည္း သိႏိုင္စရာအေၾကာင္းမရွိ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ တခ်ိန္တည္း …သို႔ေသာ္လည္း အခန္းနံပါတ္ေလးရာမွ၊ ပထမစိတ္ကူးမ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ေနေသာ ဤအခ်က္ဆီသို႔ ေနာက္အေတာ္ကေလးၾကာေတာ့မွ ဆိုက္ေရာက္ လာပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ကၽြန္ေတာ္ကား တေယာက္ထီးတည္းလည္းမဟုတ္ေတာ့။ ခံုတန္း ရွည္မ်ားေပၚတြင္သာမက၊ အခန္းပတ္လည္ရွိ နံရံမ်ားတြင္ လည္း လူမ်ားျပည့္ေနသည္။ နာရီမ်ားေရြ႕လ်ားသြားတုိင္း အံ့ၾသဖြယ္ရာအခ်က္အလက္မ်ားလည္း တုိး၍တိုး၍လာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ထူးျခားေသာအံ့အားသင့္စရာမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရ သည္။ နားလည္ႏိုင္လြန္းေလာက္ေအာင္ ဆိုး၀ါးေသာ အံအားသင့္စရာမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရသည္။
ပထမဦးစြာ ၾကံဳေတြ႔ရေသာ အံ့အားသင့္ဖြယ္ရာ အျဖစ္အပ်က္ကား အထက္ပါႏွစ္မ်ဳိးႏွစ္စား အနက္ မည္သည့္အမ်ဳိးအစားသုိ႔မွ အၾကံဳးမ၀င္ပါ။ လူ႕ စိတ္ကို ၾကည္ႏူးေစေသာ အေသးအဖြဲ ကိစၥကေလးတရပ္မွ်သာျဖစ္လ်က္ မည္သူ႔အတြက္မွ် အေရးႀကီးေသာ ကိစၥမဟုတ္ပါေပ။
ကၽြန္ေတာ့္အနီးတြင္ ဂက္စတာပိုတေယာက္ ရပ္ေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အား ဖမ္းဆီးစက ကၽြန္ေတာ္၏အိတ္မ်ားကို လွန္ေလွာရွာေဖြျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္ မိပါသည္။ ယခုသည္ ကၽြန္ေတာ့္အား ေစာင့္ၾကည့္ေနရာမွ ေသာက္လက္စ စီးကရက္တလိပ္ကို ကၽြန္ေတာ့္ထံ ပစ္ေပးလုိက္ပါသည္။
ရက္သတၱသံုးပတ္အတြင္း ပထမစီးကရက္ … ကမၻာေျမေပၚသို႔ ဒုတိယအႀကိမ္ျပန္ေရာက္ လာသူအတြက္ ပထမစီးကရက္ … ေကာက္ယူလုိက္ရမ လား၊ ဒါမွမဟုတ္ စီးကရက္တလိပ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို၀ယ္လုိ႔ရၿပီးဆိုၿပီး ယူဆမွာလား။ သုိ႔ရာတြင္ စီးကရက္ႏွင့္အတူပါလာသည့္ သူ၏ အၾကံတြင္ ဤသေဘာမ်ဳိးကို လံုး၀မေတြ႔ရ။ သူကား မည္သူ႔ကိုမွ် ၀ယ္ယူလုိပံုမေပၚေခ်။ သို႔ေသာ္ကၽြန္ေတာ္ကား စီးကရက္တလိပ္လံုးကုန္သည္အထိ မေသာက္ႏိုင္၊ ေမြးကာစ ကေလးမ်ားကား စီးကရက္ အေသာက္ၾကဴးသူမ်ား မဟုတ္ေပ။ ဒုတိယအံအားသင့္စရာ ကိစၥကား ဤသို႔တည္း။ လူေလးေယာက္သည္ တေယာက္ေနာက္ တေယာက္စီတန္းလ်က္၀င္ လာၾကကာ ေစာင့္ၾကပ္ေနၾက ေသာ အရပ္၀တ္အရပ္စားပုလိပ္မ်ားကိုသာမက ကၽြန္ေတာ့္ကိုပါ ခ်က္စကားျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ ၎ေနာက္စားပြဲမ်ားတြင္ ထုိင္၊ စာရြက္ဖိုင္တြဲမ်ားဖြင့္၊ စီးက ရက္မ်ားေသာက္၊ ႐ံုးအလုပ္သမားမ်ားကဲ့သို႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္မွ တကယ့္ကိုလြတ္လြတ္ လပ္လပ္ႀကီး ျပဳမူၾကသည္။ ဟာ … ဒီလူေတြကို ငါအသိသားပဲ၊ အနည္းဆံုး သံုးေယာက္ကို ျဖင့္ သိပါတယ္။ ဂက္စတာပို ဘက္ေတာ္သားေတြေတာ့ ျဖစ္မသြားႏိုင္ပါဘူး။ ဒါမွမဟုတ္ ရန္သူေတြမ်ား ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီလား။ သူတို႔လုိလူေတြ ေတာင္ ဒီလုိျဖစ္ကုန္ၾကၿပီလား။ ၾကည့္စမ္းပါလား ဟုိလူဟာ ၇ … ပါ။ တခါတုန္းက ပါတီနဲ႔အလုပ္သမားသမဂၢအတြင္းေရးမွဴး။ လူက အ႐ုိင္းလုိလို၊ ဒါေပမယ့္ သစၥာ ရွိတယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီဘက္က အန္ကာဗိေကာဗား၊ ခါတိုင္းလုိပဲ ကိုယ္က ခပ္ေတာင့္ေတာင့္လွတုန္း၊ ပတုန္း၊ ဆံပင္ကေတာ့ လံုးလံုးျဖဴေနၿပီ။ ခိုင္ခုိင္ၿမဲၿမဲနဲ႔ တုိက္ပြဲထဲေခါင္းမာမာနဲ႔၀င္ခဲ့တဲ့ မိန္းမတေယာက္ မဟုတ္ေသး ပါဘူး၊ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဗားရွက္၊ ေျမာက္ပိုင္း ေဘာဟီးမီးယား၊ မီးေသြးတြင္း ေတြက ပန္းရံသမားတေယာက္၊ ခ႐ိုင္ပါတီအတြင္းေရးမွဴးလဲ လုပ္ခဲ့ေသးတယ္။ သူ႔ကိုဘယ္နဲ႔ လုပ္ၿပီး မသိဘဲေနႏိုင္ပါ့မလဲ။ သူနဲ႔ငါနဲ႔ တူတူတြဲၿပီး ခါးက်ဳိး မတတ္ အလုပ္လုပ္ယင္း၊ ေျမာက္ပိုင္းေဒသ တုိက္ပြဲေတြကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခဲ့ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ မဟုတ္ေသးပါဘူး၊ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီမွာဘာလာ လုပ္ေနၾကတာလဲ၊ ဘာေတြလုပ္ေနၾကသလဲ။
ဘာေတြလုပ္ေနၾကသလဲ။ – ဂက္စတာပိုမ်ားသည္ နံပါတ္ေလးရာ၌ အက်ဥ္းသမားမ်ားအား ဘာသာျပန္အလုပ္ စသည္တုိ႔ကို လုပ္ခိုင္းၾကသည္။ အက်ဥ္းသမားမ်ား ကလည္း ထိုအခြင့္အေရးကိုသံုး၍ ရန္သူဆန္႔က်င္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ၾကသည္။ နံပါတ္ေလးရာတြင္ ပုလိပ္အခ်ဳိ႕တို႔ကိုပင္ စည္း႐ံုးထားႏိုင္သျဖင့္ အခ်ဳိ႕ေသာ အခ်ိန္မ်ားတြင္ ကြန္ျမဴနစ္အက်ဥ္း သမားမ်ားကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားရာအခန္းႏွင့္ မတူေတာဘဲ၊ ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ား၏ ဌာနခ်ဳပ္သဖြယ္ ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ထိုေမးခြန္းမ်ားအတြက္ အေျဖရွာ၍ မရေသးမီပင္၊ အျခားသူမ်ားတစုတေ၀းႀကီး ေပါက္လာၾကသည္။ မီးရက္အျပင္၊ ယဲနီလက္တို႔ လင္မယားႏွင့္ ဖရီးဒ္တို႔လင္မယားကိုလည္း ေခၚသြင္းလာၾကသည္ ဟုတ္သည္။ ဤသည္ကိုကား ကၽြန္ေတာ္ သိသည္။ ဤသူမ်ားကား ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူ အဖမ္းခံရသည္။ သို႔ေသာ္ ပညာတတ္မ်ား အၾကား အလုပ္လုပ္ရန္ မီးရက္အား အကူအညီေပးခဲ့ေသာ အႏုပညာသမုိင္းဆရာ ပါဗ္လ္ ကေရာပါးခ်က္တေယာက္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ပါလာရ သနည္း။ သူ႔အေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ မီးရက္မွတပါး အျခားဘယ္သူမွ် မသိၾက။ ၎ျပင္ မ်က္ႏွာတခုလံုး ကြဲၿပဲေနေသာ အရပ္ရွည္ရွည္ လူငယ္တေယာက္က၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔အခ်င္းခ်င္း မသိဟန္ေဆာင္ေနဟူ၍ ကၽြန္ေတာ့္အား အဘယ့္ေၾကာင့္ လက္ဟန္ေျခဟန္ျပေနသနည္း။ အမွန္စင္စစ္ သူ႔အား ကၽြန္ေတာ္မသိ။ ေနစမ္း … ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္။ ရွတစ္ခ္လား။ ေဒါက္တာရွတစ္ခ္။ ဇဒိညက္ပါလား။ ဘုရား … ဘုရား … ဒါဆိုယင္ ဆရာ၀န္ေတြရဲ႕ အုပ္စုပါလား။ ဒီအုပ္အေၾကာင္းကိုေကာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔မီးရက္ကလြဲယင္ ဘယ္သူသိလုိ႔လဲ။ အက်ဥ္းခန္းထဲကို လာၿပီး စစ္ၾကတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်က္ပညာတ္ေတြအေၾကာင္း ဘာျဖစ္လို႔ေမးခဲ့တာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ပညာတတ္ေတြရဲ႕လုပ္ငန္းကို ဘယ္လုိဆက္သြယ္မိၾကသလဲ။ ဒီကိစၥကိုေကာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မီးရက္ကလြဲယင္ ဘယ္သူသိလုိ႔လဲ။ အေျဖေပးရန္ကားမခက္၊ သို႔ေသာ္ ထုိအေျဖ ကား ၾကမ္းတမ္းလွသည္ ရက္စက္လွသည္။ မီးရက္ကား ေယာင္းမျမင္းစီး၍ ထြက္ခဲ့ေလၿပီ။ ဖြင့္၍ေျပာ ခဲ့ၿပီ။ အကုန္လံုးကို ဖြင့္၍မေျပတန္ရာဟု ေခတၱခဏမွ်ေျမႇာ္လင့္ေနခဲ့ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ အေပၚထပ္သို႔ အျခားအက်ဥ္းသမားမ်ားကို ထပ္မံေခၚေဆာင္လာၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ျမင္လိုက္ရေသာ သူမ်ားကား …ဗလာဂ်ီေလာ့ဗ္၊ ဗန္ခ်ဴးရား၊ ပါေမာကၡ ဖဲလဘာႏွင့္ ၎၏သား။ မမွတ္မိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ႐ုပ္ေျပာင္းထားသည့္ ဘက္ဒရစ္၊ ဗားစလာဗက္။ ေဘာဇဲနာ၊ ပူလပါေနာဗား။ ယင္းဒရစ္အဲလ္ဘလ္။ ပန္းပုဆရာ ဒေဗာယ်တ္ – ခ်က္ပညာ တတ္မ်ား၏ အမ်ဳိးသားေတာ္လွန္ေရးေကာ္မတီကိုဖြဲ႔ခဲ့ၾသူ သို႔မဟုတ္ ထုိအဖြဲ႔တြင္ ပါ၀င္ ၾကမည့္သူ အားလံုးကား ဤေနရာသို႔ ေရာက္လာၾကၿပီ။ ပညာတတ္မ်ားအၾကား လုပ္ငန္းဟူသ၍ကို မီးရက္သည္အလံုးစံု ဖြင့္ေျပာလုိက္ေလၿပီတကား။ပက္ခ်က္နန္းေတာ္သို႔ ေရာက္ခါစေန႔မ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္ကား သက္ေတာင့္သက္သာမေနခဲ့ရ။ သို႔ေသာ္ ယခုကဲ့သို႔ ျမင္လုိက္ရျခင္းသည္ကား ဤေနရာတြင္ခံခဲ့ရေသာ ဒဏ္ခ်က္မ်ားအနက္၊ အျပင္းထန္ဆံုးေသာ ဒဏ္ခ်က္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကား ေသေဘးကိုျမင္ခဲ့သည္၊ သစၥာေဖာက္မႈကိုကား မေျမႇာ္ လင့္ခဲ့။ မည္မွ်ပင္ ငဲ့ငဲ့ညႇာညႇာဆန္းစစ္ေစကာမူ သက္သာေစသည့္ ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေန မ်ားကို မည္မွ်ပင္ထည့္တြက္ေစကာမူ၊ မီးရက္အေနႏွင့္ ေဖာ္မထုတ္ပဲ ထိန္ ၀ွက္ထားခဲ့ေသာ အခ်က္မ်ားကို မည္မွ်ပင္ျပန္လည္ေတြးေတာေစကာမူ သစၥာေဖာက္ျခင္းတည္းဟူေသာ စကား မွလြဲ၍ အျခားစကားအသံုးအႏႈန္းကို ရွာမေတြ႔ခဲ့ပါ။ ယိမ္းယိုင္မႈကေလးတခ်က္မွ်သာမဟုတ္၊ ႏုနယ္ေပ်ာ့ေရာ့မႈမဟုတ္၊ ေသလုအညႇဥ္းခံရသျဖင့္ ဂေယာင္ဂတန္း သက္သာမႈရွာေဖြမိေသာ သူ၏ၿပိဳဆင္းမႈမဟုတ္။ သူ႔အား ခြင့္လႊတ္ႏိုင္စရာ အကြက္ကေလးတကြက္မွ်မရွိ။ ေရာက္ ေရာက္ခ်င္း ပထမညကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္နာမည္မည္သို႔သိသြားၾကသည္ကို ယခုနားလည္ ပါၿပီ။ အာညိခ်္ကာ၊ ယီရားစေကာဗား ဤေနရာသို႔ အဘယ္ေၾကာင့္ ေရာက္လာသည္ကုိ ယခုနားလည္ပါၿပီ။ သူ၏အိမ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ မီးရက္ႏွင့္အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါေတြ႔ဆံုခဲ့ဘူး သည္။ ကေရာပါးခ်က္ႏွင့္ ေဒါက္တာ ရွတစ္ခ္ တို႔ အဘယ့္ေၾကာင့္ဤသို႔ေရာက္လာၾကရသည္ ကိုလည္း ယခုသေဘာေပါက္ပါၿပီ။ ေနာက္ကၽြန္ေတာ္သည္ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ်လိုလုိ နံပါတ္ေလး ရာသို႔သြားရသည္။ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ်လိုလိုပင္ အေသးစိတ္အခ်က္အလက္တို႔ကို ထပ္မံသိရွိလာ ရသည္။ ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာလည္း ေကာင္းသည္။ တုန္လႈပ္ဘြယ္လည္းေကာင္းသည္။ ၾကည့္စမ္း … အရင္တုန္းက သိပ္ၿပီးသတၱိေကာင္းခဲ့တဲ့လူတေယာက္။ စပိန္ျပည္စစ္မ်က္ႏွာတြင္ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့စဥ္ကက်ည္ဆံမ်ားကို မရြံ႕မေၾကာက္ခဲ့ေသာသူ။ ျပင္သစ္ျပည္အက်ဥ္းစခန္းမွၾကမ္း ၾကဳတ္လွေသာ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားေအာက္ ဒူးမေထာက္ခဲ့သူတေယာက္။ ယခုဂက္စတာပို၏ လက္တြင္းမွ ႀကိမ္လံုးကိုျမင္သည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ မ်က္ႏွာတြင္ေသြးမ်ားဆုတ္ယုတ္သြားကာ၊ မိမိ၏ သြားတေခ်ာင္း မက်ဳိးေအာင္ ေဖာ္ေကာင္လုပ္ခဲ့ေလၿပီ။ အ႐ိုက္အပုတ္ကေလး အနည္း ငယ္ခံရသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ပ်က္ပ်ယ္သြားႏိုင္ေသာ သူ၏သတၱိအား စေကာေလက္ပင္ ေစာက္မနက္သည္တကား။ သူ၏ယံုၾကည္မႈသည္လည္း ဤသို႔အေပၚယံေၾကာမ်ဳိးျဖစ္ေလ သည္။ ယံုၾကည္ခ်က္ခ်င္းတူေသာ ရဲေဘာ္မ်ား၏အလယ္၊ လူအုပ္ႀကီး အတြင္း၌ကား ၾကံ့ခိုင္ ျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ယခုအေဖာ္ကင္း၍ တေယာက္တည္းျဖစ္သြားကာ၊ ထိုးႏွက္လ်က္ရွိေသာ ရန္သူမ်ားက ၀ုိင္းလုိက္သည္ႏွင့္ ရွိသမွ်အား အင္တို႔လည္း ကုန္ခန္းသြားေလသည္။ တကိုယ္ ေကာင္းကိစၥမ်ားကို စ၍ေတြးလိုက္သည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္အစစအရာရာကို ဆံုး႐ႈံးသြားေလ သည္။ ကိုယ့္အသား မနာေစရန္ ရဲေဘာ္ ရဲဘက္မ်ားကို ယဇ္ပူေဇာ္လုိက္သည္။ သူရဲေဘာေၾကာင္စိတ္ ၀င္လာကာ၊ ေၾကာက္စိတ္ႏွင့္သစၥာေဖာက္ခဲ့ေလသည္။ သူႏွင့္အတူ မိသြားေသာ လွ်ဳိ႕၀ွက္ေရးစာလံုးမ်ား၏ အဓိပၸာယ္ကိုရွင္းျပမည့္အစား အေသခံရသည္ဟု ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္နားမခ် လွ်ဳိ႕၀ွက္ေသာ စာဖတ္ နည္းကုိဖြင့္ထုတ္လိုက္သည္။ လွ်ဳိ႕၀ွက္ေသာ အိမ္တအိမ္ကုိ ေဖာ္ျပလိုက္သည္။ ရွတစ္ခ္ႏွင့္ခ်ိန္း၍ ထိုေနရာသို႔ ဂက္စတာပိုစံုေထာက္မ်ားကို ေခၚသြားကာ မ်က္ႏွာ ခ်င္းဆုိင္ေပးလုိက္သည္။ ဗားစကာဗက္ႏွင့္ ကေရာပါ့ခ္တို႔ကိုေတြ႔ရန္ ရန္သူမ်ားအား ဒေဗာယ်တ္ို႔၏အိမ္သို႔ လႊတ္လိုက္သည္။ အာညိခ်္ကာကို ထိုးအပ္လုိက္သည္။ ခိုင္ခိုင္ၿမဲၿမဲႏွင့္ သတၱိေကာင္းလွေသာ လီဒါ၊ သူ႔အား ခ်စ္ခဲ့ရွာသည့္ ကေလးမေလးလီဒါကိုပင္ ထိုးအပ္လုိက္ေလသည္။ အနည္းငယ္မွ် အ႐ိုက္အႏွက္ခံရလွ်င္ပင္ သိသမွ်အနက္တ၀က္ကို ဖြင့္ေျပာလုိက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ေသၿပီဟု ယံုၾကည္သြားေသာအခါ၀ယ္၊ ေျဖရွင္းမည့္လူမရွိ ေတာ့ၿပီဟု သေဘာပိုက္ကာ၊ က်န္သမွ် အခ်က္အလက္အလံုးစံုကို ေဖာ္ထုတ္လိုက္ေလသ တည္း။
ဤသို႔ ျပဳလုပ္လိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့အေပၚအႏၱရာယ္မေရာက္ေစခဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ကား ဂက္စတာပိုလက္တြင္းသို႔ ေရာက္ၿပီးသားျဖစ္သည္ – ထုိ႔ ထက္ပို၍ ဆိုးစရာအေၾကာင္းမရွိ။ အႏၱရာယ္မေရာက္ေစသည္သာမက အက်ဳိးပင္တမ်ဳိးရွိေနေသးသည္။ သူ၏ ေျဖာင့္ခ်က္မ်ား ကား အမႈတခုလံုးတြင္ သက္ေသခံ အေထာက္အထားမ်ားအျဖစ္ အေကာင္အထည္အေပၚဆံုး လည္း ျဖစ္လာသည္။ ထုိအခ်က္အလက္မ်ားသည္ သံႀကိဳး၏ အစြန္းအစမ်ားႏွင့္လည္း တူေလသည္။ သင္းတို႔သိလုိက္ေသာ အျခားကြင္းဆက္အားလံုးတို႔ကား ကၽြန္ေတာ္၏ လက္တြင္း၌သာ ရွိေနခဲ့ေလသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မာရွယ္ေလ ေက်ညာၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ ပင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အသက္ႏွင့္ခႏၶာၿမဲေနခဲ့ရေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္သာမက ကၽြန္ေတာ္တို႔လူစုမွာ လူအေတာ္မ်ားမ်ားလည္း အသက္ရွင္၍က်န္ရစ္ၾကေလသည္။ သို႔ေသာ္ မီးရက္ကသာ ကိုယ့္ တာ၀န္ကိုေက်ႁပြန္ခဲ့လွ်င္ ဤေနရာတြင္ ဤသို႔ေသာ္လူစုဟူ၍ပင္ ေပၚေပါက္လာရန္အေၾကာင္း မရွိ။ သူေရာကၽြန္ေတာ္ပါ အသက္ေပ်ာက္ခဲ့သည္မွာ ၾကာလွေတာ့မည္။ သို႔ေသာ္ အျခားသူမ်ား ကား ကၽြန္ေတာ္တို႔ က်ဆံုးၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ပင္ ဆက္လက္ေနထိုင္ယင္း လုပ္စရာအလုပ္ မ်ားကိုလည္း ဆက္လက္လုပ္ကိုင္သြားၾကမည္ ျဖစ္ေလသည္။ လူေၾကာက္ဟူသည္ကား မိမိ၏အသက္တေခ်ာင္းကိုသာ ဆံုး႐ႈံးသည္မဟုတ္။ အစစအရာရာ အဘက္ဘက္တြင္ ဆံုး႐ႈံး ေလသည္။ ဂုဏ္သတင္း ေျပာင္၀င္းေသာ တပ္မေတာ္ႀကီးမွ ထြက္ေျပးရာတြင္ အညစ္ပတ္ ဆံုးေသာ ရန္သူ၏ ႏွာေခါင္း႐ႈံ႕ျခင္းကိုလည္း ခံယူရေလသည္။ အသက္ရွင္ေနေသးသည္ဆိုဦး ေတာ့ လူ႔ေလာကတြင္ မေနႏိုင္ေတာ့။ မိမိကိုယ္ကိုယ္ အစုအေ၀းအတြင္းမွ မိမိဖာသာ ထုတ္ပစ္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ဤသို႔ျဖစ္ရေလသည္။ ေနာင္ေသာ္ မီးရက္သည္ သူ၏ေနပံုထိုင္ပံုကို ျပဳျပင္ရန္အနည္းအပါး ႀကိဳးစားေသးသည္။ သို႔ေသာ္သူ႔အား ဘယ္ေတာ့မွ်ျပန္၍ လက္မခံၾကေတာ့။ ဤသို႔ေသာဘ၀မ်ဳိးကား အျခားေနရာ မ်ားတြင္ပင္ ဆိုး၀ါးလွသည္။ ေထာင္ ထဲ၌ကားပို၍ပင္ဆိုး၀ါးေနေပသည္။
….. ….. ….. ….. ….. ….. ….. ….. ….. ….. ….. …..
အက်ဥ္းသမားႏွင့္အေဖာ္မဲ့ျခင္း – ဤအမွတ္သညာႏွစ္ရပ္တို႔ကို လူတို႔သည္တြဲ၍စဥ္းစား ေလ့ရွိၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ထုိအယူအဆကား မဟာအမွားေတာ္ပံုႀကီး ျဖစ္ေလသည္။ အက်ဥ္း သမားသည္ အေပါင္းအေဖာ္ကင္းမဲ့ေနသည္မဟုတ္။ ေထာင္သည္ ႀကီးမားေသာ အစုအေပါင္း ႀကီးျဖစ္သည္။ ၾကပ္တည္းစြာ တိုက္ပိတ္ျခင္းခံရေစဦးေတာ့၊ မိမိကိုယ္တိုင္က ဂိုဏ္းခြဲမထြက္ သမွ် ကာလပတ္လံုး၊ မည္သူတဦးတေယာက္မွ် ထုိအစုအေ၀း၏ အျပင္သို႔ ပဲ့ထြက္မသြားႏိုင္ ေပ။ အဖိႏွိပ္ခံရသူတို႔၏ ေသြးေသာက္စိတ္ဓာတ္သည္ ဤေနရာတြင္ ဖိႏွိပ္ျခင္းဒဏ္ကို ခံရ သည္။ ယင္းဖိႏွိပ္ျခင္းသည္ပင္ ထိုစိတ္ဓာတ္ကို အနယ္ထိုင္ေစသည္၊ ခိုင္ၿမဲေစသည္၊ ထက္ သန္လာေစသည္။ ထရံမ်ားတြင္ အသက္ရွိသည္။ ထရံမ်ားသည္ စကားလည္း ေျပာသည္၊ အခ်က္ေပးခ်က္မ်ားကိုလည္း ျပန္ၾကားသည္။ ဤထရံမ်ားကို ေသြးေသာက္စိတ္ဓာတ္က ေဖာက္ထြင္းဆက္သြယ္ထားသည္။ ဤစိတ္ဓာတ္သည္ စႀကၤ ံတေလွ်ာက္ရွိ အက်ဥ္းခန္းအား လံုးတုိ႔ကို ေထြးပိုက္ထားသည္။ ဤအက်ဥ္းခန္းမ်ားကား ဒုကၡမ်ားကို ညီတူညီမွ်ခံစားၾကရ သည္။ ရစရာရွိသမွ်ကိုလည္း ထပ္တူဆင္တူရရွိၾကသည္။ စႀကၤ ံအတြင္းရွိ အက်ဥ္းခန္းတခန္း ႏွင့္ ဆက္ဆံရေသာ ေထာင္ဘာယာမ်ားသည္ ထုိစႀကၤ ံအတြင္းရွိ အျခားအက်ဥ္းခန္းမ်ားႏွင့္ လည္း ဆက္ဆံရသည္။ ထုိ႔ျပင္ စႀကၤ ံအလိုက္ အျပင္ဘက္တြင္ စုေ၀းကာ၊ က်န္းမာေရးေလ့ က်င့္ခန္းမ်ားကို နာရီ၀က္မွ် ျပဳလုပ္ရသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ဳိးတြင္ စကားလံုးကေလးတလံုးျဖစ္ေစ၊ သို႔မဟုတ္ အမူအရာကေလးတခုျဖစ္ေစ အသံုးျပဳ လ်က္ သတင္းေပးလို ေပးႏိုင္သည္။ လူတေယာက္၏အသက္ကို ကယ္ေကာင္း ကယ္ႏိုင္သည္။ ထိုမွ်သာမကေသး အစစ္ခံရာသို႔ အတူယွဥ္တြဲ၍ခရီးသြားရျခင္း “ဘုိင္စကုပ္႐ံု” တြင္ အတူယွဥ္၍ ျပန္လာရျခင္းစသည္တို႔ျဖင့္ ဆက္စပ္ေနေသာအခါ၀ယ္ ဆိုခဲ့ေသာေသြးေသာက္စိတ္ဓာတ္သည္ တေထာင္လံုးကို စုစည္း ထားေလသည္။ စကားလံုးနည္းေသာ္လည္း အက်ဳိးေက်းဇူးမ်ား ႀကီးစြာျပဳတတ္သည့္ ေသြး ေသာက္စိတ္ဓာတ္ျဖစ္ေလသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ လက္လက္ခ်င္း တခ်က္ကေလးမွ် ညႇစ္လိုက္ျခင္း၊ သို႔မဟုတ္ စီးကရက္တလိပ္ကို တိတ္တဆိတ္လွမ္းလိုက္ျခင္းသည္ပင္ ခင္ဗ်ား အားသြတ္သြင္းထားေသာ ေလွာင္အိမ္ကို ခ်ဳိးေဖာက္ပစ္လုိက္သည္။ ခင္ဗ်ားဒူးေထာက္သြား ေလာက္ေအာင္ ဖိစီးေနသည့္ အေဖာ္မဲ့စိတ္ဓာတ္မွ ခင္ဗ်ားအားလြတ္ေျမာက္သြားေစသည္။ အက်ဥ္းခန္းမ်ားတြင္ လက္မ်ားရွိၾကသည္။ အစစ္ခံရာမွ နာက်င္တုန္ရီစြာျပန္၍အလာ ေခြက်မ သြားေအာင္ ေဖးေပးေနၾကသည့္ လက္မ်ားကို ခံစားထိေတြ႔ရသည္။ ရန္သူက ခင္ဗ်ားအစာ ျပတ္၍ ငတ္ေသေအာင္ တြန္းေနစဥ္ ထိုလက္မ်ားက ခြန္႔ေကၽြးေသာ အစားအစာမ်ားကို စားေသာက္ရသည္။ အက်ဥ္းခန္းမ်ားတြင္ မ်က္လံုးမ်ားရွိၾကသည္။ ေသဒဏ္အေပးခံရာသို႔ အသြား ထိုမ်က္လံုးမ်ားက ခင္ဗ်ားအား၀ိုင္း၍ၾကည့္ၾကသည္။ ထိုအခါမ်ဳိးတြင္ ေျခလွမ္းေျဖာင့္ ေျဖာင့္လွမ္း၍ ထြက္သြားရန္လုိသည္ကို ခင္ဗ်ားသိသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ခင္ဗ်ား သည္သူတို႔ႏွင့္ ညီအကိုေတာ္သည္။ သူတို႔စိတ္ဓာတ္ေျပာ့သြားေအာင္ ေျခလွမ္းတလွမ္းမွ်ပင္ တြန္႔မျပစေကာင္း ေပ။ ဤသည္ကား ေသြးေပါက္ေပါက္ယိုစီးေနေသာ အဖြဲ႔အစည္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း အႏိုင္မခံသည့္ စိတ္ဓာတ္က စုစည္းထားသည္။ ဤစိတ္ဓာတ္၏ အကူ အညီကိုသာမရပါက ခင္ဗ်ားသည္ မိမိကံၾကမၼာ၏ ဆယ္ပံုတပံုကိုပင္ ခံႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္။ ခင္ဗ်ားသာမက၊ မည္သူတဦးတေယာက္မွ်လည္း ခံႏိုင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ေပ။ ဤဇာတ္ေၾကာင္း ကို ကၽြန္ေတာ္သည္ ဆက္၍ ေျပာႏိုင္မည္ဆိုပါက (ဘယ္ေန႔ေသမယ္ ဘယ္ႏွစ္နာရီေသမယ္ ဆိုတာကိုမွ မေျပာႏိုင္ၾကဘဲဟာ) ဤ အခန္း၏ ေခါင္းစဥ္တြင္ေရးထားေသာ “နံပါတ္ေလးရာ” ဟူေသာ ဂဏန္းအမွတ္အသားသည္ မၾကာခဏေပၚေပါက္လာေပလိမ့္မည္။ အစ ပထမတြင္ “နံပါတ္ ေလးရာ” ကိုအခန္းတခန္းအျဖစ္ သိနားလည္ခဲ့သည္။ ထိုအခန္းထဲတြင္ေနခဲ့ရေသာ ပထမနာရီမ်ား၊ ထိုအခန္းထဲတြင္ ေပၚေပါက္လာခဲ့ေသာ ပထမအယူအဆမ်ား၊ ဤသည္တို႔ ကား စိတ္ခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ရာတကြက္မွ်မရွိခဲ့။ သို႔ေသာ္ “နံပါတ္ေလးရာ” ကား အခန္းတခန္း မဟုတ္ အစုအေပါင္းတရပ္ ျဖစ္ေလသည္။ ရႊင္လန္းေသာ အစုအေ၀းတခု၊ ရဲရဲေတာက္ေသာ အစုအေပါင္းတရပ္ျဖစ္ေလသည္။
၁၉၄၀ ခုႏွစ္အတြင္း ကန္ျမဴနစ္ဆန္႔က်င္ေရးဌာန၏ လုပ္ငန္းမ်ားက်ယ္ပ်ံ႕လာေသာအခါတြင္ “နံပါတ္ေလးရာ” ေပၚေပါက္လာရေလသည္။ “နံပါတ္ ေလးရာ” မွာ “ဘုိင္စကုတ္႐ံု” ဟူေသာ အိမ္တြင္းေထာင္၏ ဌာနခြဲျဖစ္သည္။ အစစ္ခံရမည့္လူမ်ား ကိုယ့္အလွည့္ကို ေစာင့္ရာအခန္းခြဲ။ ကြန္ျမဴနစ္မ်ားအတြက္ သီးသန္႔ထားေသာေနရာျဖစ္သည္။ ေမးစရာအခ်က္တခ်က္ေပၚလာ တိုင္း ေအာက္ဆံုးအထပ္မွ ေလးထပ္ေပၚအထိေခၚ၍ ေခၚ၍မေနရန္၊ အမႈစစ္ေဆးသူ ဂက္စတာပို အရာရွိမ်ား၏ လက္လွမ္းမီရာတြင္ အၿမဲမျပတ္ရွိေၾကရန္ ျပဳလုပ္ထားေသာ အခန္း တခန္းျဖစ္ေလသည္။ ထိုသို႔ ထြင္လိုက္သျဖင့္ သူတို႔အဖို႔ အလုပ္သက္သာေစ မည္ဟု တြက္ဆ ၾကေလသည္။
သို႔ေသာ္ အက်ဥ္းသမားႏွစ္ေယာက္ကိုတြဲထား အထူးသျဖင့္ကြန္ျမဴနစ္အက်ဥ္းသမား ႏွစ္ ေယာက္ကိုတြဲထားလုိက္လွ်င္ ငါးမိနစ္အတြင္းရန္သူ၏ အၾကံအစည္ဟူသမွ်ကို ေႏွာင့္ယွက္ ဖ်က္ဆီးေနေသာ အစုအေပါင္းတရပ္ ထုိေနရာ၌ ေပၚေပါက္လာေတာ့သည္။ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္သို႔ ေရာက္သည့္အခါတြင္ကား “နံပါတ္ ေလးရာ” ကို “ကြန္ျမဴနစ္ဗဟုိ” ဟူေသာ အမည္ျဖင့္သာ ေခၚေ၀ၚၾကေတာ့သည္။ ဤေနရာတြင္ အေျပာင္းအလဲကား မ်ားျပားလွသည္။ ခံုတန္းလ်ားမ်ား ေပၚတြင္ ေယာက်္ား မိန္းမရဲေဘာ္ေပါင္း ရာလိုက္ေထာင္လိုက္ခ်ီ၍ တေယာက္ေနရာ တေယာက္ယူၾကရသည္။ သို႔ေသာ္ အခ်က္တခ်က္ကားမေျပာင္း။ အေရးေတာ္ပံုကို သစၥာ ေစာင့္လ်က္၊ အဆံုးသတ္၌ ေအာင္ပြဲခံရမည္ဟု ယံုၾကည္ေနေသာ အစုအေပါင္း၀ိဉာဥ္ကား ေျပာင္းမသြားေပ။
“နံပါတ္ေလးရာ” ဤသည္ကား အေ၀းသို႔ ေဖာက္ထြင္း၀င္ေရာက္ထားေသာ ကတုတ္ရင္တား ျဖစ္သည္။ အဘက္ဘက္မွလည္း ရန္သူမ်ား၀ိုင္းထား သည္။ သဲသဲမဲမဲပစ္ခတ္ျခင္းကိုလည္း အလူးအလဲခံေနရသည္။ သို႔ေသာ္ လက္နက္ခ်ရမည္ဟု ေခတၱခဏေလးပင္မေတြးေတာခဲ့ေပ။ ဤကတုတ္ရင္တား၏ အထက္တြင္နီရဲေသာ အလံသည္ တေ၀့ေ၀့လြင့္ေနခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ေနေသာ တမ်ဳိးသားလံုး၏ ယိုင္းပင္းညီညာစိတ္လည္း ဤေနရာတြင္ေပၚလြင္ေနေလသည္။
ေအာက္ထပ္ရွိ “ဘုိင္စကုတ္႐ံု” တြင္ အက္ဆက္စ္ေထာင္ေစာင့္မ်ားသည္ ဖိနပ္ရွည္မ်ားျဖင့္ လမ္းသလားယင္း၊ ခင္ဗ်ားမ်က္ေစာင္းတခ်က္ခတ္တုိင္း ခင္ဗ်ားအား ေငါက္ငန္းေအာ္ဟစ္ေ နသည္။ ဤေနရာ “နံပါတ္ေလးရာ” တြင္ကားခ်က္လူမ်ဳိး ပုလိပ္အင္စပိတ္ေတာ္မ်ား၊ ပုလိပ္ မင္းႀကီး႐ံုးမွ စံုေထာက္မ်ားက အက်ဥ္းသားမ်ားကို ေစာင့္ၾကပ္ရသည္။ ဤအရာရွိမ်ား၏ အမိန္႔အရျဖစ္ေစ၊ စကားျပန္မ်ားအျဖစ္ ဂက္စတာပို၀န္ထန္းမ်ား ျဖစ္လာၾကသည္။ ၎တုိ႔သည္ ဤ ေနရာ၌ အလုပ္လုပ္ရာတြင္ ဂက္စတာပို၀န္ထမ္းပီပီ အမႈထမ္းသူကထမ္းၾကသည္။ သို႔မဟုတ္ ခ်က္အမ်ဳိးသားပီပီ အမႈထမ္းသူကထမ္းၾကသည္။ ေလွနံႏွစ္ဖက္ နင္းသူက နင္းၾကသည္။ ဤေနရာတြင္ကား လက္မ်ားကိုဒူးေပၚတင္၊ မ်က္လံုးမ်ားကိုေရွ႕တည့္တည့္ စုိက္လ်က္ သတိအေနအထားႏွင့္ ထုိင္ေနရန္မလိုေပ။ ဤေနရာ တြင္ အနည္းငယ္ပို၍ လြတ္လပ္စြာထုိင္ေနႏုိင္သည္။ ေဘးပတ္လည္ကိုလည္း ၾကည့္ႏုိင္သည္။ လက္ဟန္ေျခဟန္ ေတာင္ ျပႏိုင္သည္ – အရာရွိ သံုးမ်ဳိးအနက္ မည္သည့္အရာရွိမ်ဳိး တာ၀န္က်သည္ေနသည္ ဟူသည့္ အေပၚ၌တည္၍ ထုိ႔ထက္ပင္ အမ်ားႀကီးပို၍ လုပ္ႏုိင္ေသးသည္။“နံပါတ္ေလးရာ” ဤေနရာကား လူဟူေသာ သတၱ၀ါကို နက္နက္႐ႈိင္း႐ႈိင္းႀကီး သိနားလည္ႏိုင္သည့္ ေနရာျဖစ္ သည္။ ေသေဘး၏ နီးကပ္မႈသည္ မည္ သူ႔ကိုမဆို ကိုယ္တံုးလံုးျဖစ္သည့္အထိ အဖံုးအကာ မ်ားဆြဲခၽြတ္လုိက္သည္။ လက္ပတ္အနီေရာင္မ်ားကို ပတ္ထားရေသာ ကြန္ျမဴနစ္တရားခံမ်ား၊ သုိ႔မဟုတ္ ကြန္ ျမဴနစ္မ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္သည္ဟု သကၤာမကင္း အျဖစ္ခံရသူမ်ားလည္း သ႐ုပ္ေပၚလာသည္။ ထိုတရားခံမ်ားကို ဤေနရာ၌ ေစာင့္ၾကပ္ရသူမ်ားအျပင္ မနီးမေ၀းရွိ အခန္းတခန္းတြင္း၌ တရားခံမ်ားစစ္ေဆးရာတြင္ ပါ၀င္ခဲ့သူမ်ားလည္းသ႐ုပ္ေပၚလာသည္။ အစစ္ခံသည့္ေနရာတြင္ စကားလံုးမ်ားသည္ ဒိုင္းလဲျဖစ္ႏိုင္သည္။ လက္နက္လည္းျဖစ္ႏိုင္ သည္။ သို႔ေသာ္ “နံပါတ္ေလးရာ” တြင္ကား စကားလံုး၏ေနာက္တြင္ ပုန္းကြယ္၍မရ။ ဤေနရာတြင္ကား ခင္ဗ်ားေျပာေသာ စကားထက္ ခင္ဗ်ား ၀မ္းတြင္း၌ရွိေသာ သဘ၀ကပို၍ တာသြားသည္။ ခင္ဗ်ား၏ ဗီဇအရင္းခံကို ေဖ်ာ့ေစ၊ ေလ်ာ့ေစ၊ သို႔မဟုတ္ မြန္းမံေစေသာ ေဘးပန္းအခ်က္အလက္ အားလံုးတို႔ကား ကြယ္ေပ်ာက္သြားသည္။ ေသမင္း၏ ေရွ႕ေတာ္ေျပး မုန္တုိင္းက ထိုအခ်က္တုိ႔ကို တိုက္ထုတ္လိုက္ၿပီျဖစ္သည္။ ဤေနရာတြင္ ၀ိေသတနမပါေသာ ကတၱားႏွင့္ ႀကိယာသာက်န္ေတာ့သည္။ သစၥာရွိသူ ၾက့ံၾကံ့ခံ၏။ သစၥာမဲ့သူေဖာ္ေကာင္လုပ္၏။ အသဲေၾကာင္သူ စိတ္ဓာတ္က်၏။ သူရဲေကာင္းတိုက္ပြဲ၀င္၏။ လူတိုင္းတြင္ အင္အားႏွင့္ေပ်ာ့ ေရာ့မႈ၊ သတၱိႏွင့္ ေၾကာက္စိတ္၊ ခုိင္ၿမဲမႈႏွင့္ ယိမ္းယိုင္ျခင္း၊ သန္႔ရွင္းမႈႏွင့္အညစ္အေထးဟူ၍ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ဤေနရာတြင္ကား တခုမဟုတ္ တခုသာ က်န္ႏုိင္ေတာ့သည္။ ဟုိေယာင္ ေယာင္ သည္ေယာင္ေယာင္လုပ္ရန္ ႀကိဳးစားသူက ႀကိဳးစားသည္။ သုိ႔ေသာ္ ထုိသို႔ေသာ္မသာ မ်ဳိးကား မသာခ်လာေသာအခါ၌ ဦးထုပ္တြင္ ငွက္ေမႊးအ၀ါေရာင္ကိုထိုး၊ လက္ထဲတြင္လဲရ ကြင္းမ်ားကိုင္ကာ ကခုန္ေသာထက္ပင္ ထင္ထင္ရွားရွားျမင္သာ သိသာေလသည္။
ဤသုိ႔ေသာ သူမ်ားကား အက်ဥ္းသမားမ်ားအၾကား၌လဲရွိသည္။ ခ်က္လူမ်ဳိး ပုလိပ္အင္စပတ္ ေတာ္မ်ားႏွင့္ စံုေထာက္မ်ားအၾကား၌လည္း ရွိေပ သည္။ စစ္ေဆးေမးျမန္းေနသည့္ေနရာတြင္ ဤသို႔ေသာသူမ်ဳိးသည္ ဂ်ာမန္အင္ပါယာ ဘုရားသခင္အတြက္ ဖေယာင္းတုိင္ပူေဇာ္သည္။ နံပါတ္ေလးရာတြင္မူ ေဘာ္လရွီဗစ္တေစၦအတြက္ ဖေယာင္းတုိင္ေနာက္တတုိင္ ထြန္းညႇိေလ သည္။ ဂ်ာမန္အရာရွိ၏ မ်က္စိေအာက္တြင္ ခင္ဗ်ားႏွင့္ဆက္သြယ္ေသာ သူ၏အမည္ကို ညႇစ္ ထုတ္ရန္၊ ခင္ဗ်ား၏သြားမ်ားကို ႐ုိက္ခ်ဳိးသည္။ နံပါေလးရာတြင္ကား ရင္းႏွီးေသာအမူအရာျပ၍ ခင္ဗ်ားအားအဆာေျပရန္ ေပါင္မုန္႔တခ်ပ္လာေပးသည္။ ခင္ဗ်ား၏ အိမ္တြင္းသို႔၀င္ေရာက္ ရွာေဖြၾကသည့္အခါတြင္ ခင္ဗ်ား၏ပစၥည္းမ်ားကို လုယူသယ္ေဆာင္သြားသည္။ နံပါတ္ေလးရာ တြင္ကား ခင္ဗ်ားအေပၚ မည္မွ်ကိုယ္ခ်င္း စာေၾကာင္းကိုေဖာ္ျပရန္ တိုက္ခိုက္လာေသာ ပစၥည္းမ်ားအနက္မွ စီးကရက္တပိုင္းကို တိတ္တိတ္လာ၍ေပးသည္။ ဤသို႔ေသာ အမ်ဳိးအစား အတြင္း ေသးစိတ္အားျဖင့္ အနညး္ငယ္သာမူကြဲေသာ လူတစုလည္းရွိေသးသည္။ ဤသူမ်ား ကား မိမိတို႔အေလ်ာက္ဆိုလွ်င္ ခင္ဗ်ားဒုကၡေရာက္ေအာင္ ဘယ္ေတာ့မွ်လုပ္ၾက။ ကူညီရ မည္ဆုိလွ်င္လည္း သာ၍ပင္ေ၀းေသးသည္။ သူတို႔ကား ငေတမာလွ်င္ၿပီးသည့္ သူမ်ားျဖစ္ သည္။ ၎တို႔သည္ ကိုယ္က်ဳိးကို ထက္ျမက္စြာၾကည့္တတ္ၾကသျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးရာသီတိုင္း သည့္ ျပဒါးတုိင္မ်ားျဖစ္လာၾကသည္။ ၾကည့္စမ္း ခပ္တင္းတင္းနဲ႔ အရာရွိစတုိင္ဖမ္းေနၾက သလား။ ဒါဆိုရင္ ဂ်ာမန္ေတြ စတာလင္ဂရက္ၿမိဳ႕ကို ခ်ီတက္ေနၾကၿပီဆုိတာ ေသခ်ာတယ္။ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြျဖစ္လာၿပီး အက်ဥ္းသမားေတြနဲ႔ေတာင္ စကားေျပာေဖာ္ရလာသလား။ ဒါဆိုရင္ တို႔အေျခအေနေကာင္းလုိ႔ပဲ။ ဂ်ာမန္ေတြ စတာလင္ဂရက္က တပ္လန္သြားၿပီထင္တယ္။ က်ဳပ္တို႔ဟာ ခ်က္အမ်ဳိးအႏြယ္ပါ၊ ဇြတ္အတင္းခိုင္းလို႔သာ ဂက္စတာပိုထဲ၀င္ၿပီး အလုပ္လုပ္ေန ရပါတယ္လို႔ ေျပာလာၾကၿပီလား။ ဒါဆုိရင္ လက္ခေမာင္းခတ္ေပေတာ့။ တပ္နီေတာ္ဟာ ေရာ့စေတာ့ဗ္ၿမိဳ႕ကိုေတာင္ ေက်ာ္တက္လာၿပီဆိုတာ ေသခ်ာတယ္ – ဤ အမ်ဳိးအစားအတြင္း သို႔ပင္ အၾကံဳး၀င္ေသာ အျခားသူတခ်ဳိ႕ကား ခင္ဗ်ားေရနစ္ေနသည္ ကုိေတြ႔လွ်င္ လက္ပုိက္၍ ၾကည့္ေနတတ္သည္။ ခင္ဗ်ားဖာသာ ခင္ဗ်ား ကမ္းေပၚသုိ႔တက္လာ ေသာအခါတြင္ကား ျပာျပာသလဲႏွင့္လက္ကိုလွမ္း၍ဆြဲၾကသည္။
ဤအမ်ဳိးအစားသည္ နံပါတ္ေလးရာမွ အစုအေပါင္းအေၾကာင္းကို အကဲခတ္မိၾက၍ ၎နံပါတ္ ေလးရာကိုလည္း သိနားလည္လာၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ထုိအစုအေ၀းကိုခ်ဥ္းကပ္ရန္ ႀကိဳးစား ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ထုိအစုအေပါင္း၏ အဖြဲ႔၀င္မ်ားအျဖစ္သို႔ကား ဘယ္ေသာအခါမွ်ေရာက္လာ ၾက။ နံပါတ္ေလးရာတြင္ ယင္းသို႔ေသာ အစုအေပါင္းတရပ္ရွိေနသည္ကို အနည္းငယ္ကေလးမွ် မရိပ္မိေသာ အမ်ဳိးအစားတမ်ဳိးလည္း ရွိေသးသည္။ ၎တို႔အား လူသတ္သမားဟု ေခၚႏိုင္ သည္ – သို႔ေသာ္ လူသတ္သမားဟူသည္ကား မႏုႆလူသားမ်ားပင္ ျဖစ္ေနေသးသည္။ အမွန္အားျဖင့္ ၎တို႔ကား ခ်က္စကားေျပာတတ္ေသာ အဟိတ္တိရိစၦာန္ မ်ားသာ ျဖစ္ၾက သည္။ လက္ထဲ၌ႀကိမ္လံုးမ်ား၊ သံဒုတ္မ်ားကိုင္ထားၾကသည္။ခ်က္အက်ဥ္းသမားမ်ားကို ႏွိပ္စက္ ညႇဥ္းပမ္းၾကၿပီဆိုလွ်င္ ဂ်ာမန္အရာရွိအမ်ားအျပား ပင္ မၾကည့္ရဲသျဖင့္ ထြက္ေျပးၾက ရသည္။ သင္းတို႔ကား ကိုယ့္အမ်ဳိးကိုခ်စ္သည္ သုိ႔မဟုတ္ ဂ်ာမန္အင္ပါႀကီးကိုခ်စ္သည္ဟူ၍ အျပင္ပန္းအားျဖင့္ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ ၾက။ ညႇဥ္းပမ္းျခင္း၊ သတ္ျဖတ္ျခင္းသက္သက္တြင္ အရသာခံတတ္ၾကသည္။ သြားမ်ားကို ႐ိုက္ခ်ဳိးၾကသည္။ နားအံုမ်ားကို ႐ုိက္ခြဲၾကသည္။ မ်က္လံုးမ်ားကို ညႇစ္ ထုတ္ၾကသည္။ အဂၤါဇာတ္မ်ားကို ကန္ေက်ာက္ၾကသည္။ ဥေဏွာက္အေရခြံမ်ားကိုလွန္ကာ လူေသသည့္အထိ ႐ိုက္ၾကႏွက္ၾကသည္။ အေၾကာင္းရွိ၍ ရက္စက္ သည္မဟုတ္၊ ရက္စက္လုိ၍ ရက္စက္ၾကျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ခင္ဗ်ားသည္ေန႔စဥ္ ႏွင့္အမွ် သူတို႔ႏွင့္ဆက္ဆံရသည္။ ပတ္၀န္းက်င္တခုလံုးေသြးမ်ား၊ ေအာ္ဟစ္သံမ်ားျဖင့္ ဖံုးလႊမ္းသြားေစေသာ သူတို႔၏အရွိန္အ၀ါကို ခင္ဗ်ားခံစားရသည္။ ခင္ဗ်ားအတြက္ ေျဖစရာတကြက္သာရွိသည္။ ထိုအခ်က္ကား ၎တုိ႔၏ ရာဇ၀တ္ျပစ္မႈ မ်ားကို ျမင္ခဲ့ၾကသည့္ သက္ေသဟူသ၍ေရြ႕ကို သတ္ပစ္လိုက္ၾကသည္ဆိုဦးေတာ့၊ တေန႔တြင္ တရားစီရင္ခ်က္မွ သင္းတို႔တေတြ ေျပး၍လြတ္လိမ့္မည္မဟုတ္ဟူ ေသာခုိင္ၿမဲသည့္ ယံုၾကည္ခ်က္ပင္ျဖစ္ေလ သည္။
သင္းတို႔ႏွင့္ တစားပြဲတည္းတြင္ ထိုင္ေနၾကေသာ လူမ်ားလည္းွရိသည္။ ထိုသူမ်ားကား အျပန္ပန္းအားျဖင့္ သင္းတို႔ႏွင့္ရာထူးခ်င္းတူညီၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဤပုဂၢမ်ားကား တကဲ့လူ အစစ္မ်ားျဖစ္လ်က္၊ စာလံုးႀကီးႀကီးျဖင့္ လူဟူ၍ပင္ေရးျပထုိက္ေပသည္။ ဤသူမ်ားသည္ ေထာင္တြင္းအစီအစဥ္မ်ားကို အက်ဥ္း သမားအတြက္ အက်ဳိးေစမည့္အစီအစဥ္မ်ားျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ေပးၾကသည္။ ဤသူမ်ားသည္ နံပါတ္ေလးရာတြင္ အတြင္။မွအစုအေပါင္းကို ကူညီဖြဲ႔စည္း ေပးၾကသည္။ ကိုယ္တိုင္လဲ ေစတနာအရေရာ၊ သတၱိအလိုက္ပါ ဤအစုအေပါင္း ၏ အဖြဲ႔၀င္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ကြန္ျမဴနစ္မ်ား မဟုတ္ၾကသျဖင္းလည္း သူတို႔အေပၚပို၍ တန္ဘုိးထားသင့္ေပသည္။ ကြန္ျမဴနစ္မ်ား မဟုတ္ၾကသည္သာမက၊ ယခင္ကဆိုလွ်င္ ခ်က္ ပုလိပ္အဖြဲ႔အတြင္း အမႈထမ္းယင္း ကြန္ျမဴနစ္ဆန္႔က်င္ေရးလုပ္ငန္း မ်ား လုပ္ခဲ့ဘူးသည္။ သို႔ေသာ္ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား၏ အုပ္စုိးမႈကို ကြန္ျမဴနစ္မ်ားက ခံ၍တိုက္ပံုကုိ ျမင္လာၾကေသာ အခါတြင္ တမ်ဳိးသားလံုး၏ အေရးေတာ္ပံုအတြက္ ကြန္ျမဴနစ္တို႔၏အရာေရာက္ပံုကို သေဘာ ေပါက္လာၾကသည္။ ကြန္ျမဴနစ္တို႔၏အင္အားကို သိျမင္လာၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ေထာင္ခံတန္းလ်ားမ်ားေပၚ ေရာက္သည့္အထိ သစၥာရွိေနၾကေသာသူဟူသ၍ကို သစၥာရွိစြာ ကူညီၾကသည္။ အက်ဳိးေဆာင္ေပးၾကသည္။ ဂက္စတာပိုလက္တြင္းသို႔ ေရာက္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ မည္ မွ်႐ုန္႔ရင္းစြာ ခံၾကရမည္ကိုသိႏိုင္ၾကလွ်င္၊ အျပင္ဘက္တိုက္ပြဲ၀င္ေနသူအမ်ားအျပားပင္ ေနာက္တြန္႔သြားေပလိမ့္မည္။ ဤသူတို႔ကား ယင္းသို႔ရက္စက္မႈတို႔ကို ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ်၊ နာရီႏွင့္ အမွ်၊ မ်က္ေစ့ေအာက္တြင္ ျမင္ေတြ႔ေနၾကရသည္။ ေန႔မေရြး၊ နာရီမေရြး၊ ၎တို႔အား အက်ဥ္း သမားမ်ားေဘးသို႔ ခ်လိုက္ၾကကာ၊ အျခားအက်ဥ္းသမားမ်ားထက္ပင္ ပိုမိုရက္စက္စြာ အစမ္း အသပ္ခံရလိမ့္မည္ကိုလည္း တြက္ထားႏိုင္ေပသည္။ သို႔စဥ္လ်က္ သူတို႔ကား ေနာက္မ တြန္႔ၾက။ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ အသက္တို႔ကိုကယ္တင္ရန္ ၀င္ေရာက္ကူညီၾကသည္။ သူတို႔မကယ္ဆယ္ႏုိင္ေသာ သူတို႔အတြက္လဲ၊ သက္သာမႈရေစရန္ ၀င္ေရာက္ကူညီၾကသည္။ သူရဲေကာင္းဟူေသာ ဘြဲ႔ႏွင့္ထိုက္တန္ေသာ သူမ်ားျဖစ္ေလသည္။ သူတို႔သာမကူညီခဲ့လွ်င္ နံပါတ္ေလးရာကား ရာလိုက္ေထာင္လိုက္ခ်ီေသာကြန္ျမဴနစ္မ်ား သိရွိနားလည္ၾကသည့္ လက္ရွိပံုစံအေနအထားသို႔ ေရာက္လာမည္မဟုတ္ေပ။ ယခုေသာ္ကား နံပါတ္ေလးရာသည္ ေမွာင္မိုက္ေသာ အိမ္အတြင္းမွလင္းေနေသာ အခန္းကေလးတခန္း၊ ရန္သူ၏အေနာက္သုိ႔ ထိုးေဖာက္ထားေသာ ကတုတ္ရင္တားတခု၊ ၀င္ေရာက္က်ဴးေက်ာ္ေနသူမ်ား၏ သားရဲတြင္း အလည္တည့္တည့္မွ လြတ္ေျမာက္ေရးတုိက္ပြဲဆင္ရာ ဌာနတရပ္ျဖစ္ေပသတည္း။
ႀကိဳးစင္ေပၚမွမွတ္တမ္းမ်ား … အခဏ္း (၅)

လူ႐ုပ္သြင္မ်ားႏွင့္ ႐ုပ္တုကေလးမ်ား (၁)
ဤေခတ္ႀကီးမွ ေက်ာ္ထြက္ႏိုင္ၾကမည့္ ခင္ဗ်ားတို႔တေတြအား-တခုျဖင့္ က်ေနာ္ေတာင္းပန္လုိသည္။ မေမ့ၾကပါနဲ႔။ အေကာင္းကို ေရာ၊ အဆိုးကုိေရာ မေမ့ၾကပါနဲ႔ွ။ ကိုယ့္အေနနဲ႔သာမက၊ ခင္ဗ်ားတို႔ကိုယ္စားပါ အေသခံသြားၾကတဲ့ လူေတြအေၾကာင္း သက္ေသအေထာက္ အထားေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွာၾကေဖြၾကပါ။ တေန႔တြင္ ပစၥဳပၸန္သည္ အတိတ္အျဖစ္သုိ႔ ကူးေျပာင္းသြားလိမ့္မည္။ ထိုအခါတြင္ ေခတ္ ႀကီးတေခတ္ အေၾကာင္း၊ သမုိင္းကိုဖန္တီးခဲ့ေသာ အမည္မဲ့သူရဲ ေကာင္းမ်ားအေၾကာင္းတို႔ကို ေျပာစမွတ္ျပဳၾကေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ အမည္ မရွိေသာ သူရဲေကာင္းဟူ၍မရွိ၊ ထိုသူတို႔သည္ အမည္မ်ား၊ မ်က္ႏွာမ်ား၊ ဆႏၵအာသီသမ်ား၊ ေျမႇာ္လင့္ခ်က္မ်ား ရွိခဲ့ၾကေသာ သူမ်ားျဖစ္သည္၊ ၎တို႔အနက္ ေနာက္ဆံုးပိိတ္မွပုဂၢိဳလ္၏ ဒုကၡခံစားရမႈသည္ အမည္က်န္ရစ္ေသာ ေရွ႕ဆံုးမွပုဂၢိဳလ္၏ ခံစားရမႈထက္ မေသးငယ္ေၾကာင္း စသည္တို႔ကို သိၾကေစလိုသည္။ ခင္ဗ်ားတို႔ သိကၽြမ္းေသာသူမ်ား၊ သို႔မဟုတ္ ခင္ဗ်ားတို႔၏ေသြးသားမ်ား၊ သို႔မဟုတ္ ခင္ဗ်ားတို႔ကိုယ္တိုင္ပင္ျဖစ္ ဘိသကဲ့သို႔၊ ထိုသူတို႔အေပၚ ရင္းႏွီးစိတ္ အၿမဲမျပတ္ေမြးၾကေစလိုသည္။
သူရဲေကာင္းမ်ားကား အိမ္ေထာင္လံုးကၽြတ္အသတ္ခံၾကရသည္လည္း ရွိသည္။ ၎တုိ႔အနက္မွ အနည္းဆံုးတေယာက္ေယာက္ အေပၚ၀ယ္၊ သားမ်ားသမီးမ်ားသဖြယ္ ခ်စ္ခင္ၾကပါ။ ထိုသူကား အနာဂတ္အတြက္ေနထိုင္ခဲ့ေသာ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးတေယာက္ျဖစ္သည္ဟူ၍ ဂုဏ္ယူ ရစ္ၾကပါ။ အနာဂတ္အတြက္ သစၥာရွိစြာေနထိုင္ခဲ့လ်က္၊ လွပေသာအနာဂတ္အတြက္ အသက္ေပးသြားသူတုိင္းကား ေက်ာက္ျဖင့္ထုထားေသာ လူ႐ုပ္အသြင္အျပင္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ အတိတ္မွ ဖံုမႈန္႔မ်ားကို ေရကာတာျပဳလုပ္လ်က္၊ ေတာ္လွန္ေရး၏ ဒီေရအ ဟုန္ကို တားဆီးလိုသူတိုင္းကား ယခုအခါတြင္ ပခုံးမ်ား၌ေရႊခ်ထားေသာ ရာထူးအဆင့္အတန္းတို႔ကို တပ္ဆင္ထားၾကသည့္တုိင္ေအာင္ သစ္ ေဆြးျဖင့္ထုလုပ္ထားေသာ ႐ုပ္တုအငယ္စားကေလးမ်ားသာ ျဖစ္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဤ႐ုပ္တုကေလးမ်ားကို ၾကည့္႐ႈသည့္အခါ၌ပင္ ၎တုိ႔ ၏ အသံုးမက်မႈႏွင့္ေသးဖြဲမႈ၊ ၎တုိ႔၏ ရက္စက္မႈႏွင့္ထံုထုိင္းမႈတို႔ကို အသက္၀င္စြာ ျမင္တတ္ရန္လုိေပသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ၎တုိ႔ ကား အနာဂတ္တခ်ိန္တခါ၊ လက္ငင္းေခတ္ကို ျပန္လည္သ႐ုပ္ေဖာ္သည့္အခါတြင္ အသံုး၀င္လာမည့္ အေထာက္အထားမ်ား ျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္တည္း။
က်ေနာ္ေရွ႕ဆက္၍ ေျပာျပႏိုင္သည္တို႔ကား၊ သက္ေသတေယာက္၏ထြက္ခ်က္၊ ပစၥည္းအေထာက္အထားမွ်သာ ျဖစ္ေလသည္။ တေနရာ တစိတ္ တပိုင္းကေလးမွ ေျပာက္က်ားေျပာက္က်ား ျမင္ခဲ့ရေသာအခ်က္မ်ားျဖစ္၍ ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားျခင္းလည္း ျပဳလုပ္ထားသည္ မဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ ႀကီးသည္ကႀကီး၍ ငယ္သည္ကငယ္ေသာ လူ႐ုပ္သြင္မ်ားႏွင့္ ႐ုပ္တုကေလးမ်ား၏ တကယ့္ပံုတူမ်ဥ္းေၾကာင္းမ်ား ဤမွတ္စု မ်ားတြင္ ပါရွိပါသည္။

ယဲလီနက္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ
ယိုးဇက္ႏွင့္ မာရိယယ္၊ သူကဓာတ္ရထားေမာင္းသမား၊ သူမကအေစခံ။ သူတို႔၏အိမ္ခန္းကို ခင္ဗ်ားသိဖို႔လုိသည္။ ႐ုိး႐ုိးႏွင့္ ေခတ္ မီေသာ အိမ္ေထာင္ ပရိေဘာဂအေခ်ာစား။ စာအုပ္စင္၊ ေႂကြ႐ုပ္ကေလးတ႐ုပ္၊ ထရံေပၚတြင္႐ုပ္ပံုမ်ား၊ သန္႔လုိက္သည္မွ ယံုႏိုင္ဖြယ္မရွိေအာင္ သန္႔ျပန္႔ေနသည္။ ထိုအိမ္မႈကိစၥမ်ားတြင္သာ သူမ၏၀ိညာဥ္တခုလံုးပိတ္၀င္ေန၍ အျပင္ေလာကႀကီးအေၾကာင္း ဘာကေလး တခုမွ်ပင္သိမည္ မဟုတ္ဟု ခင္ဗ်ားအေနႏွင့္ ဆိုေကာင္းဆိုဖြယ္ရာ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူမကား ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၀င္အျဖစ္ အလုပ္လုပ္ေနခဲ့သည္မွာ ၾကာၿပီ။ ကိုယ့္သဘာ၀အလုိက္ တရားမွ်တမႈအေၾကာင္း စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့သည္မွာၾကာၿပီ။ ႏွစ္ ေယာက္စလံုးပင္ သစၥာရွိရွိ၊ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ႏွင့္ အလုပ္ လုပ္ခဲ့ၾကသည္။ ႏိုင္ငံျခားရန္သူမ်ားပို၍ ႀကီးမားလာသည့္အခါ၌လည္း တြန္႔ဆုတ္ျခင္းမရွိခဲ့ၾကေပ။
သံုးႏွစ္မွ်ၾကာေသာအခါတြင္ သူတုိ႔ႏွစ္ဦး၏ အိမ္ခန္းအတြင္းသို႔ ပုလိပ္မ်ား၀င္လာၾကေလသည္။ သူတုိ႔သည္လက္မ်ားကို ေခါင္းေပၚ အထိေျမႇာက္ထား ယင္း၊ ယွဥ္တြဲ၍ရပ္ေနခဲ့ၾကေလသည္။
……. ……. ……. ……. …… ……. ……. ……. ……. ……. ……. …….
၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ေမလ ၁၉ ရက္ေန႔။
ယေန႔ည သူတုိ႔သည္ က်ေနာ္၏ဂုစတီနာကို “အလုပ္လုပ္ခိုင္းရန္” ပုိလန္ျပည္သုိ႔ ေခၚသြားၾကေပေတာ့မည္။ အူေရာင္ေရာဂါျဖင့္ ေသရန္ ဂယ္ေလ မ်ားသုိ႔ ေခၚသြားၾကေပေတာ့မည္။ သူ႔အေနႏွင့္ ရက္သတၱပတ္အနည္းငယ္၊ သုိ႔မဟုတ္ ႏွစ္လ၊ သံုးလေလာက္သာ အသက္ရွင္ေနေကာင္း ရွင္ေနလိမ့္မည္။ က်ေနာ္၏ အမႈတြဲကိုလည္း ႐ံုးသို႔တင္လုိက္ၿပီဟု ေျပာသံၾကားရသည္။ ပန္းကရာ့စ္တြင္ ေနာက္ထပ္ ေလးပတ္ေလာက္ အစစ္ခံရလွ်င္ ခံရဦးမည္၊ ထုိမွတဖန္ အဆံုးသတ္အထိ ႏွစ္လ သံုးလမွ်သာ က်န္ေပေတာ့မည္။ ဤသတင္းမွတ္တမ္းကား အဆံုးသတ္ႏုိင္ေတာ့မည္ မဟုတ္။ ဤရက္အနည္းငယ္ကေလးအတြင္း အေၾကာင္းသင့္က ဆက္၍ေရးရန္ ႀကိဳးစားဦးမည္။ ယေန႔အဖို႔ကား သတင္းမွတ္တမ္းကုိ ဆက္၍မေရးႏိုင္ေတာ့။ ယေန႔အဖို႔ က်ေနာ္၏ ေခါင္းႏွင့္ႏွလံုးသားတို႔ သည္ ဂုစတီနာျဖင့္သာ ျပည့္လွ်ံေနသည္။ သူကား က်က္သေရရွိသူတေယာက္၊ နက္နက္႐ႈိင္း႐ိႈင္းႀကီး သေဘာထားျပည့္သူတေယာက္ျဖစ္သည္။ တိုေတာင္း၍ ၿငိမ္သက္မႈလည္း မရွိခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀တြင္ ရွာမွရွား၍ အားထားေလာက္ေသာ အေပါင္းအေဖာ္တေယာက္လည္း ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။
ဂယ္ေလ – အက်ဥ္းသမားမ်ား အလုပ္ၾကမ္းလုပ္မည့္ေနရာကို တင္စား၍ ေခၚျခင္းျဖစ္သည္။ ဂယ္ေလဆိုသည္မွာ ေရွးကာလတြင္ ကၽြန္မ်ား၊ အက်ဥ္းသမားမ်ား ပင္ ပန္းစြာ ေလွာ္ခတ္ရသည့္ ေလွႀကီးတမ်ဳိးျဖစ္သည္။
ညေနတိုင္းညေနတိုင္း က်ေနာ္သည္ သူႀကိဳက္တတ္ေသာ သီခ်င္းတပုဒ္ကို ဆိုျပေနပါသည္။ စတဲ့ပ္ကြင္းျပင္ႀကီးမွ ျမက္ခင္းျပာ လဲ့လဲ့မ်ားသည္ ေျပာက္က်ားတိုက္ပြဲမ်ား၏ ေမာ္ကြန္းတုိ႔ျဖင့္ အသံျမည္ေနၾကသည့္အေၾကာင္း၊ ေယာက္်ားမ်ားႏွင့္ရင္ေဘာင္တန္း၍ လြတ္လပ္ ေရးေအာင္ပန္းကို ဆြတ္လွမ္းခဲ့ ေသာ ေကာဇာ့က္ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္အေၾကာင္း၊ ထုိအမ်ဳိးသမီး၏ သတၱိရွိပံု၊ တုိက္ပြဲတပြဲ၌ကား မည္ကဲ့သို႔ “ေယး ေပါဒညတ္ဆယာ စဇဲမလီ ည္ပရီရွေလာ့စ္” ဟူ၍ ျဖစ္သြားသည့္အေၾကာင္းမ်ားလည္း ပါေလသည္။
ေကာဇာ့က္ – ေရွးဇာဘုရင္မ်ားလက္ထက္က ျမင္းတပ္သားမ်ားအျဖစ္ အသံုးခ်ခဲ့ေသာ လူစုတစု။ ေအာက္တိုဘာ ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္ ျပည္တြင္း စစ္ေခတ္မ်ားတြင္ အျမင္မွန္ရေသာ ေကာဇာ့က္တို႔သည္ ေတာ္လွန္ေရးတပ္သားမ်ား ျဖစ္လာၾကသည္။
“ေယး ေပါဒညတ္ဆယာ စဇဲမလီ ည္ပရီရွေလာ့စ္” – (႐ုရွစကား) မထႏိုင္ဘဲ ေျမေပၚတြင္ လဲ၍ေနေတာ့သည္။
ေဗာ့တ္ မာယီ ဒ႐ူေစ်ာ့က္ ေဘာထဲေဗာယီ။ မ်က္ႏွာက ပန္းပုလက္ရာလို ေျဖာင့္ေျဖာင့္ရွင္းရွင္း၊ ကေလးဆန္တဲ့ မ်က္လံုးႀကီး ေတြမွာ ၾကင္နာမႈေတြ အျပည့္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီလက္တဆုပ္ ကုိယ္ခႏၶာကေလးအတြင္းမွာ သတၱိေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲလို႔။ တုိက္ပြဲေၾကာင့္၎၊ မၾကာခဏခြဲခြါသြားရျခင္းေၾကာင့္၎၊ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ဦးမွာ ထာ၀ရ သမီးရည္းစားမ်ားသဖြယ္ ျဖစ္ေနခဲ့ၾကပါသည္။ သမီး ရည္းစားမ်ားသဖြယ္ တဘ၀အတြင္း၌ ပထမဆံုးေသာ အေပြ႔အပိုက္၊ ပထမဆံုးေသာ အထိအေတြ႔တို႔ကို တႀကိမ္တည္းသာမဟုတ္၊ အႀကိမ္ ေပါင္းတရာ ၾကံဳေတြ႔ခံစားခဲ့ၾကရပါသည္။ သို႔စဥ္လ်က္ က်ေနာ္တို႔၏ ႏွလံုးသားမ်ားမွ ေသြးတိုးခ်က္မ်ားမွာ တခ်က္တည္း ညီေနသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ မႈ၊ က်ဥ္းၾကပ္မႈ၊ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ၊ သို႔မဟုတ္ ၀မ္းနည္းမႈတုိ႔ျဖင့္ ျပည့္ေနေသာ နာရီမ်ားတြင္လည္း တေလတည္းကို ရွဴ႐ႈိက္ခဲ့ၾကပါသည္။
ေဗာ့တ္ မာယီ ဒ႐ူေစ်ာ့က္ ေဘာထဲေဗာယီ။ – (႐ုရွစကား) ၾကည့္လိုက္စမ္း၊ အဲဒါပဲ က်ဳပ္ရဲ႕ အခ်စ္၊ က်ဳပ္ရဲ႕ ရဲေဘာ္ ရဲဘက္။
က်ေနာ္တုိ႔သည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တြဲဖက္၍ အလုပ္လုပ္ခဲ့ၾကသည္။ အခ်င္းခ်င္းလည္း ရဲေဘာ္တေယာက္ကသာ ရဲဘက္ တ ေယာက္ကို ကူညီႏိုင္ သည့္နည္းမ်ဳိးျဖင့္ ကူညီခဲ့ၾကပါသည္။ ႏွစ္ေပါင္းၾကာျမင့္စြာပင္ က်ေနာ္ေရးေသာစာတုိင္းကို ပထမဆံုးဖတ္၍ ပထမဆံုး ေ၀ဖန္ခဲ့ပါသည္။ က်ေနာ္၏ေက်ာဘက္ မွေန၍ ခ်စ္စႏိုးျဖင့္ သူၾကည့္ေနသည္ကို မခံစား မထိေတြ႔ရပါက၊ က်ေနာ့္အတြက္ စာအေရးရခက္ေန တတ္ပါသည္။ က်ေနာ္တို႔အဖို႔ လံုး၀မေခါင္းပါးခဲ့ေသာ တိုက္ပြဲမ်ားတြင္၊ ႏွစ္ေယာက္သား ယွဥ္တြဲလ်က္ ရပ္တည္ေနခဲ့ၾကသည္။ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ သက္ေသာ ေဒသအရပ္ရပ္သို႔လည္း၊ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လက္တြဲ၍လည္ပတ္ခဲ့ၾကပါသည္။ က်ေနာ္တို႔သည္ အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာကို ခံစားခဲ့ ၾကလ်က္၊ ရႊင္လန္းမႈႀကီးမ်ားကလည္း ေျမာက္မ်ားစြာၾကံဳေတြ႔ၾကရပါသည္။ ထိုရႊင္လန္းမႈ ႀကီးမ်ား၏ အရသာတို႔ကို ခံစားႏုိင္သည္မွာ က်ေနာ္ တို႔အေနႏွင့္ လူဆင္းရဲတို႔၏ ပစၥည္းဥစၥာ၊ ဆိုလုိသည္မွာ ရင္တြင္း၌ရွိေသာ ပစၥည္းဥစၥာအားျဖင့္ ႂကြယ္၀ၾက ေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါသည္။

ဂုစတီနာလား။ ၾကည့္စမ္းပါအံုး … ေဟာဒါပဲ ဂုစတီနာ …
လြန္ခဲ့ေသာ ဇြန္လအလည္ပိုင္း၊ မာရွယ္ေလာေၾကညာၿပီးစအခ်ိန္က ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္အဖမ္းခံရၿပီးေနာက္ ေျခာက္ပတ္မွ်အၾကာ တြင္ျဖစ္သည္။ သူချမာ က်ေနာ္ေသၿပီဟူေသာ သတင္းမ်ားကို ၾကားၿပီးသည့္ေနာက္ပုိင္း၊ တျမံဳ႕ျမံဳ႕ေဆြးေနခဲ့ရသည့္ေန႔မ်ား၏ ေနာက္ပိုင္းတြင္ က်ေနာ့္အား ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ေတြ႔ဆံုခဲ့ရပါသည္။ က်ေနာ္စိတ္ေပ်ာ့သြားေအာင္ သူ႔အားေခၚသြင္းလာၾကပါသည္။
“ခင္ဗ်ားေယာက္်ားကို နားခ်စမ္းပါ” က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ဦးအား မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ေပးရင္း၊ ဌာနအႀကီးအကဲလုပ္သူက သူ႔အားေျပာပါ သည္။ “ဉာဏ္ကိုလႊာသံုးဖုိ႔ နားခ်စမ္းပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္မငဲ့ရင္၊ အနည္းဆံုးခင္ဗ်ားကိုငဲ့ပါေစ။ ကဲ၊ ခင္ဗ်ားတို႔စဥ္းစားဖို႔အခ်ိန္တနာရီေပးမယ္။ ဒီေနာက္ေတာင္ သူေခါင္းမာေနအံုး မယ္ဆိုရင္ေတာ့၊ ဒီေန႔ညေန ခင္ဗ်ားတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို ပစ္သတ္မယ္ … ႏွစ္ေယာက္စလံုး …”
ဂုစတီနာသည္ သူ၏အၾကည့္ျဖင့္ က်ေနာ့္အား ယုယႏွစ္သိမ့္လိုက္သည္။ ၎ေနာက္ ေအးေအးကေလးပင္ အေျဖေပးလုိက္သည္။
“အရာရွိႀကီးရဲ႕ ဒီဟာ ကၽြန္မကို ေၾကာက္သြားေအာင္ လုပ္ႏိုင္မယ့္ၿခိမ္းေခ်ာက္မႈမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာကၽြန္မရဲ႕ ေနာက္ဆံုးဆႏၵပါပဲ။ သူ႔ကို သတ္မယ္ဆို ရင္ ကၽြန္မကိုလဲ သတ္ပစ္လုိက္ပါ။”
ၾကည့္စမ္း။ ဒါပဲ ဂုစတီနာ။ အခ်စ္စိတ္နဲ႔ တည္ၿငိမ္တဲ့စိတ္။ ကိုယ္တို႔ကို သူတို႔သတ္ခ်င္သတ္ႏိုင္ၾကတယ္။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား ဂုစတီနာ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္တို႔ရဲ႕ ဣေႁႏၵနဲ႔ ကိုယ္တို႔ရဲ႕ အခ်စ္ကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေခ်မႈန္းလို႔ ရမွာမဟုတ္ဘူး။
အို … လူအေပါင္းတို႔ ဒီေကြကြင္းမႈေတြကို ေက်ာ္လြန္ၿပီးၾကတဲ့ေနာက္ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ဟာ ျပန္ေတြ႔ၾကမယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုမ်ားေနၾကမယ္ဆိုတာ ခန္႔မွန္းႏိုင္ၾကပါရဲ႕လား။ အခ်ဳပ္အခ်ယ္ကင္းၿပီး ဖန္တီးတည္ေထာင္မႈေတြနဲ႔ လွပေနမယ့္ လြတ္လပ္တဲ့ဘ၀ႀကီး မွာ ျပန္ေတြ႔ၾကမယ္ဆိုပါေတာ့။ က်ေနာ္တို႔ ေတာင့္တခဲ့ၾကတာေတြ၊ မရရေအာင္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့တာေတြ၊ အခုလဲ ဒီရည္မွန္းခ်က္ေတြအတြက္ အသက္ေပးၾကေတာ့မယ္။ အဲဒီဟာေတြအားလံုး တကယ္ေပၚထြန္းလာတဲ့အခါမွာ ျပန္ေတြ႔ၾကမယ္ဆိုပါေတာ့။ အမွန္အားျဖင့္ဆိုေသာ္ ေသၿပီး သည့္တုိင္ေအာင္လဲ က်ေနာ္တို႔သည္ ခင္ဗ်ားတို႔၏ ႀကီးမားေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၏ တေနရာ တစိတ္တပိုင္းကေလးတြင္ ဆက္လက္၍ ေနထိုင္ၿမဲ ေနထိုင္ၾကမည္သာျဖစ္ေလသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ က်ေနာ္တို႔သည္ ဤေပ်ာ္ရႊင္မႈႀကီးအတြင္းသို႔ က်ေနာ္တုိ႔၏အသက္မ်ားကို ေပး သြင္းခဲ့ၾကေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ထုိအခ်က္ေၾကာင့္လည္း၊ ခြဲခြါသည့္အခိုက္တြင္ ၀မ္းနည္းစရာ ျဖစ္ေနေသာ္လည္း က်ေနာ္တုိ႔အတြက္ ၀မ္း သာအားရစိတ္ေပၚေနခဲ့ပါသည္။
ဂုစတီနာႏွင့္က်ေနာ့္အား ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ရန္ပင္ ခြင့္မေပးၾက။ ေပြ႔ပိုက္ျခင္း၊ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ျခင္းတို႔ကိုပင္ ခြင့္မ ျပဳၾက။ ကာရေလာဗာ ႏွင့္ ပန္းကရာ့စ္ ေထာင္ႏွစ္ေထာင္အၾကား ဆက္စပ္ထားေသာ ေထာင္တြင္းအစုအေပါင္းကသာ က်ေနာ္တုိ႔ႏွစ္ဦးအ တြက္ တေယာက္၏သတင္း တေယာက္ထံသို႔ ေဆာင္က်ဥ္းေပးၾကသည္။
ကိုယ္တို႔ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ျပန္မေတြ႔ၾကဖို႔က မ်ားတယ္ဆိုတာ မင္းလဲသိတယ္၊ ဂုစတီနာ၊ ကိုယ္လဲသိတယ္။ ဒါနဲ႔ေတာင္ မင္းအေ၀းကေနၿပီး လွမ္းေျပာေနတာကို ကိုယ္ၾကားေနေသးတယ္။ ျပန္ၿပီးေတြ႔ၾကအံုးစုိ႔ … အခ်စ္ေရ … တဲ့။
ျပန္ေတြ႔ၾကေသးတာေပါ့ … ေမာင့္ ဂုစတီနာေရ။
……. ……. ……. ……. ……. ……. ……. ……. ……. ……. …….
က်ေနာ္၏ ေသတမ္းစာ။
က်ေနာ့္တြင္ ကိုယ္ပုိင္စာၾကည့္တုိက္မွတပါး ပစၥည္းဟူ၍ ဘာတခုမွ်မရိွခဲ့။ ထုိစာၾကည့္တုိက္ကိုပင္ ဂက္စတာပိုက ဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ့ေလၿပီ။
က်ေနာ္သည္ ယဥ္ေက်းမႈဆုိင္ရာ၊ ႏိုင္ငံေရးေဆာင္းပါးမ်ား၊ သတင္းမွတ္တမ္းမ်ား၊ စာေပႏွင့္သဘင္ဆိုင္ရာ ေလ့လာစာတမ္း မ်ား ႏွင့္ အစီရင္ခံစာမ်ားကို အေျမာက္အမ်ားေရးခဲ့သည္။ ၎တို႔အနက္ အမ်ားအျပားမွာ ေခတ္ႏွင့္သာဆုိင္၍ ေခတ္ႏွင့္ပင္ ဘ၀ဆံုးခဲ့သည္။ ၎ တို႔ကုိကား ရွိပါေစေတာ့။ သို႔ေသာ္အခ်ဳိ႕စာမ်ားကား ဘ၀သို႔ အၾကံဳး၀င္သည္။ ယခင္ကေသာ္၊ ဂုစတီနာက ထိုစာမ်ားကို စီစဥ္ထုတ္ေ၀လိမ့္ မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ျဖစ္ႏုိင္မည့္ အလားအလာကား အလြန္နည္းပါးသြားေလၿပီ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အဆိုပါစာမ်ားမွ ေရြးခ်ယ္ ၍ ေအာက္ပါအတိုင္း စာအုပ္ ငါးအုပ္ဖြဲ႔ရန္၊ ႐ုိးသားေျဖာင့္မတ္လွသည့္ မိတ္ေဆြ လားဂ်ာ၊ ရွေတာလ္ အား ေတာင္းပန္ခဲ့ပါသည္။
(၁) ႏိုင္ငံေရးေဆာင္းပါးမ်ားႏွင့္ အျငင္းအခုန္စာေပမ်ား။
(၂) ျပည္တြင္းေရးရာမ်ားႏွင့္ပတ္သက္ေသာ လက္ေရြးစဥ္သတင္းမွတ္တမ္းမ်ား။
(၃) ဆိုဗီယက္ယူနီယံအေၾကာင္း လက္ေရြးစဥ္ သတင္းမွတ္တမ္းမ်ား။
(၄) ႏွင့္ (၅) စာေပႏွင့္ သဘင္ဆုိင္ရာ ေဆာင္းပါးမ်ားႏွင့္ ေလ့လာခ်က္မ်ား။
အမ်ားအားျဖင့္ ထုိစာမ်ားကို တေဗာရဘာ ဂ်ာနယ္ႏွင့္ ႐ူဒဲပရာေဗာ သတင္းစာမ်ားတြင္ ေတြ႔ႏိုင္သည္။ အခ်ဳိ႕ကို ကမဲန္။ ပရာမဲန္။ ပေရာလဲတကုလ္တ္။ ေဒါဘာ။ ေဆာစီယဲလိစတာ၊ အဗန္႔တဂါရ္ဒ္ စသည္တို႔တြင္ ေတြ႔ႏိုင္သည္။
ကမဲန္။ ပရာမဲန္။ ပေရာလဲတကုလ္တ္။ ေဒါဘာ။ ေဆာစီယဲလိစတာ၊ အဗန္႔တဂါရ္ဒ္ – ဒုတိယ ကမၻာစစ္မျဖစ္မီက ထုတ္ေ၀ခဲ့ေသာ ဂ်ာနယ္မဂၢဇင္းမ်ား။
ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀သူ ဂီရဂါလ္ ထံတြင္ (ရန္သူမ်ား၀င္ေရာက္ စိုးမိုးေနသည့္အခါ၌ပင္ က်ေနာ္၏ ေဘာဇဲနာ၊ ညဲမေစာဗား စာအုပ္ကို မဆုတ္မျငင္း ထုတ္ ေ၀ရဲေသာ သတၱိေၾကာင့္ သူ႔အား က်ေနာ္ခ်စ္ခင္လွပါသည္။)
ေဘာဇဲနာ၊ ညဲမေစာဗား – ညဲမေစာဗား (၁၈၂၀ – ၁၈၆၂) ခ်က္အမ်ဳိးသမီး စာေရးဆရာ။ ဇဲယဲရ္ (၁၈၄၁ – ၁၉၀၁) ခ်က္ကဗ်ာဆရာ။ ဆာဘီနာ (၁၈၁၃ – ၁၈၇၇) ခ်က္သတင္းစာဆရာ၊ စာေရးဆရာ။
ယူးလိယုစ္၊ ဇဲယဲရ္အေၾကာင္း ေလ့လာခ်က္ လက္ေရးစာမူရွိပါသည္။ ယဲလီနက္တို႔၊ ဗီဆုရွီလ္တို႔၊ ဆူခါးနက္တို႔ ေနထိုင္ခဲ့ၾကေသာ အိမ္အတြင္း တေနရာရာ၌လည္း ဆာဘီနာအေၾကာင္း ေလ့လာစာႏွင့္ယန္၊ နဲ႐ုဒါ အေၾကာင္းမွတ္ခ်က္မ်ားကို ၀ွက္ထားသည္။ ထုိအိမ္တြင္ေနခဲ့သူမ်ား အနက္ အမ်ားစုကားအနိစၥေရာက္ခဲ့ၾကေလၿပီ။
က်ေနာ္သည္ က်ေနာ္တို႔၏ေခတ္အေၾကာင္း ၀တၴဳရွည္ႀကီးတပုဒ္ကို စတင္၍ေရးသားခဲ့သည္။ အခဏ္းႏွစ္ခဏ္းမွာ က်ေနာ္၏ မိဘ မ်ားထံတြင္ရွိသည္၊ က်န္သမွ်ကား အဖ်က္ဆီးခံရၿပီဟု ထင္သည္။ ဂက္စတာပို၏ အမႈဖိုင္တြဲမ်ားထဲတြင္၊ က်ေနာ္၏၀တၴဳတုိ လက္ေရးစာမူ အခ်ဳိ႕ကုိ တေစ့တေစာင္း ျမင္မိပါသည္။

ယန္၊ နဲ႐ုဒါအေပၚ က်ေနာ္ခ်စ္ခဲ့သမွ်တို႔ကို ေနာင္ေမြးဖြားလာမည့္ စာေပသမုိင္းဆရာအတြက္ အေမြျပဳ၍ထားရစ္ခဲ့ပါသည္။ နဲ႐ုဒါ သည္ က်ေနာ္၏အ ႀကီးဆံုးေသာ ကဗ်ာဆရာႀကီးျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တို႔ကိုပင္ ျဖတ္ေက်ာ္လ်က္၊ အနာဂတ္သို႔ေ၀းလံစြာ ျမင္တတ္ခဲ့ေသာ သူျဖစ္သည္။ သို႔စင္လ်က္သူ႔အား သေဘာ ေပါက္လ်က္ သူ႔ကိုလဲ တန္ဘိုးထားေသာ က်မ္းတေစာင္တေလမွ် ထြက္မလာေသး။ နဲ႐ုဒါကို ပစၥည္းမဲ့အျဖစ္ျပရန္လုိသည္။ ဆရာတုိ႔သည္ သူ၏အေပၚအက်ႌ ေနာက္ၿမီးတြင္ ၾကည္ႏူးစရာ မာလာစတရာနာ ၀တၴဳတိုမ်ားကိုသာ တြယ္ခ်ိတ္ ေပးခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ေရွးမာလာစတရာနာ ရပ္ကြက္၏ “ၾကည္ႏူးစရာ့” အသုိင္း အ၀ုိင္းတြင္မူ နဲ႐ုဒါမွာ “ေတေလဂ်ပုိးတေယာက္ျဖစ္ခဲ့ သည္” ကို မျမင္ၾက။

“ေတေလဂ်ပုိးတေယာက္ျဖစ္ခဲ့သည္” – နဲ႐ုဒါက မိမိ၏ကေလးဘ၀ကို ေဖာ္ျပေရးသားခဲ့ေသာ ၀တၴဳတိုတပုဒ္၏အမည္။
နဲ႐ုဒါသည္ စမီးေခါဗ္ ရပ္ကြက္၏ အစြန္အဖ်ား၊ အလုပ္သမားမ်ားေနထိုင္ၾကေသာ ပတ္၀န္းက်င္၌ေမြးဖြားခဲ့သည္။ သူ၏ “သခ်ဳႋင္းမွ ပန္းမာလာမ်ား” အတြက္ မာ လာစတရာနာသခ်ဳႋင္းသို႔ သြားရာတြင္ ရင္းဂေဟာဖဲရ္ စက္႐ံုႀကီးမ်ားေဘးမွ ျဖတ္၍သြားရသည္။ ဤသည္တို႔ကို မျမင္ၾက။ ဤအခ်က္တို႔ကို မျမင္လွ်င္ “သခ်ဳႋင္းမွ ပန္းမာလာမ်ား” ဟူေသာ ကဗ်ာအစုအစ “၁၈၉၀ ခုႏွစ္ ေမလတရက္ေန႔” ဟူေသာ စာၫြန္႔ အဆံုး၊ နဲ႐ုဒါအား ခင္ဗ်ားသေဘာေပါက္ႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္။ နဲ႐ုဒါ၏ ကဗ်ာေရးစပ္ျခင္းမ်ားမွာ၊ သူ၏ သတင္းစာဆရာအလုပ္မ်ားေၾကာင့္ အရွိန္ေသခဲ့ရသည္ဟု ျမင္သူက ျမင္ၾကသည္။ ထိုးထြင္းေပါက္ေရာက္စြာျမင္တတ္ေသာ ရွာလဒါ လို ပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးကပင္ ဤသို႔ယူဆသည္။

ရွာလဒါ – ရွာလဒါ (၁၈၆၇ – ၁၉၃၇) ခ်က္စာေပေ၀ဖန္ေရးဆရာ
သို႔ေသာ္ ထိုအယူအဆကား လံုး၀အေျခအျမစ္မရွိ။ သတင္းစာဆရာျဖစ္၍သာလွ်င္ နဲ႐ုဒါသည္ “ေရွးပံုျပင္မ်ားႏွင့္ ဒ႑ာရီမ်ား” ကဲ့သို႔ ေကာင္းမြန္ခံ့ညားလွသည့္ လက္ရာကိုလည္းေကာင္း၊ သို႔မဟုတ္ “ေသာၾကာေန႔သီခ်င္းမ်ား” ကိုလည္းေကာင္း၊ “အေၾကာင္းအရာ႐ိုး႐ိုး ကေလးမ်ား” ဟူေသာ ကဗ်ာမ်ားမွ အမ်ားစုကိုလည္းေကာင္း၊ ေရးသားႏုိင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ သည္။ သတင္းစာဂ်ာနယ္လုပ္ငန္းသည္ လူတေယာက္ တြင္ရွိေသာ အင္အားဟူသ၍တုိ႔ကို စုပ္ယူတတ္သည္။ စိတ္ေလလြင့္ေကာင္းပင္ လြင့္ေစသည္ထင္သည္။ သို႔ေသာ္လဲထုိအလုပ္သည္ သတင္း စာဆရာအား စာဖတ္သူႏွင့္ဆက္စပ္ေပးသည္၊ ကဗ်ာစပ္ရာတြင္ပင္ ဖန္တီးမႈကိုသင္ေပးသည္ သို႔ေသာ္၊ သတင္းစာဆရာ ဘက္ကလဲနဲ႐ုဒါ ကဲ့သုိ႔ ေျဖာင့္မတ္တည္ၾကည္ရန္ လုိေပလိမ့္မည္။ ေခတ္ႏွင့္ဆက္စပ္ေနေသာ သတင္းစာမ်ားႏွင့္ သာမ ေပါင္းဖက္လွ်င္၊ နဲ႐ုဒါသည္ ကဗ်ာစာ အုပ္ အေျမာက္အမ်ားေရးေကာင္း ေရးခဲ့မည္။ သို႔ေသာ္ ထုိစာအုပ္မ်ားကား ယခုလက္ရွိ နဲ႐ုဒါ၏ စာမ်ား ကဲ့သို႔၊ ရာစုႏွစ္အေဟာင္းမွ လက္ငင္း အခ်ိန္အထိ သက္ဆုိးရွည္ၾက မည္မဟုတ္ေပ။

ဆာဘီနာအေၾကာင္း စာတမ္းကိုလဲ တေယာက္ေယာက္က အဆံုးသတ္လိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။ လုပ္ထိုက္ေသာ အလုပ္တ ရပ္ပင္ ျဖစ္ပါ သည္။
က်ေနာ္၏မိဘမ်ားသည္ သူတို႔၏အခ်စ္၊ သူတို႔၏႐ုိးသားေသာက်က္သေရတို႔အတြက္ ေနပြင့္ေသာေဆာင္းဦးရာသီကုိ မလြဲဧကန္ရ ၾကေစရန္ က်ေနာ္ ၏လုပ္ငန္းအ၀၀တို႔ကို ဦးတည္၍ ထားခဲ့ပါသည္။ သူတို႔အတြက္ခ်ည့္လည္း မဟုတ္ပါ။ က်ေနာ္မရွိေတာ့သည့္ အတြက္ ေၾကာင့္ ဤေစတနာအတုိင္း မျဖစ္ႏိုင္သည္ မရွိ ပါေစသတည္း။ “အလုပ္သမားကား အနိစၥသေဘာတရားကို မလြန္ဆန္ႏိုင္၊ အလုပ္ဟူသည္ ကား ဆက္လက္၍အသက္၀င္ေနသည္”။ ထုိ႔ေၾကာင့္ က်ေနာ့္ မိဘမ်ားကုိ ၀န္းရံေနမည့္ အေႏြးဓာတ္ႏွင့္ အလင္းေရာင္၀ယ္၊ က်ေနာ္လည္း အၿမဲမျပတ္ လက္ပြန္းတတီး ရွိေနလိမ့္မည္သာတည္း။

ေဖေဖႏွင့္ေမေမတို႔အေနျဖင့္ က်ေနာ္တို႔မိသားစုအတြင္း ဟာသြားေသာအကြက္ကို ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေနရန္ မိမိတို႔၏ သီခ်င္းသံမ်ားျဖင့္ ျဖည့္ တင္းေပးၾကပါမည့္အေၾကာင္း၊ ႏွမျဖစ္သူ လီဘာႏွင့္ၿဗဲရကာ တို႔အား ေမတၱာရပ္ခံခဲ့ပါသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သည္ ပက္ခ်က္နန္းေတာ္အတြင္းသို႔ ေထာင္၀င္စာ ခံလ်က္ က်ေနာ္တို႔အား လာ၍ေတြ႔ရာတြင္၊ မ်က္ရည္မ်ားကို အႏိုင္ႏိုင္ၿမိဳသိပ္ခဲ့ၾကရရွာသည္။ သုိ႔ေသာ္လဲသူတို႔၏ ကိုယ္တြင္း၌ကား ရႊင္လန္းမႈသည္ ရွင္၍ေန သည္။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္လဲ သူတို႔အား က်ေနာ္ခ်စ္သည္။ ထို႔အတြက္ ေၾကာင့္လဲ က်ေနာ္တို႔တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ ခ်စ္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ သူတို႔ကား ရႊင္လန္း မႈသည္ ပ်ဳိးႀကဲသူမ်ားျဖစ္ၾကသည္ – ဤသဘာ၀ သည္ သူတို႔၌ အၿမဲမျပတ္ တည္ၿမဲေနပါေစသတည္း။

ဤေနာက္ဆံုးတုိက္ပြဲကို ေဖာက္ထြက္ၾကမည့္ ရဲေဘာ္မ်ားႏွင့္ က်ေနာ္တို႔၏ေနာက္သို႔ လုိက္လာၾကမည့္ ရဲေဘာ္တုိ႔အား လႈိက္လွဲ စြာ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ ခဲ့ပါသည္။ က်ေနာ္တို႔ကား က်ေရာက္လာေသာ တာ၀န္ကို ေက်ႁပြန္ခဲ့ၾကပါၿပီ။

ထပ္ေလာင္း၍ ဆိုပါဦးမည္။ က်ေနာ္တို႔သည္ ရႊင္လန္းမႈအတြက္ ဤေလာကတြင္ ေနထိုင္ခဲ့ၾကသည္။ ရႊင္လန္းမႈအတြက္ တုိက္ပြဲ သို႔၀င္ခဲ့ၾက၍၊ ရႊင္ လန္းမႈအတြက္ပင္ အေသခံခဲ့ၾကပါၿပီ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ က်ေနာ္တို႔၏ အမည္မ်ားႏွင့္ ပူေဆြး၀မ္းနည္းျခင္းဟူသည္ကား တြဲ လ်က္သားမရွိပါေစသတည္း။

၁၉၊ ၅၊ ၄၃။ ယ၊ ဖ။

၁၉၄၃ ခုႏွစ္၊ ေမလ ၂၂ ရက္။
အဆံုးသတ္၍ လက္မွတ္ထိုးခဲ့ၿပီ။ စစ္ေဆးစံုစမ္းသူတရားသူႀကီးႏွင့္ကား ယမန္ေန႔ကပင္ကိစၥၿပီးခဲ့ၿပီ။ က်ေနာ္တြက္ထားသည္ ထက္ပင္ ပို၍ျမန္ေန သည္။ က်ေနာ္တို႔၏အမႈကို တက္သုတ္႐ုိက္ေနၾကပံုေပၚသည္။ က်ေနာ္ႏွင့္တမႈတည္းစြဲခ်က္ အတင္ခံရသူမ်ားကား လီဒါ၊ ပလာခါ ႏွင့္ မီးရက္ တို႔ျဖစ္သည္။ သူရဲ ေဘာေၾကာင္မႈသည္၊ သည္လူ႔အတြက္ ဘာကေလးတခုမွ် အက်ဳိးမထူးခဲ့ေပ။

စစ္ေဆးစံုစမ္းသူ တရားသူႀကီး၏ ႐ံုးတြင္ကား အစစအရာရာမွာ စည္းကမ္းဥပေဒအရ တိက်လွသည္။ ေအးစက္လုိက္သည္မွာလဲ ထံုက်င္ေနသည္အထိ ျဖစ္သည္။ ဂက္စတာပိုတြင္ ၾကံဳေတြ႔ရသမွ်တို႔ကား ဘ၀၏တစိတ္တပိုင္းျဖစ္ေနခဲ့ေသးသည္။ ဆိုး၀ါးလွေသာ္လဲ ဘ၀၏ တစြန္းတစပင္ျဖစ္ေနေသးသည္။ စိတ္မ်ားမာန္မ်ားဟူ၍ ရွိေနခဲ့ေသးသည္၊ တဘက္တြင္ တိုက္ပြဲ၀င္ေနသူတို႔၏ စိတ္မာန္မ်ားရွိသည္၊ ဒုတိယ တဘက္တြင္ အမဲလုိက္သူမ်ား၊ သားရဲတိရိစၦာန္မ်ား၊ သို႔မဟုတ္ သာမန္ဓားျပ႐ုိး႐ိုးတို႔၏ စိတ္မာန္မ်ားရွိသည္။ အဆိုပါ ဒုတိယတဘက္မွ အခ်ဳိ႕ ေသာသူတို႔တြင္ ယံုၾကည္ခ်က္ကေလးအစ ဘာကေလးအစပင္ ရွိေနခဲ့ေသးသည္။ ဤေနရာ စစ္ေဆးစံုစမ္းသူ တရားသူႀကီး၏ ႐ံုးခန္းတြင္ ကား ရာထူးဌာနႏၱရဟူသည္သာ ရွိသည္။ ကုတ္အက်ႌေကာ္လာမ်ားေပၚမွ စၾကာတံဆိပ္ ဘိန္း မုန္႔ႀကီးမ်ားက ကိုယ္တြင္း၌မရွိေသာ ယံုၾကည္ခ်က္ကို ေဖာ္ျပေနသည္။ ဤဘိန္းမုန္႔ႀကီးမ်ားသည္ ဤေခတ္ႀကီးအတြင္းမွ ၾကံဖန္၍ေက်ာ္ထြက္ရန္ အေလ့က်ႀကိဳး စားေနေသာ သနားစဖြယ္အရာ ရွိစုတ္ကေလးတေယာက္ကို ဒုိင္းသဖြယ္ကာကြယ္ေပးေနသည္။ သူကား တရားခံအေပၚ ဆိုးလဲမဆိုး၊ ေကာင္းလဲမေကာင္း။ ျပံဳးလဲမ ျပံဳး၊ မ်က္ေမွာင္လဲမၾကဳတ္။ ႐ံုးသာထုိင္ေတာ္မူေလသည္။ သူ၏ကိုယ္တြင္း၌ ေသြးဟူ၍မရွိ၊ ဟင္းခ်ဳိ ေရက်ဲကေလးသာ ရွိေလသည္။

သြန္၍သာ ေရးၾကသည္၊ လက္မွတ္ထုိးၾကသည္၊ ဥပေဒပုဒ္မ်ားႏွင့္ ၀င္ေဆာင့္မိၾကသည္။ စြဲခ်က္တြင္ ႏိုင္ငံေတာ္သစၥာေဖာက္ျခင္း ဟူေသာစကား ေျခာက္ခါေလာက္ ပါသည္။ ဂ်ာမန္အင္ပါယာအား လုပ္ၾကံျခင္း၊ လက္နက္ကိုင္ပုန္ကန္မႈအတြက္ ျပင္ဆင္ျခင္း၊ ေနာက္ဘာမ်ား လဲ မသိထည့္ထားေသးသည္။ ၎ တို႔အနက္ အခ်က္တခ်က္တည္းကပင္လွ်င္ လိုရင္းသို႔ေရာက္ေလာက္ပါေပသည္။

က်ေနာ္သည္ ဆယ့္သံုးလတိုင္တိုင္အျခားသူတို႔၏ အသက္မ်ားႏွင့္ မိမိ၏ အသက္အတြက္ပါ လံုးပန္းေနခဲ့သည္။ သတၱိကိုလဲသံုး သည္။ စဥ္းလဲမႈလဲ သံုးခဲ့သည္။ ရန္သူတို႔သည္ “ေရွးေခတ္ေျမာက္ဘက္ေဒသမွ ပင္လယ္ဓားျပတို႔၏ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲမႈ” ကို အတုယူစရာ တရပ္ဟု မိမိတို႔၏ အစီအစဥ္မ်ားတြင္ ထည့္ထားသည္။ က်ေနာ္သည္လဲ ဤစဥ္းလဲမႈမ်ဳိးကို သံုးတတ္သည္ဟု ထင္ပါသည္။ သူတို႔အေနႏွင့္ ဤအရည္အခ်င္းကိုသာမက၊ လက္ထဲ၌ ပုဆိန္ကိုလဲ ကိုင္ ထားေသာေၾကာင့္သာ က်ေနာ္႐ႈံးရျခင္းျဖစ္ပါသည္။

သို႔ျဖင့္ ဤနပမ္းပြဲကား အဆံုးတုိင္ေလၿပီ။ ေစာင့္ေနရန္သာရိွေတာ့သည္။ စြဲခ်က္ေရးဆြဲ၍ မၿပီးေသးမီႏွစ္ပတ္ သံုးပတ္မွ်ေစာင့္၊ ေနာက္ ႐ိုခ္ သို႔ ခရီး ထြက္၊ ႐ံုးခ်ိန္းသည့္ရက္ကိုေစာင့္၊ အမိန္႔က်၊ ေနာက္ဆံုးတြင္ ကြပ္မ်က္သည့္ေန႔အထိ ရက္ေပါင္း ၁၀၀ ေစာင့္ဆုိင္းေနရ ေပလိမ့္မည္။
႐ိုခ္ – အင္ပါယာ။ ဟစ္တလာလက္ထက္က ဂ်ာမဏီျပည္ကို ႐ိုခ္ ဟု ေခၚၾကသည္။
ဤကား ေရွ႕တြင္ျမင္ႏိုင္သည့္ အလားအလာျဖစ္သည္။ ေနာက္ေလးလ သို႔မဟုတ္ ငါးလၾကာလွ်င္ၾကာမည္။ ဤအခ်ိန္အတြင္း အေျပာင္းအလဲ မ်ား၊ မ်ားစြာေပၚ ေပါက္လာႏုိင္သည္။ ဤအခ်ိန္အတြင္း အစစအရာရာပင္ ေျပာင္းလဲသြားႏိုင္သည္။ ထုိသို႔ေျပာင္းလဲသြားရန္ အေျခအေနမ်ား ရွိေကာင္းရွိမည္။ ဤေနရာမွကား ခ်င့္ ခ်ိန္၍မရ။ သို႔ေသာ္ အျပင္ဘက္မွ အျဖစ္အပ်က္မ်ား ေျခသြက္လာျခင္းသည္ပင္ က်ေနာ္တုိ႔၏ အဆံုး သတ္ကို ျမန္သည္ထက္ျမန္သြားေစႏုိင္သည္။ သို႔ႏွင့္ပင္ ႏွစ္ဘက္စလံုး မွ်၍သြားေလသည္။

ဤသည္ကား ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏွင့္ စစ္တို႔၏ အေျပးၿပိဳင္ပြဲျဖစ္ေလသည္။ ေသျခင္းႏွင့္ ေသျခင္းတို႔၏ အေျပးၿပိဳင္ပြဲျဖစ္သည္။ မည္ သည့္ေသျခင္းက အလ်င္ေရာက္လာမည္နည္း။ ဖက္ဆစ္၀ါဒီတို႔၏ ေသပြဲေလာ၊ က်ေနာ္၏ေသပြဲေလာ။ ဤေမးခြန္းကို ေမးေနသည္မွာ က်ေနာ္တေယာက္တည္းသာေလာ။ က်ေနာ္ တေယာက္တည္းကား မဟုတ္၊ ေသာင္းႏွင့္ခ်ီေသာ အက်ဥ္းသမားမ်ားကလဲ ဤသို႔ေမးေနၾက သည္။ ဥေရာပတ၀ွမ္းလံုး၊ ကမၻာတ၀ွမ္းလံုးရွိ ကုေဋႏွင့္ခ်ီေသာ လူအ ေပါင္းတို႔သည္လည္း ဤသို႔ေမးေနၾကသည္။ အခ်ဳိ႕တြင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပို ၍ႀကီးသည္၊ အခ်ဳိ႕တြင္ ပို၍ငယ္သည္၊ သို႔ေသာ္လဲ ဤသည္ကား ထင္ေၾကးမွ်သာျဖစ္သည္။ ပုပ္ေဆြးၿပိဳဆင္းေနေသာ အရင္းရွင္စနစ္က တ ကမၻာလံုးကို လႊမ္းျခံဳလိုက္သည့္ အႏၱရာယ္ႀကီးမ်ားသည္ လူတိုင္းလူတိုင္းအား ဒင္ျပည့္က်ပ္ျပည့္ ၿခိမ္းေျခာက္လ်က္ ရွိသည္။ ေနာက္ထပ္ လူ ေပါင္းသိန္းခ်ီ၍ က်ဆံုးၾကဦးမည္ – ဘယ္ေလာက္ တန္ဘုိးရွိတဲ့လူေတြလဲ – ထို႔ေနာက္ပိုင္းတြင္မွ က်န္ရစ္ေသာသူမ်ားသည္ က်ဳပ္ေတာ့ ဖက္ဆစ္ေခတ္ကို ေက်ာ္လြန္ႏိုင္ခဲ့ၿပီဟု ေျဖႏိုင္ ဆုိႏိုင္ၾကေပလိမ့္မည္။

ယခုအခါတြင္ လပိုင္းေလာက္ကသာ အဆံုးအျဖတ္ ေပးလိမ့္မည္။ မၾကာမီတြင္ပင္ ရက္ပိုင္းေလာက္ကသာ အဆံုးအျဖတ္ ေပးေပ ေတာ့မည္။ ထုိရက္ မ်ားသည္ပင္ အရက္စက္အၾကမ္းၾကဳတ္ဆံုးေသာ ေန႔မ်ားျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ စစ္ပြဲ၏ ေနာက္ဆံုးစကၠန္႔တြင္မွ၊ ႏွလံုးသား အတြင္းသို႔ ေနာက္ဆံုးက်ည္ဆံအ၀င္ခံလုိက္ ရေသာ စစ္သား၏အျဖစ္သည္ ၀မ္းနည္းဘြယ္ေကာင္းေလစြဟူ၍ အစဥ္ပင္ ေတြးေတာမိခဲ့ဘူး သည္။ သို႔ေသာ္ တေယာက္ေယာက္သည္ ထုိေနာက္ဆံုးက်ဆံုးသူ၏ ေနရာကိုယူမည္သာျဖစ္ေလသည္။ ထိုေနာက္ဆံုးက်ဆံုးသူ၏ ေနရာကုိ က်ေနာ္ယူႏိုင္သည္ဟု သိရလွ်င္ကား၊ ယခုခ်က္ျခင္းပင္ ထြက္ခြာသြားလိုလွပါသည္။

ပန္းကရာ့စ္တြင္ ဆက္လက္ေနထိုင္ရမည့္အခ်ိန္ကား တိုေတာင္းေနၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဤသတင္းမွတ္တမ္းကို မူလၾကံရြယ္႐ိုးရွိ သည့္အတုိင္းေရးႏုိင္ ေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။ ပို၍ အက်ဥ္းခ်ဳံ႕ ရေပေတာ့မည္။ ေခတ္တေခတ္လံုးအေၾကာင္း သက္ေသခံျခင္းထက္ လူမ်ားအ ေၾကာင္းကို သက္ေသခံသည္က ပိုလိမ့္မည္။ ဤကိစၥကား အေရးႀကီးဆံုးျဖစ္သည္ ထင္သည္။

က်ေနာ္သည္ ဤလူ႐ုပ္သြင္မ်ားကို ေရးသားေဖာ္ျပရာ၌ ယဲလီနက္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွင့္အစျပဳခဲ့သည္။ သူတို႔ကား ႐ိုး႐ုိးတန္းတန္း လူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ သာမန္ အေျခ အေနမ်ားတြင္ ခင္ဗ်ားအေနႏွင့္ သူတို႔ႏွစ္ဦးအားသူရဲေကာင္းမ်ားအျဖစ္ ျမင္တတ္မည္မဟုတ္ေပ။ အဖမ္းခံရ ေသာအခ်ိန္က သူတို႔သည္ လက္မ်ားကို ေခါင္းေပၚအထိ ေျမႇာက္ထားယင္း ႏွစ္ေယာက္သားယွဥ္၍ ရပ္ေနခဲ့ၾကသည္။ သူကား ျဖဴပတ္ျဖဴေရာ္၊ သူမကား နားထင္ေအာက္တြင္ တီဘီေရာဂါေသြးမ်ား လွ်မ္း ေနသည္။ သူမ၏ စံျပဳေလာက္ေအာင္ သန္႔ရွင္းေသာအိမ္ခန္းကို ဂက္စတာပုိက ငါးမိနစ္အတြင္း ေဇာက္ထိုးမုိးေျမႇာ္ လုပ္ပစ္လုိက္ၾကသည္ကို ျမင္ရေသာအခါတြင္ မ်က္လံုးမ်ား၌ ထိတ္လန္႔ေသာ အရိပ္အေရာင္မ်ား ေပၚလာ သည္။ ေနာက္မိမိ၏ ေယာက္်ားဘက္သို႔ ေခါင္းကိုျဖည္းညႇင္းစြာ လွည့္၍ေမးလုိက္သည္။
– ပဲပါ ….. ဘာေတြမ်ားျဖစ္အံုးမွာလဲဟင္ …..

သူကား စကားနည္းသူတေယာက္ျဖစ္သည္၊ စကားလံုးရွာရသည္မွာလဲ သူ႔အတြက္ အေတာ္ခက္သည္၊ စကားေျပာေနရလွ်င္ သူ႔အေနႏွင့္ စိတ္မၿငိမ္ မသက္ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ယခုေသာ္ မပင္မပန္းေအးေအးသက္သာပင္ အေျဖေပးလုိက္သည္။
– သြားၿပီး ေသၾကရေတာ့မွာေပါ့၊ မားညာ။

သူမသည္ ေအာ္လဲမေအာ္၊ ဣေႁႏၵလဲမပ်က္။ သူတို႔အား အစဥ္သျဖင့္ ခ်ိန္ထားေသာ ပစၥတိုေျပာင္း၀မ်ားေရွ႕တြင္ပင္ သူမ၏လက္ကိုၫႊတ္၍ သူ႔ထံသို႔ လွမ္းေပးလိုက္သည္။ ထုိသို႔ျပဳလုပ္သည့္အတြက္ သူေရာသူပါပထမဆံုးအႀကိမ္ ပါးအ႐ုိက္ခံၾကရေလသည္။ သူမသည္ပါးကိုပြတ္ယင္း ၀င္ေရာက္က်ဴးေက်ာ္ေသာ သူမ်ားအား အနည္းငယ္အံ့အားသင့္စြာ ၾကည့္ေနခဲ့သည္။ ၿပီးလွ်င္ ေလွာင္သလို ေျပာင္သလို နီးနီးအသံေနအသံထားႏွင့္ …..

– ႐ုပ္ရည္ကေလးေတြက သနားကမားနဲ႔ – ဟုေျပာလုိက္သည္။ ေနာက္သူမ၏အသံမွာပို၍ က်ယ္လာသည္ – ႐ုပ္ရည္ကေလးေတြ က သနားကမားနဲ႔၊ ဒါေပမဲ့ မုိက္ကန္းလိုက္တဲ့ အေကာင္ေတြ။

မားညာ။ – ခ်က္ကိုယ္ပုိင္အမည္မ်ားကိုရင္းႏွီးသည့္သေဘာ။ ခ်စ္စႏိုးသည့္သေဘာျဖင့္ တမ်ဳိးျပင္၍ေခၚေလ့ရွိၾကရာတြင္ ယိုးဇက္အစား ပဲပါ။ မာရိယယ္အစား မား ညာ ဟုေခၚၾကသည္။

သူမသည္ ၎တုိ႔အား မွန္ကန္စြာအကဲျဖတ္ခဲ့ေလသည္။ ေနာက္နာရီအနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ သူမအား “အမႈစစ္သူ” အရာရွိ၏ ႐ံုးခန္းမွေခၚထုတ္ သြားၾကရာတြင္ အ႐ိုက္အႏွက္မ်ား အျပင္းအထန္ခံရသျဖင့္ သတိလစ္ေနေလသည္။ သို႔ေသာ္သူမထံမွ ဘာတခြန္းမွ်မရခဲ့ၾက။ ဤတခါတြင္လဲ မရ၊ ေနာက္အခါ မ်ားတြင္လဲ ဘာကေလးတခ်က္မွ် မရခဲ့ၾကေပ။

အစစ္မခံႏိုင္ဘဲ အက်ဥ္းခန္းထဲတြင္ က်ေနာ္လဲေနစဥ္တုန္းက သူတို႔ဘာေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္ကို က်ေနာ္မသိ။ ထိုတခ်ိန္လံုးတြင္ ဘာတခြန္းမွ်မေဖာက္ ၾကားခဲ့ၾကသည္ကိုကား က်ေနာ္သိသည္။ က်ေနာ့္ကို ေစာင့္ေနၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ပိုင္းတြင္လည္း ပဲပါကို လက္ျပန္ ႀကိဳးဘယ္ႏွစ္ခါတုတ္၍၊ ဘယ္ႏွစ္ခါ ႐ိုက္ႏွက္၊ ထုိးႀကိတ္၊ကန္ေၾကာက္ခဲ့ၾကၿပီနည္း။ စစ္ေဆးေမးျမန္းေနသူမ်ား ေရလုိက္လြဲကုန္ၾကရန္ မည္ သည့္အခ်က္ကိုေျပာႏိုင္သည္ သုိ႔မဟုတ္ မည္သို႔ေျဖရမည္စသည္ျဖင့္ က်ေနာ္က သူ႔အားမေျပာႏုိင္သမွ်၊ ယုတ္စြအဆံုး မ်က္ရိပ္ျဖင့္ အခ်က္မ ေပးႏိုင္သမွ် ကာလပတ္လံုး စကားတခြန္းမွ် မေျပာခဲ့ေပ။

သူမကား ထိလြယ္ နာလြယ္ခဲ့သည္၊ ၀မ္းနည္းစိတ္ ႀကီးခဲ့ဖူးသည္။ အဖမ္းမခံရမီက ဤသို႔လွ်င္ သူမ၏သဘာ၀ကို အကဲခတ္မိ သည္။ သို႔ေသာ္ ဂက္စတာပို၏ လက္တြင္းရွိေနသမွ်တခ်ိန္လံုးတြင္ သူမ၏ မ်က္စိမ်ား၌ မ်က္ရည္ကေလးတေပါက္တေလမွ်ပင္ မျမင္မေတြ႔ ခဲ့ရ။ သူမသည္ မိမိတို႔၏အိမ္ခန္းအေပၚ သံေယာဇဥ္ႀကီး သည္။ သို႔ေသာ္ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂမ်ားကို မည္သူခိုးယူသည္ကို သိေၾကာင္း၊ ထုိသူ အား ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကေၾကာင္းျဖင့္ အျပင္မွရဲေဘာ္မ်ားက သူမစိတ္ သက္သာ ေစရန္ သတင္းေပးၾကသည့္အခါတြင္ ဤသို႔ ေျဖခဲ့သည္။

အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂေတြ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ပေစ၊ ဒါေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးအခ်ိန္ကုန္ ခံမေနၾကပါေစနဲ႔။ ဒီထက္ပိုၿပီး အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥေတြရွိေနၾကတဲ့ ၾကားထဲမွာ အခုလဲ က်မတို႔ကိုယ္စား ပိုၿပီးအလုပ္လုပ္ၾကမယ္မဟုတ္လား။ ေအာက္ေျခသိမ္းကေနၿပီး ေဆးေၾကာပစ္ဖို႔က ပထမ။ ဒီအေတာအတြင္းမေသဘူးဆိုရင္ ေနာက္ေတာ့မွ က်မအိမ္ကို က်မကိုယ္တိုင္ရွင္းမယ္။

တေန႔ေသာ္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္အား ေခၚထုတ္သြားၾကသည္။ တေယာက္တကြဲ ေခၚထုတ္သြားၾကသည္။ သူတို႔ဘာေတြျဖစ္ကုန္ၾက သည္ကိုသိရွိရန္ က်ေနာ္စံုစမ္းသမွ်ကား အခ်ည္းအႏွီးပင္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဂက္စတာပိုလက္တြင္းသို႔ က်ေရာက္သြားေသာ သူမ်ားကား၊ လက္ရာ ေပ်ာက္၊ ေျခရာဆံုး စုန္းစုန္းျမႇဳပ္သြား ၾကသည္သာ ျဖစ္သည္။ သုႆာန္ေပါင္းတေထာင္၀ယ္ ပ်ဳိးႀကဲသလို ျပန္႔ဆင္းသြားၾကသည္။ ဤတံုလႈပ္ ဖြယ္ရာေသာပ်ဳိးခင္းမွ မည္သို႔ေသာစပါးမ်ား ေပၚေပါက္လာ လိမ့္မည္နည္း။

သူမက ေနာက္ဆံုးစကား ဤသို႔မွာၾကားသြားသည္။
ဆရာႀကီး၊ က်မဒီလိုျဖစ္သြားတဲ့အတြက္ သနားမေနၾကနဲ႔၊ ေၾကာက္မသြားၾကနဲ႔လို႔ အျပင္ကိုသတင္းပို႔ေပးပါ။ အလုပ္သမားတာ၀န္ က လမ္းၫႊန္တဲ့ အတိုင္း လုပ္စရာရွိတာကိုလုပ္ခဲ့ၿပီ၊ ဒီအတုိင္း အေသခံမွာပါပဲ။
သူမကား “အေစခံတေယာက္မွ်သာ” ျဖစ္ေလသည္။ ဂႏၳ၀င္စာေပကို သင္ၾကားေလ့လာခဲ့ရသည္ မဟုတ္၍လည္း၊ ေရွးယခင္အခါ တရပ္က ေအာက္ပါ အတုိင္း ဆိုခဲ့ၾကဖူးသည္ကို မသိခဲ့ရွာေပ။
အုိဘယ့္ခရီးသည္။ ဥပေဒမ်ားက ငါတို႔အား ၫႊန္ျပခဲ့ၾကသည့္အတုိင္း ဤေနရာတြင္ ငါတို႔တေတြ ေသၾက လဲေလ်ာင္းေနၾကၿပီဟူ၍ လာကယ္ဒါ အိေမာန္ တို႔အား ေၾကညာလိုက္ပါေတာ့။
လာကယ္ဒါအိေမာန္ – ခရစ္မတုိင္မီ သကၠရာဇ္ ၄၈၀ ျပည့္၌ ႀကီးမားေသာပါရွားစ္စစ္တပ္မ်ားကို ခုခံရင္း အေသခံသြားၾကေသာ စပါရတန္စစ္ သည္ေတာ္မ်ားအား ဂုဏ္ျပဳသည့္ေက်ာက္တုိင္မွ စာတမ္း။

ဗီဆုရွီလ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ
သူတို႔ လင္မယားသည္ ယဲလီနက္တို႔ႏွင့္ တတိုက္တည္းကပ္လ်က္သားအိမ္ခန္းတြင္ ေနထိုင္ခဲ့ၾကသည္။ နာမည္မ်ားမွာလဲ ယိုးဇက္ ႏွင့္ မာရိယယ္ပင္ ျဖစ္သည္။ ေအာက္တန္းစာေရး၏ အိမ္ေထာင္ကေလးျဖစ္၍၊ ယဲလီနက္တို႔ထက္ အနည္းငယ္ပို၍အသက္ႀကီးသည္။ ဆယ့္ ခုႏွစ္ႏွစ္သားအရြယ္က ဤႏုစလယ္ အရပ္သား ေေဒါင္ရွည္ရွည္ကို၊ စစ္ထဲသို႔ ဆြဲသြင္းၾက၍ ပထမကမၻာစစ္ႀကီးထဲသို႔ ထိုးထည့္လုိက္ၾကသည္။ ရက္သတၱပတ္အနည္းငယ္အတြင္း၌ပင္ ဒူးတဖက္ေၾကလ်က္ ျပန္ေခၚလာၾကသည္။ ဒူးမွအနာကား ျပန္၍က်က္မလာေတာ့ေခ်။ သူမမွာ ဘာရေနာၿမိဳ႕ စစ္တပ္ေဆး႐ံုတြင္ သူနာျပဳဆရာမအျဖစ္ အလုပ္လုပ္ေနခဲ့ရာ၊ ေဆး႐ံုတြင္ပင္ နဖူးစာဆံုၾကသည္။ သူမက သူ႔ထက္ရွစ္ႏွစ္မွ် ပို၍ ႀကီးသည္။ စည္း၊၀ါး မကိုက္ေသာ အိမ္ေထာင္ေဟာင္းမွ ဖ်က္ထြက္လာသူျဖစ္သည္။

စစ္ၿပီးေသာအခါ ပဲပီက္ႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်သည္။ သူမက သူ႔အေပၚဆက္ဆံပံုမွာ သူနာျပဳဆရာသေဘာ၊ မိခင္သေဘာမေပ်ာက္ဘဲ က်န္ေနေလသည္။ ပစၥည္းမဲ့ အိမ္ေထာင္မ်ားမွ ဆင္းသက္လာ ၾကသူမ်ား မဟုတ္သည္သာမက၊ ကိုယ္တိုင္လဲ ပစၥည္းမဲ့အိမ္ေထာင္ကဲ့သို႔ မေနၾက။ ပါတီတြင္းသုိ႔ သူတို႔ေရာက္လာေသာလမ္းမွာ ပို၍႐ႈပ္ေထြး သည္၊ ပို၍ ခက္ခဲ သည္ – သို႔ေသာ္ ထိုလမ္းကို ရွာ၍ေတြ႔ၾကေလသည္။ ထုိလမ္းကား – အျခားအျခားေသာသူမ်ားလဲ အသံုးခ်ခဲ့သလို – ဆိုဗီယက္ ယူနီယံမွတဆင့္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီႏွင့္ ဆက္စပ္ေနေသာလမ္းျဖစ္ေလသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ရန္သူမ်ား၀င္ေရာက္မစီးနင္းမီ ခပ္ေစာေစာပိုင္းကပင္ မိမိတို႔လိုလားေသာ အခ်က္ကို မိမိတို႔သေဘာေပါက္ခဲ့ၾက၍ ဂ်ာမန္ရဲေဘာ္မ်ားကို မိမိတို႔၏အိမ္ခန္း၌ ၀ွက္ထားခဲ့ဘူး ၾကသည္။

ပဲပီက္ – ယုိးဇက္။
ဆုိဗီယက္ယူနီယံကို ဂ်ာမန္မ်ား၀င္ေရာက္တုိက္ခုိက္သည့္ေနာက္ အခက္အခဲဆံုးေသာ အခ်ိန္မ်ားတြင္လည္းေကာင္း၊ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္ ပထမဆံုးအႀကိမ္မာရွယ္ေလာ ေၾကညာထားေသာကာလတြင္လည္းေကာင္း၊ သူတို႔၏ အိမ္၌ဗဟုိေကာ္မတီ၀င္မ်ား ေတြ႔ဆံုေလ့ရွိၾကသည္။ ထုိအိမ္တြင္ ေဟာန္းဇာ၊ ဇိကာႏွင့္ေဟာန္းဇာ၊ ခ်ာရနီ တို႔ အိပ္ေလ့ရွိၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ က်ေနာ္သည္ထုိအိမ္၌ အမ်ားဆံုးအိပ္ခဲ့ဘူး သည္။ ဤေနရာတြင္ က်ေနာ္တို႔သည္ ႐ူးဒဲပေရားေဗာ သတင္းစာကိုေရးၾကသည္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အမ်ားအျပားကို ျပဳလုပ္ၾကသည္။ ဤေနရာ၌ပင္ “ကားရဲလ္” ဟု အမည္ေပးထားေသာ ခ်ာရနီကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ သိကၽြမ္းခဲ့ရပါသည္။
သူတို႔လင္မယားကား အေနအထိုင္က်ဥ္းၾကပ္သည္အထိ အခ်ိန္မွန္တတ္သည္။ အလုိက္သိသည္။ ေျမေအာက္လုပ္ငန္းတြင္ ေတာင္လိုပံုေနတတ္ ေသာ ေရွာင္တခင္ျပႆနာမ်ားကို မည္သို႔ကိုင္ရတြယ္ရမည္ဟု အၿမဲသိတတ္ၾကသည္။ မွင္ေသေသ လုပ္တတ္ၾကသည္။ အမွန္အားျဖင့္ “မီးရထားဘက္မွ” ဤသို႔ ေသာ သေဘာေကာင္းသည့္ ေအာက္တန္းစားစာေရး အရပ္ရွည္ရွည္ႏွင့္ “မမႀကီး” ဗီဆုရွီေလာဗာ တို႔သည္ တရားမ၀င္ေသာ ကိစၥတရပ္ႏွင့္ပတ္သက္ ေနၾကမည္ဟု မည္သူကမွ် စိတ္ကူးထဲသို႔ ထဲ့မိၾကမည္မဟုတ္ေပ။

သို႔ပင္ျဖစ္ေစကာမူ က်ေနာ္အဖမ္းခံရၿပီး မ်ားမၾကာမီပင္ သူလည္းအဖမ္းခံရေလေတာ့သည္။ သူ႔အားျမင္လွ်င္ျမင္ခ်င္း က်ေနာ့္မွာ အထူးတုန္လႈပ္သြားမိ သည္။ သူ႔ဆီကမ်ား ေပါက္ၾကားသြားမယ္ဆိုရင္ ဘယ့္ေလာက္မ်ားဆိုးလိမ့္မလဲလုိ႔။ သို႔ေသာ္ သူကား ေရငံု၍ေနခဲ့သည္။ သူသည္ မိတ္ေဆြတေယာက္အား လွ်ဳိ႕၀ွက္စာတမ္းတခ်ဳိ႕ကို ဖတ္ရန္ေပးခဲ့သည္။ ထိုစာတမ္းမ်ားေၾကာင့္ ဤေနရာသို႔ ေရာက္လာသည္ – ဂက္စတာပုိကလည္း ထုိစာတမ္းကိစၥထက္လြန္၍ ဘာမွ်မသိရ။
လေပါင္းအနည္းငယ္မွ်အၾကာတြင္ ေပါေကာရနီႏွင့္ ပစ္ကေဆာဗာ တို႔၏ စည္းကမ္းမေသ၀ပ္မႈတို႔ေၾကာင့္၊ ဗီဆုရွီလ္၏ ႏွမထံတြင္ ေဟာန္းဇာ၊ ခ်ာရနီ ေနထိုင္ေၾကာင္းကို ဂက္စတာပိုတို႔ သိရွိသြားသည္။ က်ေနာ္တို႔ ဗဟုိေကာ္မတီမွေနာက္ဆံုး ေမာဟိကန္ ျဖစ္သူ၏ ေျခရာ မ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ရန္ ပဲပီက္အား ႏွစ္ရက္ ဆက္၍ ထံုးစံအတိုင္း “စစ္” ၾကေလေတာ့သည္။ တတိယေန႔တြင္ နံပါတ္ေလးရာသို႔ေရာက္လာ သည္။ တင္ပါးခ်၍ ထုိင္ရမည္ဆုိလွ်င္ ဒဏ္ရာအစိုမ်ားမွာ အက်ဳိးနည္း နာက်င္ေစသည့္အတုိင္း ခံုတန္းလ်ားေပၚတြင္ ရြရြကေလးထုိင္ခ် လိုက္ ပါသည္။ က်ေနာ္သည္သူ႔အား စိတ္ပူစြာၾကည့္လုိက္သည္။ ထုိအၾကည့္တြင္ ေမးခြန္းလဲပါသည္၊ အားေပးမႈလဲပါသည္။ သူက ရႊန္းရႊန္းစားစား အေျဖေပးသည္။ ႏုစလယ္အရပ္သားပီပီ တစ္တစ္ခြခြလဲ ေျပာလုိက္သည္။
ေမာဟိကန္ – ျပဳတ္ျပဳတ္ျပဳန္းလုၿပီျဖစ္ေသာ အေမရိကန္လူနီမ်ဳိးတမ်ဳိးမွ ေနာက္ဆုံးက်န္ရစ္ေသာသူဟု တင္စားေရးသားျခင္းျဖစ္သည္။
– ဘူးလို႔သာ ေခါင္းကခါလိုက္ရင္၊ ပါးစပ္ေပါက္ကေျပာဖို႔ေနေနသာသာ စအုိကေတာင္ မတြန္ဘူး။

ဤလင္မယားကို က်ေနာ္ေကာင္းစြာသိကၽြမ္းခဲ့ပါသည္။ သူတို႔တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ မည္မွ်တြယ္တာၾကသည္ကိုလဲ သိသည္။ တရက္ေလး ႏွစ္ ရက္ကေလး ခြဲခြါေနၾကရလွ်င္ပင္ မည္မွ်မေနတတ္မထိုင္တတ္ ျဖစ္ၾကသည္ကို က်ေနာ္သိပါသည္။ ယခုေသာ္ လေပါင္းမ်ား စြာေရြ႕ခဲ့ၿပီ – မိခလယ္ အရပ္ရွိ ေဖၚေရြ လွေသာ အိမ္အတြင္းမွ အမ်ဳိးသမီးအတြက္ မည္မွ်စိတ္မခ်မ္းသာစရာ ေကာင္းေနလိမ့္မည္နည္း။ ယခုလိုအရြယ္တြင္ အေဖာ္ကင္းမဲ့ျခင္းသည္ ေသျခင္းထက္ သံုးျပန္ပို၍ အခံရခက္ေလသည္။ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ ေဖေဖေလး၊ ေမေမ ေလးဟု ကေလးသလို၊ကလားသလို ေခၚေ၀ၚေနခဲ့ၾကေသာ ေအးရိပ္သာကိုျပန္လည္ တည္ေထာင္ရန္၊ မိမိ၏ေယာက္်ားအား မည္သို႔အကူ အညီေပးရန္ စသည္မ်ားကိုအႀကိမ္ေပါင္းမည္မွ် အိပ္မက္မက္ခဲ့ရွာၿပီနည္း။ သည္တခ်ိန္တြင္လည္း သူမသည္ တစ္ခုထီးတည္း က်န္ရစ္ေသာ လမ္းကိုရွာေဖြေတြ႔ရွိ ခဲ့ျပန္သည္။ ထုိလမ္းကား အလုပ္ကုိဆက္လုပ္ရမည္ဟူသည့္ လမ္းျဖစ္ေလသည္။ ကိုယ့္အတြက္သာမက ခင္ပြန္း သည္၏ ကိုယ္စားပါ ႏွစ္ေယာက္စာ အလုပ္လုပ္ရန္ျဖစ္ေလသည္။

၁၉၄၃ ခုႏွစ္သို႔ ႏွစ္ကူးေသာညတြင္၊ သူမသည္ စားပြဲ၌တေယာက္တည္း ထုိင္ေနခဲ့သည္။ သူထိုင္ေလ့ရွိေသာေနရာတြင္ သူ၏ ဓာတ္ပံုေထာင္ထားသည္။ သန္းေခါင္ယံ႐ိုက္ေဆာ္၍ ႏွစ္သစ္ကူးမိသည့္အခါတြင္ သူ၏အရက္ဖလ္ခြက္ကို မိမိ၏အရက္ဖလ္ခြက္ျဖင့္ ထိခတ္ လိုက္ယင္း က်န္းမာပါေစ၊ ျပန္လာပါေစ၊ လြတ္လပ္ေသာေခတ္ကို ျမင္ေတြ႔ပါေစဟု ေမတၱာပို႔ေလသည္။

တလမွ်ၾကာေသာအခါ သူမလဲအဖမ္းခံရေလသည္။ နံပါတ္ေလးရာရွိ လူအမ်ားအျပားပင္ တုန္လႈပ္သြားၾကသည္။ သူမကား ေထာင္တြင္းႏွင့္ေထာင္ ျပင္အဆက္အသြယ္မ်ားကုိ ကိုင္တြယ္ေနခဲ့သူတေယာက္ျဖစ္ေလသည္။ သူမထံမွကား တခြန္းတပါဒမွ် မေပါက္ၾကား ခဲ့။
သင္းတို႔သည္ သူမအား အ႐ုိက္အပုတ္မ်ားျဖင့္မညႇဥ္းဆဲၾက။ အထူးမမာမက်န္းျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ သူတို႔၏လက္ေအာက္၌ပင္ အသက္ေပ်ာက္သြား ႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထို႔ထက္ဆိုး၀ါးေသာနည္းျဖင့္ ညႇဥ္းပန္းၾကသည္။ စဥ္းစားခိုင္းၾကသည္။

သူမအား မဖမ္းမီရက္အနည္းငယ္ကပင္ ခင္ပြန္းသည္အား အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ခုိင္းရန္ ပိုလန္ျပည္သို႔ေခၚသြားၾကသည္။ ယခုသူမ အား ဤသုိ႔ဆိုလာၾက သည္။
– စဥ္းစားၾကည့္စမ္း၊ ဟုိမွာေနရထုိင္ရတာက အေတာ္ၾကမ္းတာ။ က်န္းမာတဲ့လူေတြအတြက္ေတာင္ ခပ္ခက္ခက္။ ခင္ဗ်ား ေယာက်္ားက ေျခက်ဳိးရယ္၊ ဘယ္နည္းနဲ႔မွခံႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ တေနေနရာမွာ ပ်က္စီးသြားမွာပဲ၊ ခင္ဗ်ားလည္း သူ႔ကိုဘယ္ေတာ့မွျမင္ရ ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားကေကာ၊ ခင္ဗ်ားအရြယ္ ေရာက္မွ ဘယ့္နဲ႔လုပ္ၿပီး ေနာက္တေယာက္ရွာႏိုင္အံုးမွာလဲ။ ဒီေတာ့ဉာဏ္ကိုလႊာ သံုးေပါ့။ ခင္ဗ်ား ဘာေတြသိတယ္ဆိုတာ က်ဳပ္တို႔ကိုေျပာ၊ က်ဳပ္တို႔ကသူ႔ကိုခင္ဗ်ားဆီ အေရာက္ ျပန္ေခၚလာခဲ့မယ္။

တေနေနရာမွာ ပ်က္စီးသြားမွာပဲတဲ့။ သနားစရာေကာင္းလုိက္တဲ့ ပဲပီက္ ကေလးရယ္။ ဘယ္လိုအေသဆုိးနဲ႔ ေသရမွာပါလိမ့္။ က်မ ရဲ႕ ညီမကိုလည္း သတ္ပစ္ခဲ့ၾကၿပီ၊ က်မေယာက္်ားကိုလည္း သတ္ျဖတ္ေနၾကၿပီ။ က်မတေယာက္တည္းပဲ က်န္ရစ္ေတာ့မယ္။ တေယာက္ တည္းမွ တေယာက္တည္းရယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ … ဒီလိုအရြယ္ႀကီးမွာ … ဘယ္မွာသြားၿပီးေတာ့ ေနာက္တပင္ ထူႏုိင္ပါ့မလဲ။ … တေယာက္ တည္း … အုိမင္းၿပီးေသတဲ့အထိ အေဖာ္မပါဘဲနဲ႔ ေနရေတာ့မွာ … က်မ သူ႔ကို ကယ္ႏိုင္တယ္။ က်မဆီအေရာက္ သူ႔ကိုျပန္ေခၚလာၾက လိမ့္မယ္ … ဟုတ္တယ္ … ဒါေပမဲ့ ဒါေလာက္ႀကီးတဲ့တန္ဖိုးကို ေပးရမွာလား။ ဒီလုိလုပ္လုိက္ရင္ က်မဟာ က်မ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သူလည္းပဲ က်မရဲ႕ေဖေဖေလး ဟုတ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး …
တခြန္းတပါဒမွ် ဖြင့္မေျပာခဲ့။

သူမသည္ ဂက္စတာပို၏ အမည္မဲ့ေသာ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးယာဥ္မ်ားအတြင္းတြင္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားသည္။ မ်ားမၾကာမီပင္ ပဲပီက္သည္လဲ ပိုလန္ ျပည္၌ ေသဆံုးသြားၿပီဟူေသာ သတင္းေရာက္လာေလသတည္း။

လီဒါ
က်ေနာ္သည္ ဘာ့က္စ္တို႔၏အိမ္သို႔ တညေနခင္းတြင္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ေရာက္လာခဲ့သည္။ အိမ္တြင္ ေယာစ်ကာ တေယာက္ တည္းသာရွိလ်က္၊ သူ ႏွင့္အတူ မ်က္လံုးကေလးကလယ္ကလယ္ႏွင့္ သတၱ၀ါအေသးစားကေလးကို ေတြ႔ရသည္။ ထိုကေလးမအား လီဒါဟု ေခၚၾကသည္။ အမွန္အားျဖင့္သူကား ကေလး မွ်သာရွိေသးသည္။ က်ေနာ္၏ မုတ္ဆိတ္မ်ားကို စပ္စပ္စုစုႏွင့္ခုိးၾကည့္ရင္း စိတ္၀င္စားစရာ အသစ္အဆန္းတခု အိမ္တြင္းသို႔ေရာက္လာသည့္အတြက္ အပ်င္းေျဖ ေဖာ္ရလိမ့္မည္ဟု ေက်နပ္ေနေလသည္။

သူႏွင့္က်ေနာ္ လ်င္ျမန္စြာပင္ မိတ္ေဆြဖြဲ႔မိၾကေလသည္။ အဆုိပါ ခေလးသူငယ္ကေလးမွာ ဆယ့္ကိုးႏွစ္ပင္ျပည့္ေတာ့မည္ဟူ၍ အံ့ၾသစရာသိရွိ လာရသည္။ ေယာစ်ကာႏွင့္ညီမ၀မ္းကြဲ ေတာ္လ်က္၊ အမည္အားျဖင့္ ပလာခါ ဟုေခၚသည္ဟုလဲသိလာရသည္။ ပလာခါဟူ ေသာစကားလံုးမွာ ရွက္ေၾကာက္ျခင္းဟု အဓိပၸာယ္ရွိသည္။ သို႔ေသာ္လဲ သူ႔တြင္ကား ထိုၾကန္အင္လကၡဏာ မ်ားစြာမရွိ။ ဇာတ္စင္ေပၚသို႔ တခါတရံတက္၍ အေပ်ာ္တန္းကျပတတ္သည္။ ေလာက၌ သူ အတြယ္တာဆံုးမွာ ဇာတ္သဘင္ျဖစ္ေၾကာင္းသိရွိလာရသည္။
က်ေနာ္ကားသူ၏ တုိးတုိးေဖာ္ဘ၀သို႔ ေရာက္သြားသည္။ ထုိအေၾကာင္းေၾကာင့္ က်ေနာ္မွာ အရင္းစစ္လုိက္လွ်င္ လူႀကီးပိုင္း သို႔ ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း မိမိဘာသာမိမိရိပ္မိလာပါသည္။ သူကသူမ၏ငယ္ရြယ္သည့္ ေသာကမ်ားႏွင့္ႏုပ်ဳိေသာ စိတ္ကူးယဥ္မႈတို႔ကို က်ေနာ္အားဖြင့္ေျပာသည္။ သူမ၏အမႏွင့္ ျဖစ္ေစ၊ ခဲအိုႏွင့္ျဖစ္ေစ၊ သေဘာခ်င္းမတိုက္ဆိုင္သည့္အခါတြင္ က်ေနာ့္ထံသို႔ ဒိုင္လူႀကီးသဖြယ္ ေျပး၍တိုင္တတ္သည္။ သူကား မိန္းကေလးငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္မ်ားနည္းတူ စိတ္ဆတ္သည္။ မိဘမ်ားအသက္ႀကီးမွ ေမြးဖြားလာေသာ ကေလး ပီပီ ႏြဲ႔ဆိုးဆိုးတတ္ေလသည္။

အိမ္တြင္း၌ ေျခာက္လမွ် ေအာင္းေနၿပီးသည့္ေနာက္ က်ေနာ့္အေနႏွင့္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ အျပင္သို႔လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္သည့္အခါ ၀ယ္ သူသည္က်ေနာ္၏အေဖာ္အျဖစ္ လုိက္ပါလာခဲ့သည္။ ေျခေထာ့က်ဳိးႏွင့္ အဘိုးႀကီးတေယာက္၊ တေယာက္တည္း လမ္းသြားသည္ထက္ ေဘးတြင္အမ်ဳိးသမီးတေယာက္ ပါလာက လူမ်ား၏ အာ႐ံုစိုက္ ျခင္းမွ ပို၍ သက္သာသည္။ လူတိုင္းသည္ အဘုိးႀကီးကို ၾကည့္မည့္အစား မိန္းကေလးကို ပို၍ၾကည့္ၾကသည္။ ထိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ ဒုတိယအႀကိမ္ လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ရာ၌လဲ သူပါလာခဲ့ျပန္သည္။ ထိုအေၾကာင္း ေၾကာင့္လဲ လွ်ဳိ႕၀ွက္စြာခ်ိန္းဆိုထားေသာ ေနရာတေနရာသို႔ ပထမဆံုးအႀကိမ္သြားရသည့္အခါတြင္ က်ေနာ္ႏွင့္ လုိက္လာ ခဲ့သည္။ ထို႔အေၾကာင္းေၾကာင့္ပင္ ေျမေအာက္ဂိုဏ္း၀င္ အိမ္တအိမ္သို႔အသြား၌ သူပါလာခဲ့ျပန္သည္။ သို႔ႏွင့္ ယခုစြဲခ်က္ထဲတြင္ပါ သည့္အတုိင္း ဒုတ္စက္ သလုိ ဆက္သြား၍ သူလဲ က်ေနာ္၏ ဆက္သား ျဖစ္လာခဲ့ေလသည္။

သူကား တာ၀န္ကိုႏွစ္သက္စြာ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ေလသည္။ အလုပ္တြင္ မည္သို႔အဓိပၸာယ္ပါသည္၊ မည္သည့္အက်ဳိးသို႔ သက္ေရာက္ ေစသည္ စသည္ တို႔ျဖင့္ ေခါင္းအ႐ႈပ္မခံ။ လုပ္ရေသာအလုပ္မွာ အသစ္အဆန္း၊ စိတ္၀င္စားစရာျဖစ္သည္။ လူတိုင္းလုပ္ေသာ အလုပ္မ်ဳိး လည္းမဟုတ္၊ စြန္႔စားခန္းအရသာလဲ ပါ သည္။ ဤအခ်က္တို႔ပင္ သူ႔အတြက္ ဖူလံုေလသည္။

အေသးအဖြဲကိစၥကေလးမ်ားကိုသာ လုပ္ေနသမွ်ကာလပတ္လံုး က်ေနာ္သည္ သူ႔အားလိုသည္ထက္ပို၍ ေျပာမျပလိုခဲ့။ အဖမ္းခံရ မည္ဆုိလွ်င္ “အျပစ္” ရွိသည္ဟူေသာ စိတ္မသိုးမသန္႔ျဖစ္မႈသည္မေကာင္း၊ မသိနားမလည္ျခင္းသည္ သူ႔အား အကာအကြယ္ပို၍ ေပးႏုိင္ေပ လိမ့္မည္။
သို႔ေသာ္ လီဒါကား လုပ္သက္ရင့္လာသည္။ လီဒါကား ယဲလီနက္တို႔အိမ္သို႔ မွာလုိက္ေသာစကားကေလးတခြန္းကို၀င္၍ ေျပာေပး ႐ံုသာမက၊ ထို႔ထက္ႀကီးမားေသာ တာ၀န္မ်ားကို ထမ္းေဆာင္ႏိုင္စြမ္းရွိလာသည္။ သို႔ေသာ္ ထုိအခ်ိန္အခါတြင္မူ ဘာလုပ္၍ ဘာကိုင္ေနမွန္း သေဘာေပါက္ရန္လိုလာေလၿပီ။ က်ေနာ္ကလဲ အစပ်ဳိးပါေတာ့သည္။ သို႔ႏွင့္သင္တန္း … တကယ့္ေက်ာင္းသင္တန္းတရပ္ကို ဖြင့္ရေတာ့သည္။ လီဒါလည္း ႀကိဳးစားပမ္းစားႏွင့္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ႀကီး ေလ့လာေလသည္။ အေပၚရံေၾကာအရကား လီဒါသည္ယခင္အတုိင္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္၊ ေပါ့တီးေပါ့ဆႏွင့္ ေနတတ္ေသာ ဂ်ပမိုးမကေလး ကဲ့သုိ႔ပင္ ဆက္လက္ေနထိုင္ေလသည္။ အတြင္း၌ကား တမူကြဲျပား ျခားနားခဲ့ေလၿပီ။ ေတြးေတာေလၿပီ။ ႀကီးျပင္းလာေလၿပီ။

အလုပ္လုပ္ယင္း မီးရက္ႏွင့္သိကၽြမ္းလာသည္။ မီးရက္မွာအလုပ္ဘက္တြင္ အေတာ္၀ါရင့္ေနၿပီျဖစ္လ်က္ အလုပ္အေၾကာင္းလဲ နား၀င္ေကာင္းေအာင္ ေျပာတတ္သည္။ လီဒါကား သူ႔အေပၚအထင္ႀကီးလာသည္။ မီးရက္၏ အတြင္းအျမဳေတအစစ္ကိုကား လီဒါ့အေနႏွင့္ေသေသခ်ာခ်ာ သ႐ုပ္ဖမ္းမိပံုမေပၚေပ၊ သို႔ေသာ္ ဤေနရာတြင္ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ပင္ အျမင္မွန္ကိုမျမင္ခဲ့။ အေရးႀကီးသည္မွာ မီးရက္သည္ အလုပ္အရ၊ အျပင္ဘန္း ယံုၾကည္ခ်က္အရ၊ အျခားေယာက္်ား ကေလးမ်ားထက္ ပို၍ လီဒါႏွင့္နီးစပ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။
ဤစိတ္ဓာတ္သည္ ကေလးမ၏ကိုယ္တြင္း၌ ေပါက္ဖြားလာကာ အျမစ္မ်ားလဲ နက္႐ႈိင္းသည္ထက္ နက္႐ႈိင္းလာေလသည္။
၁၉၄၂ ခုႏွစ္ အစပုိင္းေလာက္တြင္ သူသည္ပါတီ၀င္ေရးကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍မရဲတရဲ ေမးစျပဳလာသည္။ ယခင္ကဆုိလွ်င္ သူဤမွ်ရွက္ကိုး ရွက္ကန္း ျဖစ္သည္ကို တခါမွ်မေတြ႔ဘူးခဲ့၊ ယခင္က မည္သည့္ကိစၥကိုမွ် ဤမွ်ေလာက္ ေလးေလးနက္နက္မယူဆခဲ့။ က်ေနာ္ကား ဆုိင္းငံ့၍ေနခဲ့ေသးသည္။ သူ႔အား ဆက္ လက္၍ သင္ျပၿမဲသင္ျပေနေသးသည္။ သူ႔အား စမ္းသပ္၍ေနခဲ့ေသးသည္။

၁၉၄၂ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလတြင္ ဗဟိုေကာ္မတီက သူ႔အားပါတီ၀င္အျဖစ္ တိုက္႐ိုက္လက္ခံခဲ့ေလသည္။ ခုိက္ခိုက္တုန္ေအးေသာ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ ၀ယ္၊ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ဦးသား အိမ္သို႔ျပန္လာေနၾကသည္။ ခါတိုင္းတြင္ သူကား စကားတတြတ္တြတ္ ေျပာေနတတ္သည္။ ယခုေသာ္ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ အိမ္အနီး လယ္ကြင္းျပင္မ်ားသို႔ေရာက္ေတာ့မွ ျဗံဳးကနဲရပ္လုိက္သည္။ ခပ္တုိးတုိးေျပာလိုက္ေသာ ေလသံမွာတိုးလြန္းလွသျဖင့္ ဘိနပ္မ်ားေအာက္မွ ႏွင္းအပြင့္တိုင္း အပြင့္တိုင္းနိမ့္ဆင္းသြားပံုမ်ားကိုပင္ ၾကားေနႏိုင္ပါသည္။

– က်မတသက္မွာ ဒီေန႔ဟာအေရးအႀကီးဆံုးေန႔ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သိပါတယ္။ အခု က်မကိုယ္ကို က်မမပိုင္ေတာ့ဘူး။ ရဲေဘာ္တို႔ကို ကတိေပးပါ တယ္။ ရဲေဘာ္တို႔ေမွ်ာ္လင့္သမွ်ကို ဘယ္ေတာ့မွ ေယာင္းမျမင္းစီး မဖ်က္ဆီးပါဘူး။ ဘာႀကီးပဲျဖစ္ျဖစ္ …
အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ ကိစၥမ်ားလည္း ျဖစ္ေပၚလာခဲ့သည္။ လီဒါကား မေဖာက္ျပားခဲ့။

သူသည္ ပါတီေခါင္းေဆာင္ပိုင္း အတြင္းအက်ဆံုးေသာ အဆက္အသြယ္တို႔ကို ကိုင္တြယ္ခဲ့သည္။ အႏၱရာယ္အႀကီးဆံုးေသာ တာ၀န္မ်ားကိုထမ္းေဆာင္ရသည္။ ျပတ္သြားေသာအဆက္မ်ားကိုျပန္ဆက္၍ အႏၱရာယ္၀ိုင္းလာေသာ အဆက္အသြယ္မ်ားကို ကာကြယ္ရ သည္။ အထက္ပိုင္း တေနရာရာတြင္ျဖစ္ ေစ၊ အိမ္တအိမ္၌ျဖစ္ေစ မီးမ်ား၀ိုင္းလာသည့္အခါတြင္ လီဒါသည္ ထုိေနရာသို႔သြား၍ ငါးရွဥ့္သဖြယ္ ေလွ်ာကနဲလြတ္ထြက္သြားတတ္သည္။ ယခင္ကကဲ့သို႔ပင္ လုပ္စရာရွိလွ်င္လုပ္၍၊ ပူပင္ေသာကမပါေပ်ာ္ရႊင္စြာပင္ လုပ္တတ္ ကိုင္တတ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထုိအမူအရာ၏ေအာက္၌ကား တာ၀န္သိတတ္ျခင္း တည္းဟူေသာ အသိဉာဏ္က ခုိင္ခုိင္ၿမဲၿမဲႀကီး ၀င္ေရာက္၍ေနေလၿပီ။

က်ေနာ္တို႔အဖမ္းခံရၿပီးသည့္ေနာက္ တလမွ်အၾကာတြင္ သူလဲအဖမ္းခံရသည္။ မီးရက္က ေတာက္ေလွ်ာက္ႀကီးေဖာ္၍ စကားေျပာ ေနခုိက္၊ လီဒါ၏ အမည္မွာ ဂက္စတာပိုထံသို႔ ပါသြားေလသည္။ ထို႔ေနာက္ပိုင္းတြင္ကား အစ္မႏွင့္ခဲအုိျဖစ္သူတို႔ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ကာ၊ ေျမေအာက္ခုိသြားရန္ လီဒါကပင္ အကူအညီေပးလိုက္ေၾကာင္းကို ဆက္စပ္ၾကည့္ရန္ မခက္ေတာ့ေပ။ သူကား ေခါင္းကေလးကို ဆတ္ကာ၊ ေတာ့ကာႏွင့္ မလုပ္သင့္သည္ကို လုပ္မိမွန္းမသိ၊လုပ္မိသမွ်သည္ မိမိအတြက္မည္သို႔ အမႈပတ္လာမည္ကိုမသိေသာ ေပါ့တီးေပါ့ဆ မိန္းက ေလးတေယာက္၏ အခဏ္းကေန၍ မာန္ပါပါ အသံုးေတာ္ခံေလသည္။

သူသိသမွ်ကား မ်ားျပားလွသည္။ ဘာတခြန္းမွ်ကား ဖြင့္၍မေျပာခဲ့။ ထို႔ထက္ အေရးႀကီးသည္ကား ေထာင္ထဲ၌ပင္ အလုပ္ကို ဆက္၍လုပ္ေနျခင္းျဖစ္ ေလသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ေျပာင္းသြားသည္၊ လုပ္နည္းကိုင္နည္းမ်ား ေျပာင္းသြားသည္၊ တာ၀န္လုပ္ငန္းမ်ားသည္လဲ ေျပာင္းလဲသြားသည္။ သုိ႔ေသာ္ မည္သည့္ အစိတ္အပိုင္းသို႔ေရာက္ေစကာမူ လက္ပိုက္၍ ထိုင္မေနရဟူေသာ ပါတီ၀င္တို႔၏ နားလည္မႈကား ေျပာင္းမသြား။ ၫႊန္ၾကားခ်က္မ်ားအတိုင္း လုပ္စရာရွိသည္တို႔ကို သစၥာရွိစြာ၊ လ်င္ျမန္စြာ တိက်စြာ လုပ္ကိုင္သည္။ အျပင္ဘက္မွ လူတ ေယာက္ကို ကာကြယ္ရန္ သပြတ္အူလိမ္ေနေသာ အေျခအေနတရပ္မွ ေက်ာ္လႊားရမည္ ဆုိလွ်င္ လီဒါသည္ သူ၏အျပစ္ကင္းမဲ့ေသာ မ်က္ႏွာ ကေလးႏွင့္ အျခားသူတေယာက္ေယာက္၏ “အျပစ္” ကို မိမိေခါင္းေပၚသို႔ ခံယူေလသည္။ ပန္းကရာ့စ္ေထာင္တြင္သူသည္ စႀကႍဘာယာ တေယာက္ ျဖစ္လာသည္။ သူၾကားက ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ေသာ ေက်းဇူးေၾကာင့္ အျပင္ဘက္ရွိလူအမ်ားအျပား အဖမ္းမခံၾကရေခ်။ သူ ကာကြယ္ခဲ့ေသာ အခ်ဳိ႕သူမ်ားကား လံုး၀လူစိမ္းမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ တႏွစ္နီးပါးၾကာလုမွ သူ႔ကိုယ္ေပၚတြင္ လွ်ဳိ႕၀ွက္စာတေစာင္ကို ဖမ္းမိသြား ေတာ့သည္။ ထုိအခါက် မွသာ သူ၏ “ဇာတ္မင္းသမီးအလုပ္” လဲ တစခန္းသိမ္းေလေတာ့သည္။
ယခုသူသည္ က်ေနာ္တို႔ႏွင့္အတူ ႐ံုးအတင္ခံရန္ ႐ိုခ္သို႔ ခရီးထြက္ရေပေတာ့မည္။ က်ေနာ္တုိ႔၏ အစုအေ၀းႀကီးတခုလံုးတြင္ လြတ္လပ္ေရးရသည့္အ ခ်ိန္အထိ အသက္ရွင္ေနရန္၊ အေထာက္အထားႏွင့္တကြ ေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္သူကား သူတေယာက္သာရွိေလသည္။ သူကား ငယ္ေသးသည္။ က်ေနာ္တို႔မရွိၾကေတာ့ လွ်င္၊ သူ႔အေနႏွင့္ လမ္းလြဲမသြားပါေစႏွင့္။ သူ႔အေနႏွင့္ ေလ့လာ ဖြယ္ရာအမ်ားအျပား ရွိ ေသးသည္။ သင္ေပးၾကပါ။ တံုးမသြားပါေစႏွင့္။ သူ႔အား ေခါင္းေဆာင္မႈေပး ၾကပါ။ မာန၀င္၍လုပ္ခဲ့သမွ် တင္းတိမ္မသြားပါေစႏွင့္။ အခက္အခဲ ဆံုး အခ်ိန္မ်ားတြင္ မိမိ၏တန္ဘိုးကိုျပခဲ့သည္။ မီးထဲမွ ေဖာက္၍သြားခဲ့သည္။ သတၳဳမ်ဳိးေကာင္း ျဖစ္သည္ကို ေတြ႔ခဲ့ၾကရပါၿပီ။

က်ေနာ္၏ အရာရွိ

ဤသည္ကား လူ႐ုပ္သြင္မ်ားအတြင္းသို႔ အၾကံဳးမ၀င္ေတာ့။ သို႔ေသာ္ ႐ုပ္တုကေလးအေနႏွင့္ဆိုက စိတ္၀င္စားဖြယ္ျဖစ္သည္။ အရြယ္အစားအရလည္း အျခား႐ုပ္တုကေလးမ်ားထက္ သိသိသာသာႀကီး ပို၍ ထြားေလသည္။
လြန္ခဲ့ေသာဆယ္ႏွစ္က ဗီေနာဟရာဒီ ရပ္ကြက္၊ ဖေလာရာ ကဖီးတြင္ ခင္ဗ်ားသည္ အိတ္တြင္းတြင္မွ အေႂကြမ်ားကို လႈပ္လိုလွ်င္ လည္းေကာင္း၊ သုိ႔မဟုတ္ “ဒီမွာဆရာ … စာရင္းရွင္းၾကစို႔” ဟူ၍ ေခၚလိုေသာအခါ၌လည္းေကာင္း၊ အ၀တ္စံုအနက္ကို၀တ္ထားသည့္ လူပိန္ပိန္ရွည္ရွည္တေယာက္သည္ ကုလားထုိင္မ်ားအၾကား၀ယ္ ေရငုတ္သေဘၤာေျပာင္းတုိင္ကဲ့သို႔ အသံမျမည္ဘဲ လ်င္ျမန္စြာျဖတ္သန္း လာလ်က္၊ ခင္ဗ်ား၏ ဘီလ္စာရြက္ကို ထုိးေပးေပလိမ့္မည္။ သူ႔တြင္ သားရဲတိရိစၦာန္ကဲ့သုိ႔ လ်င္ျမန္လ်က္ႏွင့္တိတ္ဆိတ္ေသာ လႈပ္ရွားမႈလဲရွိ သည္။ အစစအရာရာကို ျမင္တတ္ေသာ သားရဲတိရိစၦာန္၏ စူးရွေသာ မ်က္လံုးမ်ားလဲ ရွိသည္။ ခင္ဗ်ားလိုသမွ်ကို မွာေနရန္ပင္ မလို။ သူကိုယ္တုိင္ကပင္ လက္ေအာက္ခံစားပြဲထုိးမ်ားအား လွမ္း၍ခန္႔ခြဲႏွင့္သည္။ “တတိယစားပြဲ၊ ႏို႔နဲ႔ကာဖီအႀကီးစားတခြက္၊ မလိုင္မထည့္နဲ႔”၊ “ဘယ္ဘက္ျပဴတင္းေပါက္၊ ကိတ္မုန္႔နဲ႔ျပည္သူ႔သတင္းစာ”။ သူကား ေဖာက္သည္မ်ားအတြက္လဲ ေကာင္းမြန္ေသာလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ တ ေယာက္ျဖစ္သည္။
ထုိအခ်ိန္အခါက သူ႔အားက်ေနာ္မသိေသးခဲ့။ ေနာက္အေတာ္ႀကီးၾကာေတာ့မွ ယဲလီနက္တို႔၏အိမ္တြင္ သူႏွင့္သိကၽြမ္းလာရသည္။ ဤအခါတြင္ကား သူသည္လက္ထဲ၌ခဲတံကို မကိုင္ဘဲ ပစၥတိုတလက္ကို ကိုင္ထားသည္။ က်ေနာ့္အား ၫႊန္ျပရင္းလဲ …

– ဒီလူ႔ကို ငါစိတ္အ၀င္စားဆံုးပဲေဟ့ ဟု ေျပာခဲ့ေလသည္။ အမွန္ကိုဆိုရလွ်င္ က်ေနာ္ႏွင့္သူကား တဦးႏွင့္တဦး အျပန္အလွန္စိတ္၀င္စားခဲ့ၾကပါသည္။

သူသည္ ပင္ကိုယ္ဉာဏ္ေကာင္းသူတေယာက္ျဖစ္၏။ လူ႔သဘာ၀ကို နားလည္တတ္ေသာ အရည္အခ်င္းေၾကာင့္လည္း အျခား ေသာ ဂက္စတာပိုမ်ားထက္ တပန္းသာေလသည္။ ရာဇ၀တ္ဖက္ဆိုင္ရာ ပုလိပ္ဖက္္တြင္သာ အလုပ္လုပ္မည္ဆုိလွ်င္ ထုိအရည္အခ်င္းေၾကာင့္ ႀကီးပြားမည့္လူစား ျဖစ္ေလသည္။ သူခုိးကေလးမ်ား သုိ႔မဟုတ္ လူသတ္သမားမ်ားဟူသည္ကား ေအာက္သို႔ေလွ်ာက်၍ မိမိတို႔၏ ဂိုဏ္း၀င္ မ်ားႏွင့္လဲ အဆက္ျပတ္သြားၾကၿပီဆိုလွ်င္ ကိုယ့္အသားနာမည္ကုိသာ ပူပင္ေလ့ရွိၾကသည္၊ ထုိအခါမ်ဳိးတြင္ မိမိတို႔၏ ရင္တြင္း၌ရွိသမွ်တို႔ကို သူ႔အားဖြင့္ေျပာရန္ ၀န္ေလးၾကမည္မဟုတ္ဟု ထင္သည္။ သို႔ေသာ္ ႏိုင္ငံေရးပုလိပ္အေနႏွင့္ေသာ္ကား၊ ဤသို႔ေသာ ကိုယ္ေရးကိုယ္သာ ၾကည့္တတ္သည့္လူမ်ဳိးကို လက္တြင္းသို႔ရႏိုင္ခဲၾကသည္။ ဤေနရာမ်ဳိးတြင္ကား ပုလိပ္၏လိမၼာပါးနပ္မႈႏွင့္သာ အစြမ္းၿပိဳင္ရသည္မဟုတ္ေပ။ ထို႔ထက္အဆေပါင္းမ်ားစြာ ႀကီးမားေသာ အင္အားမ်ားႏွင့္ၿပိဳင္ဆုိင္ရေလသည္။ အဖမ္းခံထားရသူ၏ ယံုၾကည္ခ်က္၊ ထိုသူႏွင့္ဆက္စပ္ေန ေသာ အဖြဲ႔အစည္းတခုလံုး၏ ဉာဏ္ႀကီးမႈ၊ ဤသည္တို႔ႏွင့္ အားခ်င္းၿပိဳင္ရသည္။ ထုိသုိ႔ၿပိဳင္ရမည္ဆိုလွ်င္ လိမ္မာပါးနပ္မႈလဲ မလံုေလာက္၊ ထိုး ႀကိတ္ ႐ိုက္ႏွက္ခ်င္းမ်ားလဲ မဖူလံုေပ။

“က်ေနာ္၏အရာရွိ”ထံတြင္ ခင္ဗ်ားရွာၾကည့္မည္ဆုိပါက၊ ခုိင္ၿမဲေသာယံုၾကည္ခ်က္ဟူ၍ ေတြ႔ရလိမ့္မည္မဟုတ္ေပ။ အျခားသူမ်ား ထံတြင္ ေတြ႔ႏုိင္ေသာ ယံုၾကည္ခ်က္မ်ဳိးကို သူ႔ထံ၌ေတြ႔ရမည္မဟုတ္ေပ။ သို႔ေသာ္ အျခားသူတေယာက္ေယာက္ထံတြင္ ဤသို႔ေသာယံုၾကည္ ခ်က္မ်ဳိးရွိသည္ဟုဆိုျပန္က ထုိယံုၾကည္ခ်က္သည္ ဖ်င္းအထံုထိုင္းမႈတုိ႔ႏွင့္သာ ေရာယွက္ေနေလသည္။ လိမ္မာပါးနပ္ျခင္း၊သေဘာတရား မ်ားတြင္ ကၽြမ္းက်င္ျခင္း၊ လူ႔သဘာ၀ကို နားလည္ျခင္းစေသာ အရည္အခ်င္းမ်ားျဖင့္ ပူးေပါင္းေနေလ့မရွိေပ။ ျခံဳၾကည့္လုိက္သည့္အခါ သူတို႔ ဘက္တြင္ ေအာင္ျမင္မႈမ်ား တေလးသာေနသည္ဆိုပါက ထိုသုိ႔ ျဖစ္ရျခင္းမွာ က်ေနာ္တို႔သည္ အျခားအျခားေသာ ေျမေအာက္လႈပ္ရွားမႈမ်ားႏွင့္ မႏႈိင္းသာေလာက္ေအာင္ ခက္ခဲေသာအေျခအေန၀ယ္ က်ဥ္းေျမာင္းေသာ ေဒသတြင္း၌ အလြန္ၾကာျမင့္စြာ တုိက္ပြဲ၀င္ေနရေသာေၾကာင့္ျဖစ္ သည္။ ေျမေအာက္လုပ္ငန္းတြင္ ႏွစ္ႏွစ္ၾကာ ခံႏိုင္ေသာသူသည္ လူေတာ္တေယာက္ျဖစ္သည္ဟု ႐ုရွေဘာ္လ္ရွီဗစ္မ်ားက ဆိုခဲ့ၾကသည္။

သုိ႔ေသာ္ ၎တို႔အေနႏွင့္ဆိုလွ်င္ ေမာ္စကိုၿမိဳ႕တြင္ မီးမ်ား၀ိုင္းလာက ပဲတေရာဂရဒ္ ၿမိဳ႕သို႔ကူးသြားႏုိင္သည္။ ပဲတေရာဂရဒ္ၿမိဳ႕မွတဖန္ ၾသဂ်က္ ဆာၿမိဳ႕သို႔ေျပာင္း၊ လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာရွိေသာ ၿမိဳ႕မ်ားတြင္ မည္သူကမွ်လဲ သူတို႔အားမသိေစဘဲ ေျခေဖ်ာက္၍ေနႏိုင္ၾကသည္။ က်ေနာ္တို႔ တုိင္းျပည္တြင္ကား ပရာဟာ၊ ပရာဟာႏွင့္ ပရာဟာ တၿမိဳ႕တည္းသာ ရွိသည္။ ၿမိဳ႕ေပၚရွိ လူတ၀က္ကလဲ ခင္ဗ်ားကိုသိေနၾကသည္။ ရန္သူက လဲ သူလွ်ဳိမ်ားကို တအုပ္ႀကီးျပံဳ၍ ခ်ထားႏိုင္သည္။ သို႔စဥ္လ်က္ က်ေနာ္တို႔သည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကံ့ၾကံ့ခံေနခဲ့ၾကသည္။ အခ်ဳိ႕ရဲေဘာ္မ်ားဆို လွ်င္ ဂက္စတာပိုက ေဖာ္မထုတ္ႏိုင္ဘဲ ငါးႏွစ္ၾကာသည္အထိ ေျမေအာက္လွ်ဳိေနခဲ့ၾကသည္။ ယင္းသို႔ေနႏိုင္သည္မွာ က်ေနာ္တို႔အေနႏွင့္ နည္းနာနိသွ်အေျမာက္အမ်ားတို႔ကို သင္ၾကားခံယူခဲ့ရေသာေၾကာင့္လဲျဖစ္သည္။ ဟုတ္သည္။ တခ်ိန္တည္းတြင္လဲ ရန္သူသည္ အင္အားႀကီး မားၾကမ္းၾကဳတ္လွသည့္တိုင္ေအာင္၊ ဖ်က္ဆီးျခင္းမွလြဲ၍ အျခားဘာတခုကုိမွ် မလုပ္တတ္ေသာေၾကာင့္လဲ က်ေနာ္တို႔ ဤသို႔ေနႏုိင္ၾကျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

ဌာနခြဲ၊ ဒုတိယ – (က) – ၁ – တြင္ ကြန္္ျမဴနစ္၀ါဒ အျမစ္ကစ၍ ႏႈတ္ပစ္ေရးတြင္ ထိပ္ထိပ္က်ဲျဖစ္သည္ဟူ၍ လူသံုးေယာက္ နာမည္ ႀကီးၾကသည္။ ျပည္တြင္းရန္သူအား တုိက္ခိုက္သည့္ စစ္မ်က္ႏွာတြင္ ရဲရင့္မႈအတြက္ဟူ၍ အနက္၊ အျဖဴ၊ အနီေရာင္ဖဲျပားကို တင္ဆင္ႏိုင္ၾက သည္။ ထိုသူတို႔ကား ဖရိဒရစ္။ ဇန္ဒဲရ္ ႏွင့္“က်ေနာ္၏အရာရွိ” ယုိးဇက္၊ ဘဲမ္းတို႔ျဖစ္ၾကသည္။ သူတို႔သည္ ဟစ္တလာ ၏ ဓနရွင္ဆိုရွယ္လစ္ ၀ါဒအေၾကာင္းကို မ်ားစြာေျပာေလ့ေျပာမရွိ။ ထို၀ါဒအေၾကာင္း သူတို႔သိသမွ်မွာလဲ ထမင္းစားေရေသာက္ေလာက္သာ ျဖစ္သည္။ သူတို႔ကား ႏိုင္ငံေရးသေဘာတရားတခုအတြက္ တုိက္ပြဲ၀င္ေနသူမ်ား မဟုတ္ေပ။ ကိုယ္က်ဳိးကိုသာ ကိုယ္ရွာေနၾကသည္။ ကိုယ္တတ္သလို ကိုယ္လုပ္ ေနၾကသည္။

ဇန္ဒဲရ္ကား ေသးေသးႏုပ္ႏုပ္၊ လူပုသေလာက္လဲ စိတ္တိုတတ္သည္။ ပုလိပ္နည္းမ်ား၊ လုပ္ဟန္ကိုင္ဟန္မ်ားကို အျခားသူမ်ား ထက္ပို၍ တတ္ေျမာက္သည္။ အထူးသျဖင့္ စားေပါက္ထြင္ျခင္း၌ကၽြမ္းက်င္သည္။ တခါက ပရာဟာၿမိဳ႕မွေန၍ ဘာလင္ၿမိဳ႕သို႔ ေလးငါးလမွ် နယ္ေျပာင္းရသည္တြင္၊ သူေတာင္းစား ခၽြဲ ခၽြဲကာ ပရာဟာၿမိဳ႕သို႔ ျပန္မေရာက္ေရာက္ေအာင္လုပ္ခဲ့သည္။ သူ၏အျမင္အရ ႐ိုခ္ေနျပည္ေတာ္ ဘာလင္ၿမိဳ႕တြင္ အလုပ္လုပ္ရျခင္းမွာ ရာထူးေလွ်ာ့ခ်သည္ႏွင့္တူသည္၊ အထူးသျဖင့္ ေငြ၀င္လမ္းေလ်ာ့သြားျခင္း မည္ေလသည္။ နက္ေမွာင္ ေနေသာ အာဖရိက တိုက္တြင္လည္းေကာင္း၊ ပရာဟာၿမိဳ႕တြင္၎၊ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရသည့္ ကိုလိုနီအရာရွိဟူသည္ကား ဧရာမပုဂၢိဳလ္ႀကီး တေယာက္ျဖစ္သည္။ ဘဏ္တိုက္တြင္းသို႔ ေငြမ်ားသြင္းရန္ အလားအလာပို၍ရွိသည္။ ဇန္ဒဲရ္ကား အလုပ္ႀကိဳးစားသည္။ မိမိဘယ္ေလာက္ ႀကိဳးစားသည္ကို လူျမင္ေစရန္ ထမင္းစားယင္းပင္ အမႈစစ္တတ္သည္။ ႀကိဳးစားပံုတို႔ကို ထိုသုိ႔လူျမင္ပါမွ၊ တာ၀န္၏ အျပင္အပတြင္ ထို႔ထင္ပင္ ႀကိဳးစားတတ္ေၾကာင္းကို လူမသိမည္ျဖစ္သည္။ သူ႔လက္တြင္းသို႔လည္း ေရာက္၊ အိမ္တြင္လည္း ေငြစုစာအုပ္ သို႔မဟုတ္ ေငြတန္ဘိုးရွိေသာ စာခ်ဳပ္စာတမ္းမ်ားကို ရွိသည့္သူကား ႏွစ္ထပ္ကြမ္းကံဆိုးေလေတာ့သည္။ ဤသို႔ေသာသူမ်ားကား အျမန္ဆံုးေသရမည္၊ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆုိ ေသာ္ ေငြစုစာအုပ္မ်ားႏွင့္ တန္ဘုိးရွိေသာ စာခ်ဳပ္စာတမ္းမ်ားက ဇန္ဒဲရ္တပ္မက္ေသာ အရားမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း။ သူ႔အား အရည္အ ခ်င္းအရွိဆံုးေသာ အရာရွိတေယာက္ဤသို႔ေသာ ကိစၥမ်ဳိး၌ အရည္အခ်င္းအရွိဆံုးေသာ အရာရွိတေယာက္ဟု ဟူဆၾကေလသည္။ (ဤေန ရာတြင္ သူ၏ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္ စကားျပန္လုပ္သူ ခ်က္လူမ်ဳိး ဆေမာလာ ႏွင့္ကြာသည္။ ဆေမာလာကား လူႀကီးလူေကာင္းဓားျပ ျဖစ္၍၊ ေငြရလွ်င္ လူ႔အသက္ကို ေတာင္းဆုိေလ့မရွိေပ။)

ဖရီးဒရစ္ကား ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္၊ အသားညိဳညိဳ၊ မ်က္လံုးမ်ားက ခပ္ဆိုးဆိုး၊ ျပံဳးလွ်င္လဲ ခပ္ဆိုးဆိုးျပံဳးတတ္သည္။ ၁၉၃၇ ခုေလာက္ ကတည္းက ခ်က္ကိုစလုိဗားကီးယားျပည္သုိ႔ ဂက္စတာပိုသလွ်ဳိအျဖစ္ ေရာက္လာကာ၊ တကၽြန္းတေျမသို႔ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ လာၾကေသာ ဂ်ာမန္ရဲေဘာ္မ်ားကို လုပ္ၾကံသုတ္သင္ေရး၌ အကူအညီေပးခဲ့သည္။ ထိုသို႔လုပ္သည္မွာ အဆန္းမဟုတ္၊ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ လူေသ မ်ားကား သူ၏ မက္ေမာရာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း။ သူ႔အေနႏွင့္ဆုိလွ်င္ အျပစ္မရွိသူဟူ၍ မည္သူမွ်မရွိ။ သူ႔႐ံုးခန္း၏ ခါးပန္းကိုေက်ာ္လုိက္မိ သူတုိင္းကား အျပစ္ရွိသူမ်ား ျဖစ္သြားၾကေလေတာ့သည္။ မိန္းမမ်ားအား ၎တုိ႔၏ခင္ပြန္းသည္မ်ားသည္ အက်ဥ္းစခန္း မ်ား၌ေသဆံုးသြားၾကၿပီ၊ သို႔မဟုတ္ အသတ္ခံၾကရၿပီဟု ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ အထူး အရသာ ေတြ႔ေနတတ္သည္။ သူႏွစ္ၿခိဳက္စြာ လုပ္ေလ့ရွိေသာ ကိစၥတရပ္မွာလဲ အံဆြဲထဲမွ ျပာအုိးကေလး ခုႏွစ္အုိးကို ထုတ္၍အခ်ဳပ္ခံထားရသူမ်ားအား ျပသျခင္းပင္ ျဖစ္ေလသည္။

– ေဟာဒီ ခုႏွစ္ေယာက္ဟာ ငါကိုယ္တိုင္ ငါ့လက္နဲ႔႐ိုက္သတ္ပစ္လုိက္တာကြ။ မင္း နံပါတ္ရွစ္ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။
(ယခုေသာ္ ယန္၊ စ်ိစ်ကာ ကို ႐ုိက္သတ္ခဲ့ၿပီျဖစ္၍ ျပာအုိးရွစ္လံုးျဖစ္ေနေလၿပီ။) သူသည္ အမႈတြဲေဟာင္းမ်ားကို လွန္ေလွာၾကည့္ ယင္း “လုပ္ၿပီးၿပီ၊ လုပ္ၿပီးၿပီ” ဟုဆုိကာ၊ လူေသစာရင္းမ်ားျဖင့္ ေက်နပ္၍ေနတတ္ေလသည္။ အထူးသျဖင့္ မိန္းမမ်ားကို ၿမိန္ၿမိန္ယွက္ယွက္ႀကီး ညႇဥ္းပန္းတတ္သည္။

သူသည္ စည္းစိမ္ကိုမက္သည္။ ထိုတပ္မက္မႈသည္ကား သူ၏ပုလိပ္လုပ္ငန္းကို ေဘးပန္းမွကူညီေပးေနေသာ စက္ကေလးတလံုး ကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္ေနေလသည္။ ခင္ဗ်ား၏အိမ္သည္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ျပင္ဆင္မြမ္းမံထားေသာ အိမ္ျဖစ္က၊ သုိ႔မဟုတ္ ခင္ဗ်ားသည္အထည္ ဆိုင္တဆုိင္ကိုပိုင္က – ခင္ဗ်ား ျမန္ျမန္ေသရမည္။ ဤသည္မွလြဲ၍ အျခားဘာမွ်မရွိ။

ခ်က္လူမ်ဳိး၊ ၎၏ ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္ နဲရဂါ ဆုိသူမ်ာ သူ႔ထက္ေခါင္းတ၀က္သာမွ် နိမ့္သည္။ ဤကား အရပ္အေမာင္းႏွင့္ စပ္ဆုိင္ သည္။ ထုိမွတပါး သူတို႔ႏွစ္ဦးအၾကားတြင္ ကြဲျပားျခားနားမႈ ဟူ၍မရွိေခ်။

ဘဲမ္းဆိုေသာ က်ေနာ္တို႔၏အရာရွိကား ေငြကို အငန္းမရတပ္မက္လွသည္ မဟုတ္၊ လူေသမ်ားကိုလဲ မမက္ေမာလွ။ စာရင္းတြက္ ၍ၾကည့္လွ်င္မူ ဤေနရာမ်ားတြင္ အထက္ပါလူႏွစ္ေယာက္ထက္ မ်ားစြာညံ့ဖ်င္းလိမ့္မည္ – မဟုတ္ေပ။ သူကား လူႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္တ ေယာက္ ျဖစ္လာလိုေသာဆႏၵႏွင့္ စြန္႔စြန္႔စားစားက်ဲေနေသာ သူတေယာက္ျဖစ္ေလသည္။ သူလည္း ဂက္စတာပိုတြင္ လုပ္သက္ရွည္လွၿပီ ျဖစ္သည္။ နပိုလီယံရိပ္သာတြင္ ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ ဘဲရန္ ၏ လွ်ဳိ႕၀ွက္ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားတြင္ စားပြဲထုိးအျဖစ္ အလုပ္လုပ္ခဲ့သည္။ ဟစ္တလာကို ဘဲရန္က မေျပာဘဲက်န္ေနေသာ အခ်က္ဟူသ၍ ဘဲမ္းက ျဖည့္စြက္ေျပာဆိုခဲ့ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ဤကိစၥမ်ဳိးကား ေသးႏုပ္ေနေသးသည္။ သူတပါးကို အမဲလုိက္သလို လုိက္၍ဖမ္းရျခင္း၊ ၎တို႔၏ ေသေရးရွင္ေရးတည္းဟူေသာ ျပႆနာတြင္ သက္ဦးဆံပိုင္ျဖစ္ရျခင္း၊ အိမ္ေထာင္ မ်ား၏ကံၾကမၼာကို သူကသာ အဆံုးအျဖတ္ေပးရျခင္း၊ ဤသို႔ေသာ ကိစၥမ်ားသာလွ်င္ ေက်နပ္ဖြယ္ရာ ေကာင္းေလသည္။

ဘဲရန္ – ႐ူးေဒါလ္ဖ္၊ ဘဲရန္။ ေဖာက္ျပန္ေသာ ခ်က္ဓနရွင္မ်ား၏ကိုယ္စားလည္။ အမ်ဳိးသားသစၥာေဖာက္။ ဂ်ာမန္မ်ား၀င္ေရာက္အုပ္စုိးစက ႐ုပ္ေသးအစိုးရ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္ တုိင္းျပည္အက်ဳိးယုတ္ေစခဲ့သည္။
သူ၏ စိတ္ေက်နပ္မႈရရန္အတြက္ ေနရာတကာတြင္ မခ်ိမဆန္႔ဇာတ္သိမ္းေနရန္မလိုေပ။ သို႔ေသာ္ သူ႔ဘက္က တနည္းႏွင့္မဟုတ္ တနည္းနည္းႏွင့္ လက္မေထာင္ ႏိုင္လွ်င္၊ အေျခအေနမ်ားမွာ ထုိ႔ထက္ပင္ ပုိ၍ဆိုး၀ါးသြားႏိုင္သည္။ ဟဲေရာစတရာေတာစ္ လို႔သာ နာမည္ႀကီး ရမည္ဆုိရင္၊ ဘာလဲဟဲ့ အလွ၊ ဘာလဲဟဲ့ အသက္။ ဟဲေရာစတရာေတာစ္ – ေရွးေဟာင္းဂရိျပည္တြင္၊ ဟဲေရာစတရာေတာစ္ဆုိသူသည္ နာမည္ေက်ာ္ၾကားလုိေသာေၾကာင့္ အလွပဆံုး၀တ္ေသာ ၀တ္ေက်ာင္း ႀကီး တစ္ေက်ာင္းကို မီးတုိက္ဖ်က္ဆီးခဲ့ေလသည္။

သူအကြက္႐ုိက္၍ ျဖန္႔ခ်ထားေသာသူလွ်ဳိစနစ္မွာ အႀကီးက်ယ္ဆံုးျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။ သူကား အမဲလုိက္ေခြးတအုပ္ႀကီးကိုသံုး ေသာမုဆုိးျဖစ္ေလသည္။ တကယ္လဲ အမဲလုိက္ေလသည္။ မၾကာခဏလဲ အမဲလုိက္ရျခင္းအရာသာ သက္သက္ေၾကာင့္သာ လူမ်ားကိုလုိက္ လံဖမ္းဆီးသည္။ သူ႔အေနႏွင့္ဆိုလွ်င္ အမႈစစ္ျခင္းဟူသည္ကား အမ်ားအားျဖင့္ ၿငီးေငြ႔စရာေကာင္းေသာ အလုပ္ႀကီးတခုျဖစ္ေလသည္။ သူ႔အ တြက္ အေရးႀကီးသည္ကား လူမ်ားကိုဖမ္းခ်ဳပ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဤသို႔ျပဳလုပ္လွ်င္ သူ၏ ေရွ႕သို႔လူအေျမာက္အျမား ေရာက္လာၾကမည္၊ သူ၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အား ေစာင့္ဆုိင္းေနၾကပံုကို ျမင္ရသည္။ တခါက သူသည္ပရာဟာၿမိဳ႕ရွိ ဓာတ္ရထား၊ ဘတ္စ္ကားႏွင့္ တေရာ္လီဘတ္စ္ကား မ်ားမွ ဒ႐ိုင္ဘာႏွင့္စပယ္ယာေပါင္းႏွစ္ရာခန္႔ကို ဖမ္းဆီးခဲ့သည္။ လိုင္းမ်ားတေလွ်ာက္လုိက္လံ ဖမ္းဆီးသျဖင့္၊ ယာဥ္မ်ားလဲရပ္တန္႔ကာ လူမ်ား လဲက်ီးလန္႔စာစား ျဖစ္ခဲ့သည္။ ထုိအခါတုန္းက၊ သူသည္အထူးေပ်ာ္ရႊင္၍ေနေလသည္။ ၎ေနာက္ဖမ္းထားေသာ လူမ်ားအနက္မွ လူတရာ့ ငါးဆယ္ကို လႊတ္ပစ္လုိက္ကာ၊ အိမ္ေထာင္ေပါင္း တရာ့ငါးဆယ္တြင္ သူ႔အား သူေတာ္ေကာင္းႀကီးအျဖစ္ ေျပာဆိုေနၾကေတာ့မည္ ဟူ၍လည္း ေက်နပ္ ေနျပန္သည္။

“ငါ့အမႈေတြထဲမွာ မင္းကိစၥဟာအႀကီးဆံုးပဲ” သူသည္က်ေနာ့္အား မၾကာခဏ၊ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းႀကီးေျပာေလ့ရွိသည္။ က်ေနာ့္ကိစၥကို အမႈရွိသမွ်အ နက္အႀကီးဆံုးဟူ၍ အထက္မွစာရင္းသြင္းလုိက္ၾကေသာအခါ သူ႔အေနႏွင့္ေသြးႂကြသြားခဲ့ေလသည္။ ဤအေၾကာင္းေၾကာင့္ ပင္ က်ေနာ့္အေနႏွင့္ သက္ဆုိးရွည္ ေနရသည္ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေပမည္။
သူႏွင့္က်ေနာ္သည္ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ ႀကိဳးစားပမ္းစား မနားမေနလိမ္ၾကသည္။ အသားလြတ္ေတာ့ မလုပ္ၾက။ သူလိမ္ သမွ်ကို က်ေနာ္အ ကုန္သိသည္။ က်ေနာ္လိမ္ေနသမွ်ကိုကား သူကတခါတေလမွ်သာ ရိပ္မိသည္။ သို႔ေသာ္လည္ဆယ္ေနေသာ အခ်က္ တခ်က္ထင္ရွား၍လာေသာအခါ၌လဲ က်ေနာ္တို႔သည္ တိုင္ပင္မထားေသာ သေဘာတူညီခ်က္အရ ကိစၥကိုေက်ာ္၍သာသြားၾကသည္။ က်ေနာ့္ အထင္ကို ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္သူသည္ အမွန္ကိုေပၚလာေအာင္ စစ္ေဆးရမည္ထက္ “သူ၏အမႈႀကီး” ေပၚတြင္ အစြန္းအထင္းကေလး တ ေျပာက္မွ်တင္မသြားရန္ ပို၍စိတ္၀င္စားပံု ေပၚေလသည္။

ႀကိမ္လံုးႏွင့္ သံဒုတ္တို႔မွာ အမႈစစ္ေဆးရာ၌ အသံုးျပဳရမည့္တခုတည္းေသာ နည္းလမ္းမ်ားျဖစ္သည္ဟု သူကမယူဆေပ။ သူသည္ “မိမိ၏” လူတ ေယာက္အေပၚ မည္သို႔တန္ဘိုးျဖတ္သနည္း၊ တန္ဘိုးျဖတ္သည့္အတိုင္းလဲ ေျဖာင္းဖ်သည့္ေနရာတြင္ ေျဖာင္းဖ်သည္၊ ၿခိမ္းေျခာက္သည့္အခါ ၿခိမ္းေျခာက္သည္။ ဘယ္ေသာအခါကမွ် က်ေနာ့္ကိုႏွိပ္စက္ညႇဥ္းပမ္းျခင္းမျပဳခဲ့ – အဖမ္းခံရသည့္ ပထမညတုန္းကမူ သူပါေကာင္းပါမည္။ သို႔ေသာ္ လိုအပ္သည္ဟု ယူဆလာေသာအခါ၌မူ က်ေနာ့္အား အျခားတေယာက္ေယာက္ထံ ေခတၱထုတ္၍ ေခ်းငွား တတ္ေလသည္။

သူသည္ အျခားသူမ်ားထက္ပို၍ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာေကာင္းသည္။ ဤအခ်က္ကိုကား ယံုမွားသံသယရွိစရာ မလုိေပ။ အျခား သူမ်ားထက္လဲ ပို၍စိတ္ ကူးစိတ္သန္း ႂကြယ္၀သည္။ ႂကြယ္၀သလိုလဲ အသံုးခ်တတ္သည္။ တခါေသာ္ လူတေယာက္အား ေထာင္ဖမ္းရန္ဟု လုပ္ဇာတ္ခင္းကာ၊ သူႏွင့္က်ေနာ္ ဘရားညစ္ အရပ္သို႔သြားၾကသည္။ ေနာင္တြင္လဲ က်ေနာ္တို႔သည္ ထုိေနရာသို႔မၾကာခဏသြားၾက၍ ဘီယာ ဆိုင္တဆိုင္၏ ျခံ၀င္းထဲတြင္ထုိင္ကာ ေဘးပတ္လည္မွ အျမႇင္မ ျပတ္သြားလာေနၾကေသာ လူမ်ားကိုၾကည့္ေနတတ္ၾကသည္။

– မင္းကို ငါတို႔ကဖမ္းခ်ဳပ္လုိက္တယ္ – သူသည္ လူမ်ားကိုၾကည့္ယင္း ဤသို႔ဆန္းစစ္ျပေလသည္ – ဒါေပမဲ့ ၾကည့္စမ္း ဘာေတြမ်ား ေျပာင္းလဲသြားသ လဲ။ လူေတြဟာအရင္ကလိုပဲ သြားၾကလာၾက ရယ္ၾက ေမာၾက။ အယင္ကလိုပဲ ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္လဲရွိရဲ႕။ ေလာကႀကီး ဟာ ဆက္ၿပီးေရြ႕လွ်ားေနလိုက္တာ၊ မင္းလိုလူမ်ဳိးတေယာက္ ကမၻာေပၚကိုမေရာက္ခဲ့ဘူးသလိုပဲ။ ဒီလူေတြၾကားထဲမွာ မင္းရဲ႕စာဖတ္ပရိတ္ သတ္တခ်ဳိ႕ေတာင္ ပါမွာပဲ – မင္းအတြက္ေၾကာင့္ ဒီလူေတြမွာ ပါးရည္ကေလးတခ်က္ပိုၿပီးတြန္႔သြားတယ္ ထင္သလား။

တခါတြင္လဲ တေန႔လံုးစစ္ေဆးေမးျမန္းေနခဲ့ၿပီးေနာက္၊ က်ေနာ့္အားကားတစင္းေပၚသို႔တင္ကာ ပရာဟာ၏ညေနခင္းကိုျဖတ္လ်က္ နဲ႐ုဒါလမ္း အ ထက္ ဟရဒ္ခ်န္နီ သုိ႔အေရာက္ေမာင္းႏွင္ေခၚေဆာင္သြားပါသည္။

– မင္း ပရာဟာကိုခ်စ္တယ္ဆိုတာ ငါသိပါတယ္။ ၾကည့္စမ္း ဒီၿမိဳ႕ထဲကို တခါတေလေတာ့ ျပန္မသြားခ်င္ဘူးလား၊ ဘယ့္ေလာက္ လွတဲ့ၿမိဳ႕လဲ။ လွတာမွ မင္းမရွိၿပီးတဲ့ ေနာက္ေတာင္မွ ဒီၿမိဳ႕ဟာ လွၿမဲလွေနမွာ …
သူသည္ အကုသုိလ္ဘက္သို႔ဆြဲေသာ နတ္မိစၦာ၏အခန္းကို ေကာင္းစြာကျပတတ္သည္။ ေႏြရာသီ၏ညေနခင္းသည္ ေဆာင္းဦး ရာသီ၏ ေရွ႕ေတာ္ေျပး အေငြ႔အသက္မ်ားျဖင့္ ၿမိဳ႕ေတာ္ကိုပက္ျဖန္းထားသည္။ ၿမိဳ႕ေတာ္မွာ မွည့္ေနေသာသပ်စ္ညိဳသီးကဲ့သို႔ ျပာလဲ့လဲ့အေရာင္ ျဖင့္ မႈိင္းေနသည္။ အရက္ကဲ့သို႔ ယစ္မူးေစသည္။ က်ေနာ္ကား ထုိအလွမ်ားကို ကမၻာဆံုးသည့္အထိ ေငးၾကည့္ေနလိုလွေသာ္လည္း … သူက စကားကို ၾကားကျဖတ္၍ ေျပာလုိက္သည္။
– ခင္ဗ်ားတို႔မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ဆုိ၊ ဒီထက္ေတာင္ပိုၿပီးလွလာလိမ့္အံုးမယ္။

သူက တခ်က္မွ်ရယ္လုိက္ေလသည္။ အဆုိးသေဘာႏွင့္ရယ္သည္ကား မဟုတ္ စိတ္မခ်မ္းသာသည့္အေနႏွင့္ျဖစ္ေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္
– မင္းက အပ်က္ကခ်ည္း လုိက္ၾကည့္ေနတဲ့အေကာင္ပဲ။ ဟု ေျပာေလသည္။

သူသည္ ထုိညေနခင္းသုိ႔ မၾကာမၾကာ ျပန္၍လွည့္လာတတ္သည္။
– ဒုိ႔ဒီမွာ မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ … ဟုတ္လား … ဒီလုိဆုိရင္ ဒို႔ႏိုင္မယ္ဆုိတာ မင္းမယံုဘူးေပါ့။
သူက ဤကဲ့သို႔ေမးသည္။ သူကိုယ္တုိင္လဲ မယံုေတာ့ေသာေၾကာင့္ ဤသို႔ေမးျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ေနာက္ က်ေနာ္က ဆိုဗီယက္ ယူနီယံ၏ အင္အား၊ ဆုိဗီယက္ ယူနီယံကို မည္သူကမွ် မေခ်မႈန္းႏိုင္ပံု စသည္တို႔ကိုေျပာျပေသာအခါ သူသည္ အာ႐ံုစုိက္၍နားေထာင္ေနခဲ့ သည္။ စကားစပ္မိ၍ေျပာရဦးမည္။ ဤသည္ ကား က်ေနာ္၏ ေနာက္ဆံုး “အစစ္ခံခ်က္” တခ်ဳိ႕တ၀က္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။
– ခ်က္ ကြန္ျမဴနစ္တေယာက္ကို သတ္တုိင္း သတ္တိုင္း၊ ခင္ဗ်ားတို႔ဟာ ဂ်ာမန္လူမ်ဳိးရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစိတ္တပိုင္းကုိ သုတ္သင္ ပစ္ေနၾကတာပဲ ဟု က်ေနာ္ကသူ႔အား ေျပာျပခဲ့ပါသည္ – ဂ်ာမန္လူမ်ဳိးရဲ႕ေရွ႕ေရးကို ကယ္တင္ႏိုင္တာ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒ တခုတည္းပဲရွိတယ္။
သူသည္ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ပေစ ဟူေသာ အမူအရာျဖင့္ ေလကိုလက္ႏွင့္ ႐ိုက္ျပပါသည္။
– ဒို႔ ႐ႈံးမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဒို႔ကိုဒီ၀ါဒက ကယ္တင္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူးကြာ – ဟု ေျပာယင္း အိတ္ထဲမွ ပစၥတိုကိုထုတ္၍ ျပပါသည္။

– ျမင္လား၊ ေနာက္ ဆံုး က်ည္ဆံသံုးေတာင့္ကုိ ကိုယ့္အတြက္ ကိုယ္ခ်န္ ထားတယ္။
… သို႔ေသာ္ ဤသည္ကား ႐ုပ္တုကေလးတခုကိုသာ ကိုယ္စားျပေနျခင္း မဟုတ္ေတာ့။ ဤသည္ကား အရြယ္ေႏွာင္း၍ ေဟာင္းေန ၿပီျဖစ္ေသာ ေခတ္တခုကို သ႐ုပ္ ေဖာ္ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

(ပခံုးသုိင္းႀကိဳးတစံု – ၾကားျဖတ္တူရိယာသံ)
မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ အက်ဥ္းခန္း၏ တံခါးေဘးတြင္ ပခုံးသုိင္းႀကိဳးတစံု ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။ ေယာက္်ားေဘာင္းဘီမ်ားကို ထိန္းသည့္ သာမန္ပခံုးသုိင္းႀကိဳး တစံုမွ်သာ ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္ ဘယ္တုန္းကမွ်မႏွစ္သက္ခဲ့ဘူးသည့္ ပစၥည္းတခုျဖစ္သည္။ ယခုေသာ္ က်ေနာ္တုိ႔၏ အက်ဥ္းခန္းတံခါးကို ဖြင့္လိုက္ၾကတုိင္း အဆုိပါပစၥည္းကို ၀မ္းေျမာက္စြာ ၾကည့္မိသည္။ ထုိပခံုးသုိင္းႀကိဳးမ်ားတြင္ ေျမႇာ္လင့္ခ်က္ကေလး တပိုင္းတစမွ် ျမင္ေတြ႔ေနမိပါသည္။

ခင္ဗ်ားအား ဖမ္းဆီးသည့္အခါတြင္ သူတို႔သည္ ခင္ဗ်ားအားေသသည့္အထိ ႐ုိက္ေကာင္း႐ုိက္ၾကမည္။ သို႔ေသာ္ ခင္ဗ်ားဖာသာ ခင္ဗ်ား ႀကိဳးဆြဲခ်၍ မေသႏိုင္ ေရွးဦးပထမတြင္ခင္ဗ်ား၏ ေကာ္လာစည္း၊ ခါးပတ္၊ သို႔မဟုတ္ ပုခုံးသုိင္းႀကိဳးမ်ားကို ယူသြားၾကသည္။ (အိပ္ရာ ခင္းကို သံုးမည္ဆုိလွ်င္ကား လွလွႀကီး ႀကိဳးဆြဲခ်ေသႏိုင္သည္။) ၎ေနာက္ ဤမွ်အႏၱရာယ္ႀကီးလွေသာ ေသမင္း၏လက္သံုးကိရိယာမ်ားကို ေထာင္တြင္း႐ံုးခန္း၌ သိမ္းထားၾကသည္။ ေနာက္ ဂက္စတာပိုရွိ ခင္ဗ်ားမသိေသာ ကံၾကမၼာတခုက ခင္ဗ်ားအား အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ရန္ျဖစ္ေစ၊ ေထာင္စခန္းတခုခုသို႔ျဖစ္ေစ၊ သို႔မဟုတ္ ႀကိဳးစင္ေပၚသို႔ျဖစ္ေစ၊ တေနေနရာသို႔ ပို႔ရမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ေသာအခါက်မွ ခင္ဗ်ားအား ေခၚကာ ထုိပစၥည္းမ်ားကိုတခန္းတနားျပန္လည္ ေပးအပ္ၾကေလသည္။ သို႔ေသာ္ အက်ဥ္းခန္းအတြင္းသို႔ကား ျပန္လည္ယူသြားခြင့္မျပဳ။ အျပင္ဘက္ တံခါး၏ ေဘးတြင္ျဖစ္ေစ၊ တံခါး၏ေရွ႕မွ သံတန္းတြင္ျဖစ္ေစ ခ်ိတ္ထားရသည္။ အမိန္႔က်ေသာအခ်ိန္မွစ၍ တကယ္ပင္ ထြက္ခြာသြားရေသာ အခ်ိန္အထိ ထိုေနရာတြင္ တြဲလြဲခုိေနၾကရသည္။ ထုိသို႔ေသာ ပစၥည္းမ်ားကား အက်ဥ္းခန္းအတြင္းမွ တစံုတေယာက္ေသာသူသည္ မသြားလုိ ေသာလမ္းသို႔ ခရီးထြက္ရန္ အသင့္ျဖစ္ေနရၿပီဟူေသာ အထိမ္းအမွတ္ပင္ျဖစ္သတည္း။

ဂုစတီနာ၏ ကံၾကမၼအေၾကာင္းကို ၾကားရေသာေန႔၌ပင္ ပခုံးသုိင္းႀကိဳးတစံုသည္ က်ေနာ္တုိ႔ႏွင့္မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ အက်ဥ္းခန္းေရွ႕ တြင္ ေပၚေပါက္လာသည္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္အက်ဥ္းခန္းမွ မိတ္ေဆြတေယာက္သည္ သူမႏွင့္တသုတ္တည္း အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ရာသို႔ ထြက္ခြာ သြားရမည္ျဖစ္သည္။ ထုိလူသိုက္ကား ယခုထက္ထိ ခရီးမထြက္ရေသး။ ျဗံဳးကနဲရက္ေရြ႕လုိက္ၾကသည္။ သူတို႔သြားရမည့္အလုပ္႐ံုမွာ ဗံုးႀကဲ ခံရသျဖင့္ ပ်က္စီးကုန္သည္ဟု ၾကားရသည္။ (ဤသည္ကား တြက္ကိန္းကိုက္ေသာ အျဖစ္အပ်က္တရပ္။) မည္သည့္အခ်ိန္တြင္ ခရီးထြက္ရ မည္ကို မည္သူမွ်မသိ။ ယေန႔ညေန သို႔မဟုတ္ မနက္ျဖန္၊ ေနာက္အပတ္ သို႔မဟုတ္ ဆယ့္ေလးရက္အၾကာတြင္ သြားေကာင္းသြားၾကရမည္။ ပခုံးသိုင္းႀကိဳးမ်ားကား တြဲေလာင္းခုိၿမဲခိုေနၾကေလသည္။

သို႔ႏွင့္က်ေနာ္လည္း သိေနရသည္။ ထုိပစၥည္းကို ျမင္ေနရသမွ်ကာလပတ္လံုး ဂုစတီနာတေယာက္ျဖင့္ ပရာဟာၿမိဳ႕တြင္ ရွိေနေပလိမ့္ဦးမည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိပုခုံးသုိင္းႀကိဳးမ်ားသည္ သူ႔အားကူညီေနသာ ပုဂၢိဳလ္ တေယာက္ ျဖစ္ဘိသည့္အလား ၎တို႔အား ၀မ္းသာျမတ္ႏုိးစြာ ၾကည့္႐ႈေနခဲ့ပါသည္။ သူ႔အေနႏွင့္ တရက္မွ် အခ်ိန္ရလာမည္၊ ႏွစ္ရက္ … သံုးရက္ … ဒီအ ခ်ိန္ဟာ ဘယ္လုိအက်ဳိးသက္ေရာက္မယ္ဆိုတာ ဘယ္သူသိႏုိင္ပါ့မလဲ။ ဒီလုိရလုိက္တဲ့ ရက္ကေလးတရက္ကပဲ သူ႔အသက္ကိုကယ္ဆယ္ ေကာင္း ကယ္ဆယ္မိမွာ …
က်ေနာ္တုိ႔အားလံုးသည္ ဤသို႔သာ ေနထုိင္ခဲ့ၾကသည္။ ယေန႔လဲ ဤသို႔ပင္ ေနၾကသည္။ ယခင္လ၊ ယခင္ႏွစ္ကလဲ ဤသို႔ပင္။ ေျမႇာ္လင့္ခ်က္တည္ရွိ ရာ မနက္ျဖန္သုိ႔ အၿမဲတန္းမ်က္ႏွာမူေနၾကသည္။ ခင္ဗ်ား၏ ကံၾကမၼာကိုကား ခ်ိတ္တံဆိပ္ခပ္ႏွိပ္လုိက္ၿပီ။ ခင္ဗ်ားအား သဘက္ခါတြင္ ေသနတ္ႏွင့္ပစ္သတ္ရန္ ဆံုးျဖတ္လုိက္ၾကၿပီ – အမယ္ ဒါေပမဲ့ မနက္ျဖန္ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ ဘယ္သူေျပာႏိုင္ပါ့မလဲ။ နက္ျဖန္ ခါအထိသာ အသက္ရွင္ေနဦးမည္ဆိုလွ်င္ … နက္ျဖန္က်လွ်င္ အစစအရာရာ ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္သည္။ အစစအရာရာကား မခုိင္မက်ည္ရွိ လွစြာသည္။ မွန္သည္၊ နက္ျဖန္ဘာျဖစ္မည္ကို မည္သူသိသနည္း။ သို႔ႏွင့္ နက္ျဖန္ေပါင္း မ်ားစြာလဲ ေရြ႕လ်ားသြားသည္။ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေသာ လူတို႔အတြက္ကား မနက္ျဖန္ဟူ၍မရွိေတာ့။ သို႔ရာတြင္ ဆက္လက္၍ ေနထိုင္ေနၾကသည္ – နက္ျဖန္ခါ၊ နက္ျဖန္ခါ ဘာျဖစ္ေတာ့မယ္ ဆိုတာ ဘယ္သူ သိႏိုင္ပါ့မလဲ။

ဤသို႔ေသာ တြက္ကိန္းမ်ဳိးမွ အေၾကာင္ဆံုးေသာ ေကာလာဟလသတင္းမ်ား ေပါက္ဖြားလာခဲ့သည္။ အပတ္တိုင္း အပတ္တုိင္း ဘယ္ေတာ့စစ္ၿပီး ေတာ့မည္ဟူေသာ ႏွင္းဆီေရာင္သတင္းမ်ားေပၚလာတတ္သည္။ ထုိသတင္းမ်ားကို လူတုိင္းသည္ပါးစပ္ကို နားႏွစ္ဘက္ ထိလုနီးနီးၿဖဲရင္း အငန္းမရနားေထာင္ေလ့ ရွိၾကသည္။ အပတ္တုိင္း အပတ္တုိင္း ပန္းကရာ့စ္ေထာင္သည္ ထူးျခားေသာ ၀မ္းသာစရာသတင္း တရပ္ကို တုိးတိုးကေလး ဖြင့္ေျပာတတ္သည္။ ထုိသတင္းမ်ဳိးကို လူတုိင္းကပင္ အားတက္သေရာလက္ခံလုိၾကသည္။ ခင္ဗ်ားက ဤကိစၥမ်ဳိးကို တြန္းလွန္တုိက္ခိုက္သည္။ လြဲမွားေသာ ေျမႇာ္လင့္ခ်က္မ်ားကို ခင္ဗ်ားကတုိက္ဖ်က္သည္။ ဤကိစၥမ်ဳိးကား လူ၏စ႐ုိက္ကို မၾကံ့ခုိင္ေစသည္ သာမက ေပ်ာ့ညံ့ေစသည္။ အဆံုးသတ္၌ အစစအရာရာသည္ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ျဖစ္သြားလိမ့္မည္ဟူေသာ သေဘာထားကို လိမ္လည္ခ်က္ ျဖင့္ အစာခြန္႔ရန္ လိုလဲမလုိ၊ သင့္လဲမသင့္။ ထုိအေကာင္းေမွ်ာ္ စိတ္ဓာတ္သေဘာထားကို အမွန္စကားျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ေျမႀကီး လက္ခတ္ မလြဲ ရရွိမည့္ေအာင္ပြဲကို ျပတ္ျပတ္သားသား ျမင္တတ္ျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ယင္းသို႔သာ အားျဖည့္ထားရေပမည္ – သို႔ေသာ္လည္း အေျခခံ သဘာ၀ကား ခင္ဗ်ား၏ ကိုယ္တြင္း၌လည္း ရွိေနသည္။ သည္ရက္ကေလး တရက္သည္ပင္ အဆံုးအျဖတ္ေပးမည့္ေန႔ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ခင္ဗ်ား အခ်ိန္ရလုိက္ေသာ ရက္ကေလးတရက္သည္ပင္ ခင္ဗ်ားအား ၿခိမ္းေခ်ာက္ေနေသာ ေသေဘး၏နယ္စပ္မွ ခင္ဗ်ားမစြန္႔လႊတ္လုိေသာ ဘ၀၏ နယ္တြင္းသို႔ ျဖတ္ကူးမိရန္ကူညီေကာင္း ကူညီႏုိင္လိမ့္မည္။

လူတို႔၏တသက္တာတြင္ ရက္ေပါင္းနည္းပါးလွစြာသည္။ သို႔စဥ္လ်က္ ခင္ဗ်ားသည္ထုိရက္မ်ားကို လ်င္ျမန္စြာေရြ႕လ်ားသြား ေစလုိ သည္။ ပို၍ျမန္ေလ၊ အတတ္ႏိုင္ဆံုးျမန္ေလေလ၊ ခင္ဗ်ားအေနႏွင့္ပို၍ႏွစ္သက္သည္။ အခ်ိန္ကား ဖမ္း၍မရ၊ ေျပး၍ေနသည္။ ခင္ဗ်ား၏ ေသြး ေၾကာမ်ားမွ မရပ္မဆိုင္းဘဲ တစိမ့္စိမ့္ယို ထြက္ေနေသာအခ်ိန္ကား ခင္ဗ်ား၏မိတ္ေဆြပင္ ျဖစ္ေလသည္။ အံ့ဘြယ္ေကာင္းေလစြ။
နက္ျဖန္သည္ ယမန္ေန႔ျဖစ္သြားသည္။ သဘက္ခါသည္ ယေန႔ျဖစ္လာသည္။ ဤသည္လည္း လြန္ခဲ့ျပန္ေလၿပီ။
မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ အက်ဥ္းခန္းတံခါးေဘးမွ ပခုံးသိုင္းႀကိဳးမ်ားကား တြဲလြဲခိုၿမဲခုိေနၾကေလသည္။

ႀကိဳးစင္ေပၚမွမွတ္တမ္းမ်ား … အခဏ္း (၆)

အခန္း – ၆
၁၉၄၂ – ခုႏွစ္၊ မာရွယ္ေလာ
၁၉၄၃ ခုႏွစ္၊ ေမလ ၂၇ ရက္ေန႔။
လြန္ခဲ့ေသာ တႏွစ္တိတိက ျဖစ္ေလသည္။
သူတို႔သည္ စစ္ေဆးေမးျမန္းရာဌာနမွ က်ေနာ့္အား “ဘိုင္စကုပ္႐ံု” သို႔ေခၚခ်သြားၾကသည္။ ဤသည္ကား နံပါတ္ေလးရာမွလူသိုက္၏ ေန႔စဥ္က်င့္ဝတ္ ျဖစ္ေလသည္။ မြန္းတည့္တြင္ ပန္းကရာ့စ္မွ ယူလာၾကေသာ ေန႔လည္စာကို ဆင္း၍စားၾကရသည္။ မြန္းလြဲပိုင္းတြင္ ေလးထပ္ေပၚသို႔ ျပန္တက္ၾကရသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေန႔တြင္ကား က်ေနာ္တို႔သည္ အေပၚထပ္သို႔ ျပန္၍ မတက္ၾကရေပ။

ခင္ဗ်ားသည္ တေနရာတြင္ထိုင္၍ အစာစားရသည္။ ဇြန္းမ်ားျဖင့္တမ်ဳိး၊ ဝါးျမံဳ႕ ျခင္းျဖင့္တဖံု၊ အလုပ္မ်ားေနၾကေသာ အက်ဥ္းသမားတို႔သည္ ခံုတန္း ရွည္မ်ားေပၚ၌ ျပည့္၍ေနသည္။ အေတာ္ကေလးပင္ လူ႔ေလာကဆန္ေနသည္။ နံနက္ျဖန္တြင္ ေသၾကေတာ့မည့္ သူအားလံုးသည္ အ႐ိုးစုမ်ားဘဝသို႔ ယခုတမ ဟုတ္ခ်င္း ကူးေျပာင္းသြားမည္ဆိုပါက ဇြန္းသံ ေျမပန္းကန္သံမ်ားသည္ အ႐ုိးျခစ္သံ၊ ေျခာက္ေသြ႔ေသာ ေမး႐ိုး႐ိုက္သံမ်ားအလည္တြင္၊ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေပလိမ့္ မည္။ သို႔ေသာ္ထိုအၾကာင္းကို မည္သူမွ်မရိပ္မိၾကေသး။ လူတိုင္းလူတိုင္းသည္ ရက္သတၱပတ္မ်ား၊ လမ်ား၊ ႏွစ္မ်ားၾကာျမင့္စြာေနထိုင္ၾကရန္ ကိုယ္ခႏၶာကိုအစာခြန္႔ ၍ ေနၾကေလသည္။

စည္းစိမ္႐ွိလိုက္တာဟူ၍ပင္ ေျပာႏိုင္ေလာက္ေပသည္။ ထို႔ေနာက္ ေလအဟုန္သည္ျဗံဳးကနဲ ျပင္းထန္စြာတိုးဝင္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ တဖန္ၿငိမ္သက္ သြားျပန္သည္။ ေထာင္ေစာင့္မ်ား၏ မ်က္ႏွာရိပ္မ်က္ႏွာကဲမ်ား အရသာတစံုတခုျဖစ္ေနၿပီကို ခန္႔မွန္း၍ရမည္။ ထို႔ေနာက္ က်ေနာ္တို႔အား ေခၚထုတ္ၾက၍ ပန္းက ရာ့စ္ ျပန္ရန္တန္းစီခိုင္းၾကသည့္အတြက္၊ တခုခုျဖစ္ေနၿပီဆိုသည္မွာ ပို၍ပင္ရွင္းလာေတာ့သည္။ ေန႔လည္မြန္းတည့္ႀကီးမွာ ပါကလား။ ဒီလိုတခါမွ မျဖစ္ဖူးဘူး။ ေန႔ ဝက္မွ် အစစ္အေဆး မခံရေတာ့ျခင္းဟူသည္မွာ အေျဖေပးရန္မ႐ွိေသာ ေမးခြန္းမ်ားေၾကာင့္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနဆဲတြင္ ထာဝရသခင္၏ ေမတၱာလက္ေဆာင္ ေရာက္လာ သည္ႏွင့္ပင္ တူေနေလသည္။ ထိုသို႔လည္း ထင္ေလာက္ေပသည္။ အမွန္ကား ထိုသို႔မဟုတ္။

စႀကႍထဲတြင္ က်ေနာ္တို႔သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး အဲလိယာရွ္ ကိုေတြ႔ၾကသည္။ သူ၏ မ်က္လံုးမ်ားတြင္ တုန္လႈပ္မႈမ်ားေပၚေနသည္။ က်ေနာ့္ကို ျမင္ေသာအခါ ေထာင္ေစာင့္ တအုပ္ႀကီး၏ အလည္၌ပင္ တီးတိုး၍ ေျပာျဖစ္ေအာင္ ေျပာလိုက္သည္။

အဲလိယာရွ္ – ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး အေလာအိစ္၊ အဲလိယာ့ရွ္ ဆိုသူမွာ ဂ်ာမန္မ်ား ထူေထာင္ေသာ ႐ုပ္ေသးအစုိးရတဖြဲ႔တြင္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္လုပ္ခဲ့သည္။ ေတာ္လွန္ေရးသမား မ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္း လုပ္ကိုင္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္တြင္ အဖမ္းခံရသည္။ ေနာက္ အသတ္ခံရသည္။

– မာရွယ္ေလာ။

အက်ဥ္းသမားမ်ားသည္ အေရးႀကီးေသာ သတင္းမ်ားကို ေဖာက္သည္ခ်ရန္ စကၠန္႔၏ တစိတ္တပိုင္းမွ်သာရၾကသည္။ သူကား အသံမထြက္ေသာ ေမးခြန္းကိုေျဖရန္ အခြင့္အေရးမရေတာ့။

မာရွယ္ေလာ – စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး။ မာရွယ္ေလာေၾကျငာထားေသာ အခ်ိန္တြင္ ေသးငယ္ေသာအျပစ္မ်ားအတြက္ပင္ ႀကီးမားေသာ အျပစ္ဒဏ္မ်ားခတ္ေလ့ရွိသည္။
ပန္းကရာ့စ္႐ိွ ေထာင္ေစာင့္မ်ားကား အခ်ိန္မက်မီ က်ေနာ္တို႔ျပန္လာၾကသျဖင့္ အ့့ံအားသင့္ေနၾကသည္။ က်ေနာ့္အား အက်ဥ္းခန္းအတြင္းသို႔ ျပန္ ေခၚသြားသည့္ ေထာင္ေစာင့္သည္ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ေစေလာက္ေသာ အမူအရာကိုျပသည္။ သူ မည္သူမည္ဝါျဖစ္မွန္း ယခုထက္ထိမသိေသး။ သို႔ေသာ္က်ေနာ္ ၾကားခဲ့ရေသာသတင္းကို သူ႔အားေျပာျပလိုက္သည္။ သူက ေခါင္းခါျပသည္။ ဘာမွ်မသိ။ က်ေနာ္ နားၾကားလြဲသည္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေပမည္။ ဟုတ္သည္၊ နာၾကား လြဲေကာင္း လြဲခဲ့မည္။ ဤအယူအဆကား လူကိုစိတ္သက္သာခြင့္ ရေစေလသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေန႔ညေနပိုင္းတြင္ပင္ အထက္ပါေထာင္ေစာင့္သည္ အက်ဥ္းခန္းတြင္း သို႔ ေပါက္လာသည္။

ခင္ဗ်ားၾကားတာ ဟုတ္တယ္။ ဟိုင္းဒရစ္ ရဲ႕ အသက္ကိုလုပ္ၾကံဖို႔ ႀကိဳးစားၾကတယ္။ အျပင္းအထန္ ဒဏ္ရာရသြားတယ္။ ပရာဟာၿမိဳ႕မွာမာရွယ္ေလာ။
ေနာက္တေန႔ နံနက္တြင္ စစ္ေဆးေရးဌာနသို႔ ေခၚသြာရန္ က်ေနာ္တို႔အား ေအာက္ထပ္စႀကႍထဲ၌ တန္းစီခိုင္းၾကသည္။ က်ေနာ္တို႔ လူသိုက္ထဲတြင္ ရဲေဘာ္ ဗစ္ကေတာရ္၊ ဆင္းနက္ လည္းပါသည္။ သူကား ၁၉၄၁ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚဝါရီလအတြင္း အဖမ္းခံရေသာ ပါတီဗဟိုေကာ္မတီဝင္မ်ားအနက္၊ အသက္ႏွင့္ခႏၶာ ၿမဲ လ်က္သား ေနာက္ဆံုးက်န္ရစ္ေသာသူျဖစ္သည္။ အက္ဆက္စ္ ယူနီေဖါင္းဝတ္ ပိန္ပိန္ေညႇာင္ေညႇာင္ ေထာင္မွဴးတေယာက္သည္ သူ၏မ်က္လံုးေရွ႕တြင္ စကၠဴျဖဴ တရြက္ကို ေဝွ႔ရမ္း၍ေနသည္။ စကၠဴေပၚတြင္ “အဲန္တလာဇြန္းဂ္ဂဘဲ့ဖဲလ္” ဟု စာလံုးမဲမဲႀကီးမ်ားျဖင့္ ႐ိုက္ႏွိပ္ထားသည္ကို ခင္ဗ်ားေတြ႔ႏိုင္သည္။
ဟိုင္းဒရစ္ – ႐ိုင္းဟာ့ရ္တ္၊ ဟိုင္းဒရစ္ခ္။ ထင္ရွားေသာ နာဇီေခါင္းေဆာင္တေယာက္။ ခ်က္ျပည္နယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးအျဖစ္ အထူးဖိႏွိပ္ညႇဥ္းပမ္းခဲ့သူျဖစ္သည္။ မ်ဳိးခ်စ္မ်ားက ၁၉၄၂ ခုႏွစ္၊ ေမလတြင္ ၎အား လုပ္ၾကံသုတ္သင္လုိက္ၾကသည္။
“အဲန္တလာဇြန္းဂ္ဂဘဲ့ဖဲလ္” – (ဂ်ာမန္စကား) လႊတ္မိန္႔။
ေထာင္ေစာင့္က ရက္စက္စြာရယ္ေမာေနသည္။

“ေဟ့၊ ဂ်ဴးအေကာင္၊ ဒီမွာေတြ႔လား။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ႏြားပိန္ကန္ၿပီေလ။ လႊတ္မိန္႔တဲ့ကြ…ဖစ္…”
သူသည္ ဗစ္ကေတာရ္၏ ဦးေခါင္း လြင့္ထြက္သြာရမည့္ ေနရာျဖစ္ေသာ လည္ေခ်ာင္းကို လက္ညႇိဳးထုိး၍ ျပေလသည္။ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္၊ မာ႐ွယ္ေလာ ေၾကညာစဥ္က ပထမဆံုး ေသဒဏ္ေပးခံရသူမွာ အစ္ကိုျဖစ္သူ ေအာေတာ၊ ဆင္းနက္ ျဖစ္သည္။ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ မာ႐ွယ္ေလာတြင္ ၎၏ညီ ဗစ္ကေထာရ္ ပင္ ပထမ ဆံုး ေသဒဏ္သင့္ေလသည္။ သူ႔အား ေမာင္ေထာင္ဇင္ သို႔ေခၚသြားၾကသည္။ ေသနတ္ႏွင့္ပစ္သတ္ရန္ဟု ဆိုၾကသည္။ ဤကားစကားအလွသံုးျခင္း ျဖစ္ေလ သည္။
ေမာင္ေထာင္ဇင္ – ၾသစႀတီးယားျပည္ရွိ နာဇီမ်ား၏ အက်ဥ္းစခန္း။

ပန္းကရာ့စ္မွ ပက္ခ်က္နန္းေတာ္သို႔ သြားၾကျပန္ရာ လမ္းတလမ္းလံုးကား ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ အက်ဥ္းသမားတို႔အတြက္ ေန႔စဥ္အမွ် ကားစင္ တင္၊ လွံခၽြန္ႏွင့္ ထိုးရာျဖစ္လာသည္။ ေလာ္လီကားမ်ားေပၚတြင္ တာဝန္က်ေနၾကေသာ အက္ဆက္စ္တို႔သည္ “ ဟိုင္းဒရစ္အတြက္လက္စားေခ်” ေနၾကေလသည္။ အက်ဥ္းေထာင္ ေမာ္ေတာ္ကား တမိုင္မွ်ေမာင္းမသြားရေသးမီပင္၊ အက်ဥ္းသမား အမ်ားအျပားမွာ အထိုးခံေသာပါးစပ္မ်ားမွ၎၊ ေျခာက္လံုးျပဴးဒင္မ်ားျဖင့္ အေဆာင့္ခံရသျဖင့္ ကြဲသြားေသာေခါင္းမ်ားမွ၎၊ ေသြးမ်ားယိုစီး၍ လာၾကရေတာ့သည္။ ေလာ္လီထဲတြင္ က်ေနာ္ပါလာက အျခားအက်ဥ္းသားမ်ား အေနျဖင့္ သက္သာခြင့္ရၾကသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ က်ေနာ္၏ေမးမွမုတ္ဆိတ္မ်ားသည္ အက္ဆက္စ္တို႔၏ အာ႐ံုစူးစိုက္ရာမ်ား ျဖစ္လာသည္။

ၾကံႀကီးစီရာ ေနာက္ၾက ေျပာင္ၾက စရာႀကီးျဖစ္လာသည္။ သူတို႔ အႀကိဳက္ဆံုး ေပ်ာ္ပဲြတခုကား တဂ်ဳံးဂ်ဳံး တဂ်ဳိင္းဂ်ဳိင္းႏွင့္ ေဆာင့္ေနေသာ ေလာ္လီကားထဲတြင္ ကိုယ္ကိုထိန္းသည့္ ႀကိဳးကြင္းကဲ့သို႔ က်ေနာ္၏ မုတ္ဆိတ္ကို အသံုးခ်ၾကျခင္းပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ဤသည္ကား က်ေနာ့္အတြက္လည္း အသံုးက်သည္။ အစစ္ေဆး မခံရမီ ျပင္ဆင္ထား သကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္။ စစ္ေဆးခဏ္းမ်ားမွာလည္း “ နက္ျဖန္မွ မလိမၼာေသးဘူးဆိုရင္ေတာ့ မင္းကို သတ္ပစ္မယ္” ဟူေသာစကားမ်ားျဖင့္ မွန္မွန္ႀကီး အဆံုးသတ္ တတ္ေလသည္။ ညေနတိုင္းညေနတိုင္း ေအာက္ဆံုးအထပ္႐ွိ စႀကၤ ံမ်ားထဲတြင္ နာမည္မ်ား ဟစ္ေအာ္ေခၚထုတ္ေနသည္ကို ခင္ဗ်ား ဆက္တိုက္ႀကီး ၾကားေနရသည္။ လူငါးဆယ္၊ တရာ၊ ႏွစ္ရာ၊ တခဏခ်င္းတြင္ပင္ ႏြားသတ္႐ံုသို႔ ပို႔ရမည့္ ကၽြဲ,ႏြားမ်ားပမာ၊ ၎တို႔အား ႀကိဳးမ်ားျဖင့္ တုပ္ေႏွာင္ၾကသည္။

ေနာက္ေလာ္လီကား မ်ားျဖင့္ တင္ေဆာင္ကာ၊ အစုလိုက္အျပံဳလိုက္ သတ္ျဖတ္ပစ္ရန္ ေကာဘီလီဆီ သို႔ေခၚသြားၾကသည္။ ၎တို႔၏ အျပစ္ကား အဘယ္နည္း။ ၎တို႔၏ အျပစ္ကား အျပစ္ မ႐ွိျခင္းတည္း ဟူေသာ အျပစ္ပင္ျဖစ္ေလသည္။ သူတို႔ကား အဖမ္းခံထားရေသာသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ႀကီးမားေသာ အမႈအခင္းတခုႏွင့္မွ် မပတ္သတ္။ သူတို႔ အားစစ္ေဆးေနရန္ လံုးဝမလို။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း သူတို႔အား သတ္ပစ္ရန္ သင့္ေတာ္လာေလေတာ့သည္။ ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္သည္ အျခားလူကိုးေယာက္အား ကဗ်ာေျပာင္တပုဒ္ကို ဖတ္ျပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆယ္ေယာက္ စလံုးအဖမ္းခံၾကရသည္။ ဤအျဖစ္အပ်က္ကား ဟိုင္းဒရစ္ကို မလုပ္ၾကံမီ ႏွစ္လကျဖစ္ေလသည္။ ယခုသူတို႔အား လုပ္ၾကံမႈကိုေထာက္ခံေသာသူမ်ားဟု ေသဒဏ္ေပးရန္ ေခၚသြားၾကေလသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ေျခာက္လက ဥပေဒႏွင့္ဆန္႔က်င္ေသာ စာတမ္းမ်ားကို ေဝငွသည္ဟု သကၤာမကင္း ႐ွိေသာေၾကာင့္ အမ်ဳိးသမီး တဦးအဖမ္းခံခဲ့ရသည္။ သူကမဟုတ္ေၾကာင္း ျငင္းဆိုေန ခဲ့သည္။ ယခုသူ၏ညီမမ်ား၊ သူ၏ေမာင္မ်ား၊ သူ႔ညီမမ်ား၏ ေယာက်္ားမ်ားႏွင့္ သူ႔ေမာင္မ်ား၏ မိန္းမမ်ားပါ ဖမ္းဆီး၍ အကုန္သတ္ပစ္ လိုက္ၾကသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ မိသားစုအလိုက္ မ်ဳိး႐ိုးအလိုက္ အမ်ဳိးျဖဳတ္ျခင္းကား ဤမာ႐ွယ္ေလာ၏ ေႂကြးေၾကာ္သံ မဟုတ္ပါေလာ။ မွား၍အဖမ္းခံခဲ့ရေသာ စာတိုက္မွမင္းေစတေယာက္သည္ ေအာက္ထပ္ထရံေဘးတြင္ရပ္ လ်က္၊ လႊတ္မိန္႔ကို ေစာင့္၍ေနသည္။ ေနာက္ အမည္ေခၚသံကိုၾကားသျဖင့္ ေ႐ွ႕သို႔ထြက္လာသည္။ ဤတြင္ သူ႔အား ေသဒဏ္ေပးမည့္သူမ်ား တန္းစီထားရာသို႔ သြတ္သြင္းလိုက္သည္။ ေနာက္အျပင္သို႔ ေခၚထုတ္သြားကာ ပစ္သတ္လိုက္ေလသည္။ ေနာက္တေန႔က်ေတာ့မွ ေသဒဏ္ခံရမည့္သူမွာ နာမည္ဆင္တူႏွင့္ အျခား သူတေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း သိလာၾကေလသည္။ ထို႔အတြက္ က်န္ေနေသးေသာ သူကိုလည္း ကြပ္မ်က္ လိုက္ၾကေလသည္။ သည္ေတာ့မွ အစစအရာရာမွာ ေနသားတက် ျဖစ္သြာေလသည္။ အသတ္ခံရမည့္ သူတို႔၏ ပုဂၢိဳလ္အမွတ္အသားမ်ားကို ေသခ်ာေစ့ငုစြာ စစ္ေဆးရန္ ဒါမ်ဳိးေတြနဲ႔ ဘယ္သူကသြားၿပီး အခ်ိန္ျဖဳန္း ေနႏိုင္ပါ့မလဲ။ တမ်ဳိးသားလံုးရဲ႕ အသက္ေတြကို ႏႈတ္ယူ ပစ္ေတာ့မဲ့အတူတူ၊ ဒီလိုကိစၥေတြဟာ အပိုေတြပဲ မဟုတ္လား။

ေကာဘီလီဆီ – ပရာဟာၿမိဳ႕ရွိ ရပ္ကြက္တခု။ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္၊ မာရွယ္ေလာအခ်ိန္အတြင္း၀ယ္ နာဇီတို႔သည္ ဤေနရာ၌ ခ်က္အမ်ဳိးသားမ်ားအမ်ားအျပားကို သတ္ ျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။

ညေနခင္း အေတာ္ေမွာင္ေနမွက်ေနာ္သည္ အစစ္ခံရာမွ ျပန္လာသည္။ ေအာက္ဘက္ထရံေဘးတြင္ ဗလာဂ်ီစလာ့ဗ္၊ ဗန္ခ်ဴးရား သည္ သူ႔ပစၥည္း ကေလးမ်ားပါေသာ အထုပ္တထုပ္ကို ေျခေထာက္မ်ား အနားတြင္ခ်ထားကာ မတ္တတ္ရပ္ေနသည္။ အဓိပၸါယ္ကို က်ေနာ္ေကာင္းစြာနားလည္သည္။ သူလည္း နားလည္သည္။ က်ေနာ္တို႔ လက္ခ်င္းဆြဲဲ၍ ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ အေပၚထပ္စႀကၤ ံေပၚသို႔ေရာက္သည္အထိ သူ႔အားျမင္ေနႏိုင္ေသးသည္။ သူကား ေခါင္းကိုအနည္း ငယ္ညႊတ္လ်က္၊ ဘဝတခုလံုး၏အလြန္၊ အေဝး…အေဝးသို႔ အာ႐ံုစိုက္ေနေလသည္။ နာရီဝက္မွ်ၾကာေသာ္ သူ၏အမည္ကို ေခၚထုတ္လိုက္ၾကေလသည္။

ထို႔ေနာက္ ရက္အနည္းငယ္အတြင္း ထိုထရံ၌ပင္ ရပ္၍ေနရသူကား မီးေလာ႐ွ္၊ ကရားဆနီ။ သူကားရဲရင့္ေသာ ေတာ္လွန္ေရး စစ္သားတေယာက္ ျဖစ္သည္္။ ယခင္ႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလက အဖမ္းခံရသည္။ ညႇဥ္းပန္းျခင္း၊ တိုက္ပိတ္ျခင္းတို႔၏ ေနာက္ပိုင္းတြင္ပင္ မာန္မက်ဳိးခဲ့သူျဖစ္သည္။ ထရံဆီမွကိုယ္ကို တဝက္လွည့္လ်က္ သူ႔ေနာက္တြင္ ရပ္ေနေသာ ေထာင္ေစာင့္အား၊ တစံုတရာကို ေအးေဆးစြာ႐ွင္းျပေနေလသည္။ က်ေနာ့္ကို ျမင္ေသာအခါ တခ်က္မွ်ျပံဳးလိုက္၍ ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္ျခင္းအေနျဖင့္လည္း ေခါင္းကိုဆက္၍ျပလိုက္သည္။ ၿပီးလွ်င္ ေထာင္ေစာင့္အား ဆက္၍ ေျပာျပေနျပန္သည္။

“ ဒီလိုလုပ္လို႔ မင္းတို႔မွာ ဘာကေလးတခုမွ သက္သာသြားမွာမဟုတ္ဖူး။ ဒို႔တေတြထဲကလည္း လူေတြအမ်ားႀကီး က်ၾကလိမ့္အံုးမယ္၊ ဒါေပမယ့္စစ္႐ံႈး ၾကရမွာကမင္းတို႔…” တဖန္၊ မြန္းတည့္ပိုင္းအခ်ိန္။ ပက္ခ်က္နန္းေတာ္ေအာက္ထပ္တြင္ က်ေနာ္တို႔သည္ ေန႔လည္စာစားရန္ ရပ္ေစာင့္ေနၾကသည္။ အဲလိယာ့႐ွ္ အားေခၚ သြင္းလာၾကသည္။ သူ၏ခ်ဳိင္းေအာက္တြင္ သတင္းစာတေစာင္ပါလာသည္။ သူကျပံဳး၍ သတင္းစာကိုညႊန္ျပသည္။ သတင္းစာထဲတြင္ ဟုိင္းဒရစ္ကို လုပ္ၾကံသူ မ်ားႏွင့္ သူႏွင့္အဆက္အသြယ္ရွိေၾကာင္းကုိ ယခုပင္ဖတ္႐ႈခဲ့ရေလသည္။

– ၿဖီးေနတာခ်ည့္ပဲ – သူသည္ တုိတုိပဲေျပာကာ အစားအေသာက္ဘက္သို႔ အာ႐ံုစိုက္ေလေတာ့သည္။

ထိုေန႔ညေန အျခားသူမ်ားႏွင့္ ပန္းကရာ့စ္သုိ႔အျပန္တြင္လဲ ထိုကိစၥအေၾကာင္းရယ္ေမာ၍ ေျပာဆိုေနခဲ့ေသးသည္။ ေထာင္သို႔ေရာက္ၿပီး ေနာက္တ နာရီ အၾကာတြင္ သူ႔အား အက်ဥ္းခန္းထဲမွထုတ္၍ ေဘာဘီလိဆီသို႔ ေခၚေဆာင္သြားၾကေလသည္။

အေလာင္းမ်ားကား ေတာင္လိုပံုလာေလသည္။ တခုေသာ္ကား အေလာင္းမ်ားကို တဆယ္၊ ႏွစ္ဆယ္၊ တရာ၊ ႏွစ္ရာဟု ေရတြက္၍မျဖစ္ေတာ့၊ ေထာင္ႏွင့္ခ်ီ၍ ေရတြက္ရေလၿပီ။ အၿမဲတမ္းလတ္ဆတ္၍ေနေသာ ေသြးနံ႔သည္ အဟိတ္တိရိစၦာန္တို႔၏ ႏွာ၀မ်ားကိုဆြေနသည္။ ၎တုိ႔ကား သန္းေခါင္သန္းလြဲအထိ “အလုပ္လုပ္” ၾကသည္။ တနဂၤေႏြေန႔မ်ား၌ပင္ “အလုပ္လုပ္” ၾကသည္။ ယခုေသာ္ ၎တို႔အားလံုးပင္ အက္ဆက္စ္ယူနီေဖာင္းမ်ားကို ၀တ္ဆင္ၾကသည္။ ဤသည္ ကား သူတို႔၏ ေန႔ႀကီးရက္ႀကီး၊ သတ္ျဖတ္ေရးပြဲေတာ္ႀကီး ျဖစ္ေလသည္။ အလုပ္သမားမ်ား၊ ေက်ာင္းဆရာမ်ား၊ လယ္သမားမ်ား၊ စာေရးဆရာမ်ား၊ ႐ံုးစာေရးမ်ား ကို ေသမင္း၏ ခံတြင္းသို႔ပို႔ၾကသည္။ ေယာက္်ား၊ မိန္းမ၊ ကေလးသူငယ္မ်ားကုိပါ သတ္ျဖတ္ပစ္ၾကသည္။ အိမ္ေထာင္လံုးကၽြတ္ သတ္ျဖတ္ပစ္ၾကသည္။ ရြာလံုး ကၽြတ္ သတ္ျဖတ္ၾကသည္။ မီးတုိက္ပစ္ၾကသည္။ က်ည္ဆႏၱရကပ္သည္ ပလိပ္ေရာဂါသဖြယ္ တျပည္လံုးတြင္ လွည့္ပတ္လ်က္ရွိ သည္။ ဘယ္သူဘယ္၀ါဟူ၍ပင္ ေရြးခ်ယ္ျခင္း မျပဳေတာ့။

ဤမွ်ေလာက္ တုန္လႈပ္ဖြယ္ေကာင္းေသာ အခ်ိန္ႀကီးတြင္ လူဟူသည္ကား …..
အသက္ရွင္၍ ေနေလသည္။

ယံုႏိုင္ဖြယ္ရာပင္မရွိ၊ သို႔ေသာ္ လူသည္ အသက္ရွင္ေနသည္၊ စားသည္၊ အိပ္သည္၊ ခ်စ္သည္၊ အလုပ္လုပ္သည္၊ ေသျခင္းႏွင့္ လုံး၀မပတ္သက္ေသာ ကိစၥေပါင္းတေထာင္ကို စဥ္းစားသည္။ သူ၏ ဂုတ္ေပၚတြင္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ အေလးခ်ိန္ႀကီးတခု ဖိစီး၍ေနလွ်င္ေနမည္။ သို႔ေသာ္ ထို၀န္ထုပ္ကုိ သယ္ေဆာင္၍ထားသည္၊ ေခါင္းၫႊတ္၍မသြား၊ ေခြေပ်ာ့၍မသြား။
မာရွယ္ေလာေက်ညာထားေသာ အခ်ိန္အတြင္းက၊ အရာရွိတေယာက္သည္ က်ေနာ့္အား ဘရားညစ္အရပ္သို႔ ေခၚေဆာင္သြားသည္။ လွပေသာ ဇြန္လသည္ သမၻာရာပင္အနံ႔မ်ား၊ အခ်ိန္ေႏွာင္းေသာ နန္းလံုးႀကိဳင္ပန္းရနံ႔မ်ားျဖင့္ ႀကိဳင္ေနေလသည္။ အခ်ိန္ကား တနဂၤေႏြေန႔ညေနျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုး ဓာတ္ ရထားဘူတာ႐ံုအနီးရွိ လမ္းမႀကီးမွာ၊ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ရာမွ ျပန္လာၾကေသာ ပ်ာယီးပ်ာယာလူအုပ္ႀကီးျဖင့္ ျပည့္ၾကပ္၍ေနေလသည္။ ေန၏အၾကည္အျဖဴ၊ ေရ၏ အယုအယ၊ ခ်စ္သူတို႔၏အေပြ႔အပိုက္တုိ႔ကို ခံထားရသူမ်ားျဖစ္သည္။ ဆူဆူညံညံ၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ႏွင့္ ေၾကနပ္စြာပင္၊ ပင္ပန္းေနၾကသည္ – သူတို႔အၾကားတြင္ လွည့္လည္ကာ သူတို႔အတြင္းမွ လူမ်ားကိုလဲ ခ်ိန္ရြယ္ေနသည့္ ေသမင္း၊ ထုိေသမင္းကိုသာ သူတို႔၏ မ်က္ႏွာမ်ားေပၚတြင္ မေတြ႔ရ။ သူတို႔သည္ ယုန္ကေလးမ်ား ကဲ့သို႔ ခ်စ္စဖြယ္တုိးေ၀ွ႔ခုန္ေပါက္ေနၾကသည္။ ယုန္ကေလးေတြလုိပဲ။ သူတို႔တအုပ္ႀကီးထဲကို လက္လွမ္းလုိက္ၿပီး တေကာင္ကို ဟင္းခ်က္စားဘို႔ ဆြဲထုတ္လုိက္စမ္း – သူတို႔ဟာ ေထာင့္တေထာင့္ကို ကပ္သြားလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ တေအာင့္ေလာက္ ၾကာရင္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ေသာကေတြ၊ ေပ်ာ္စရာေတြနဲ႔ ဆက္လက္တိုးေ၀ွ႔ယင္း၊ ဘ၀ရဲ႕အရသာကို ခံေနၾကဦးမွာပါပဲ။

က်ေနာ္ကား တံတုိင္းခတ္ထားေသာ ကမၻာအတြင္းမွေန၍ ယင္းကဲ့သို႔ ေဟာကနဲ ေဟာကနဲ ဆင္းေနေသာ ေရစီးအတြင္းသို႔၊ ျဗံဳးကနဲေျပာငး္ေရြ႕ျခင္း ကို ခံလုိက္ရပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လဲ အစပထမတြင္ သူတို႔၏ ခ်ဳိဆိမ့္ေသာေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ခါးခါးသီးသီး အရသာခံမိပါသည္။
မွားေလစြ၊ မွားေလစြ။

ဤေနရာတြင္ က်ေနာ္ျမင္ရသည္ကား ဘ၀ပင္ျဖစ္ေလသည္။ က်ေနာ္ေပါက္ဖြားခဲ့ရာဘ၀ပင္ျဖစ္သည္။ ျခံဳ၍ၾကည့္က ဤသည္ပင္လွ်င္ ဘ၀ျဖစ္သည္။ ေၾကာက္မက္စဖြယ္ ဖိႏွိပ္ထားသည္ကို ခံေနရေသာ္လဲ ဖ်က္ဆီးတုိင္း မပ်က္သည့္အသက္။ တခါအသတ္ခံရလွ်င္ အႀကိမ္တရာျပန္၍ တိုးလာေသာအသက္။ ေသမင္း ထက္ပို၍ အင္အားေကာင္းေသာ အသက္ျဖစ္ေလသည္။ ဤဘ၀၊ ဤအသက္ကို ခါးသည္ဟု ဆုိရမည္ေလာ။
ဤမွ်သာ မကေသး။ တုန္လႈပ္ဖြယ္ရာမ်ား၏ ဗဟိုတည့္တည့္၊ အက်ဥ္းခန္းအတြင္း၌ ေနထုိင္ၾကရေသာ က်ေနာ္တို႔ကိုယ္တိုင္လဲ ျပန္၍ၾကည့္ၾကဦး ေလာ့ – ဒီအသားနဲ႔မလုပ္လုိ႔ ဘယ္အသားနဲ႔လုပ္ထားတာမို႔လို႔လဲ။

တခါတရံ အစစ္ခံရာသို႔အသြားတြင္ က်ေနာ္သည္ ပုလိပ္ေမာ္ေတာ္ကားျဖင့္သြားရသည္။ ထိုကားမွ အေစာင့္ပုလိပ္မ်ားကား မ်ားစြာမခ်ဳပ္ခ်ယ္ၾက။ ထို႔ေၾကာင့္ က်ေနာ္လဲ ေမာ္ေတာ္ကား ျပဴတင္းေပါက္မ်ားမွေန၍ လမ္းမမ်ား၊ ဆိုင္ေရွ႕မ်က္ႏွာစာမ်ား၊ ပန္းဆုိင္ကေလးတဆုိင္၊ လမ္းသြားလမ္းလာ လူစုလူေ၀းမ်ား၊ အမ်ဳိးသမီးမ်ားကို ၾကည့္႐ႈႏုိင္ပါသည္။ ေျခသလံုး လွလွကေလး ကိုးစံုကိုသာရွာေတြ႔ယင္၊ ငါဒီေန႔အသတ္မခံရဘူးဟု ေရတြက္ကာ၊ စစ္ကာေဆးကာ၊ ႏႈိင္းကာယွဥ္ ကာႏွင့္ ေျခသလံုးတို႔၏ မ်ဥ္းေၾကာင္းမ်ားကို က်က်နနေလ့လာေနမိသည္။ စိတ္၀င္စား အလုပ္မ်ားေနမိသည္။ ထုိကိစၥေပၚ၌ က်ေနာ္၏ အသက္တည္ေနသည္ဟူ ေသာ သေဘာႏွင့္ကားမဟုတ္၊ အသက္ႏွင့္လံုး၀ မပတ္သက္သကဲ့သုိ႔ပင္ ျဖစ္ေလသည္။
က်ေနာ္သည္ အက်ဥ္းခန္းသို႔ အၿမဲတမ္းေနာက္က်၍ ျပန္ရသည္။ ဘ, ပက္ရွက္ကား ျပန္မွျပန္လာပါ့မလားဟူ၍ အၿမဲတေစ စိတ္ပူေနတတ္သည္။ က်ေနာ္ျပန္လာလွ်င္ က်ေနာ့္အား ဆီးဖက္၍ႏႈတ္ဆက္တတ္သည္။ က်ေနာ္ကလဲ ဘာသတင္းထူးသည္၊ ေကာဘီလိဆီတြင္ ဘယ္သူျဖင့္ က်ဆံုးျပန္ၿပီ စသည္တုိ႔ ကုိ တုိတိုတုပ္တုပ္ေျပာျပသည္ – ေနာက္အံခ်င့္စဖြယ္ ဟင္းရြက္ေခ်ာက္မ်ားကို ေလြးၾကၿမိဳၾက၍၊ လန္းဆန္းေသာ သီခ်င္းမ်ားကို ဆိုသည့္အခါ ဆိုၾကသည္။ သို႔မ ဟုတ္ ဉာဏ္တုန္းလွေသာ အံစာလွိမ့္ကစားျခင္းတြင္ စိတ္တုိစြာျဖင့္ကစားယင္း စိတ္၀င္စားသြားၾကသည္။ ထုိသို႔ပင္ ညဥ့္ဦးအခ်ိန္တုိင္း လုပ္ေနကိုင္ေနတတ္ၾက သည္။ သို႔ေသာ္ ထုိသို႔ေသာအခါ၌ပင္ အက်ဥ္းခန္းတံခါးလဲ အခ်ိန္မေရြး ပြင့္ထြက္လာႏိုင္ကာ၊ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္အနက္ တေယာက္ေယာက္အတြက္ ေသမင္း ေခၚသံႀကီး ေပၚလာႏုိင္ေပသည္။

– မင္း … ဒါမွမဟုတ္ … မင္း၊ ေအာက္ကို ဆင္းရမယ္၊ ရွိသမွ်ပစၥည္းေတြအကုန္ယူခဲ့။ ျမန္ျမန္လုပ္ …
ထိုအခါတြင္ကား က်ေနာ္တို႔ကုိ ေခၚမထုတ္ၾက။ က်ေနာ္တုိ႔ကား ထုိတုန္လႈပ္ဖြယ္ရာ အခ်ိန္ႀကီးကို ေက်ာ္လြန္ႏုိင္ခဲ့ၾကသည္။ ယေန႔ေသာ္ က်ေနာ္တို႔ သည္ ထုိကာလႀကီးကို ျပန္လည္သတိရၾကလ်က္ မိမိတို႔ ထိပံုေတြ႔ပံုခံစားပံုတို႔ကိုလဲ အံ့ၾသေနမိၾကသည္။ မခံႏိုင္ေလာက္ေသာ အရာတို႔ကိုပင္ ေတာင့္ခံႏိုင္သည့္ မႏုႆလူသားကား ထူးေထြဆန္းက်ယ္ေသာ တန္ခိုးမ်ားျဖင့္ ျပည့္၀ေပသည္တကား။

က်ေနာ္တုိ႔၏ ကိုယ္၊ က်ေနာ္တို႔၏ စိတ္အတြင္းတေနေနရာ၌ကား ဤအခ်ိန္မ်ားသည္ နက္႐ႈိင္းေသာ အမွတ္အသားမ်ားကို ခ်န္မထားဘဲ ေနမည္မ ဟုတ္ေပ။ ဦးေဏွာက္ထဲတြင္ ဖလင္လိပ္တလိပ္သဖြယ္ ခိုေအာင္း၍ေနေကာင္း ေနလိမ့္မည္။ တကယ့္ ဘ၀၊ အကယ္၍ က်ေနာ္တုိ႔သာ တကယ့္ဘ၀သို႔ ျပန္ေရာက္ ၾကမည္ဆိုလွ်င္ တေန႔ေသာအခါတြင္ ဖလင္လိပ္သည္ ျပန္႔ထြက္လာႏိုင္သည္။ လူကို ႐ူးသြပ္သြားေလာက္ေအာင္ ျပန္႔ထြက္လာႏုိင္သည္။ သို႔တည္းမဟုတ္၊ က်ေနာ္တို႔သည္ ထုိကာလႀကီးကို ႀကီးမားေသာ သုႆန္ႀကီးအျဖစ္ျဖင့္သာ ျမင္ေကာင္း ျမင္ေနၾကေပတာ့မည္။ ထုိသုႆန္ႀကီးကား စိမ္းလန္းေသာ ဥယ်ာဥ္ႀကီး ျဖစ္သည္။ ထုိဥယ်ာဥ္ထဲတြင္ အဖိုးမျဖတ္ႏုိင္ေသာ မ်ဳိးေစ့မ်ားကို ပ်ဳိးက်ဲ၍ထားသည္။ ထိုအဘုိးမျဖတ္ႏိုင္ေသာ ထိုမ်ဳိးေစ့မ်ားကား အၫြန္႔အတက္မ်ား ေပါက္လာမည့္ မ်ဳိးေစ့မ်ား ျဖစ္ေပသည္။

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: