လိုင္ဇာၿမိဳ႕ကို တိုက္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္


သတင္းေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳးထြက္ေနတယ္။ လိုက္ဇာၿမိဳ႕ကိုတိုက္ဖို႕ တ႐ုတ္ျပည္ထဲကို စစ္သားေတြရာခ်ီၿပီး ပို႕ေနတယ္ဆိုတာေကာ၊ ကခ်င္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တပ္ေတြကို ေကအိုင္ေအနဲ႕ျပန္တိုက္ခိုင္းမယ္ေကာ. . .အမ်ိဳးမ်ိဳးပါပဲ။

စစ္သားဆိုတာကေတာ့ ဟုိဘက္ဒီဘက္ ဘယ္စစ္သားမဆို စစ္ပြဲကိုႀကံဳလာရရင္ အႏိုင္ရဖို႕ တိုက္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒါ ေခတ္အဆက္ဆက္၊ သမိုင္း အဆက္ဆက္ အတိုင္းတိုင္းအျပည္ျပည္က စစ္သားတိုင္းရဲ႕ ျဖတ္သန္းမႈပါ။ စစ္ပြဲတပြဲျဖစ္လာတုိင္း စစ္သားေတြကေတာ့ သူတုိ႕စစ္ပြဲမွာ ေအာင္ျမင္ေရး အတြက္ တိုက္ခိုက္ၾကမွာပါပဲ။ တခ်ိန္တည္းမွာသူတို႕႐ွင္သန္ေရး၊ စစ္ပြဲေတြဆိုတာ ပန္းနဲ႕ေပါက္တာမဟုတ္ဘူး။ က်ည္ဆံ၊ ဗံုးဆံေတြနဲ႕ ပစ္ၾကတာပါ။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္အသက္႐ွင္သန္ေရးအတြက္ ကုိယ္ဆန္႕က်င္တိုက္ရတဲ့ ရန္သူကို သတ္ၾကရေတာ့မွာပါ။ စစ္ပြဲေတြမွာ တရားမွ်တမႈဆိုတာ မ႐ွိပါဘူး။ အႏိုင္ရေရးအတြက္ နည္းလမ္းမ်ိဳးစံုကို အသံုးျပဳၾကပါလိမ့္မယ္။ ဟိုဘက္ ဒီဘက္ ဆန္႕က်င္ဘက္ ႏွစ္ဘက္စလံုးက စစ္ပြဲေတြကို မႏိုင္ႏိုင္ေအာင္ အားထုတ္တိုက္ၾကတဲ့အခါ နည္းလမ္းမ်ိဳးစံုသံုးပါေတာ့မယ္။

စစ္ ဆိုတာ ျဖစ္လာရင္ စစ္သားေတြအဖို႕က ႏိုင္ေအာင္ တိုက္ဖို႕တခုပဲ ႐ွိေပမယ့္ အဲဒီ စစ္ဘာေၾကာင့္ျဖစ္ရသလဲ၊ အဲဒီ စစ္ကို မျဖစ္ေအာင္ ကာကြယ္ တားဆီးလို႕ရႏိုင္သလား၊ စစ္ ကိုေ႐ွာင္ကြင္းမယ့္ တျခားနည္းလမ္း႐ွိႏိုင္သလား ဆိုတာေတြကို ႐ွာေဖြဖို႕ကေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ အဲဒီ စစ္ပြဲကို ဖန္တီး တဲ့ အာဏာပိုင္ေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ရဲ႕အလုပ္ပါ။

ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈသမိုင္းမွာ တကမၻာလံုး ေရွာင္လို႕ ကြင္းလို႕မရမယ့္ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးျဖစ္လာေတာ့ ကိုလိုနီနဲ႕ ဖက္ဆစ္ ရဲ႕ အားၿပိဳင္တဲ့ အဲဒီစစ္ပြဲႀကီးမွာ ဘယ္ဘက္အျခမ္းကပါၾကမလဲ ဆိုတာ ကၽြန္ဘ၀ေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံအသီးသီးက လြတ္လပ္ေရး လႈပ္႐ွားမႈေတြလုပ္ေနၾကတဲ့ ေခါင္းေဆာင္အသီးသီးေတြၾကားမွာ ေဆြးေႏြးစရာျဖစ္လာပါတယ္။ အဂၤလိပ္၊ အေမရိကန္နဲ႕ မဟာမိတ္ႏိုင္ငံမ်ားဟာ သူတို႕ကို စစ္ေရးအရကူညီတဲ့ ကိုလိုနီႏုိင္ငံမ်ားကို စစ္ႀကီးၿပီးရင္ လြတ္လပ္ေရးေပးမယ္ လို႕ စည္း႐ုံးခဲ့သလို ဂ်ပန္လို ဖက္ဆစ္ ေတြကလည္း အာ႐ွတိုက္သာတူညီမွ်ေရး ဆိုတဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံနဲ႕ စစ္ခ်ီစစ္ေမာင္းျပဳခဲ့ၾကတယ္။ အဂၤလိပ္ကို စစ္ကူမကူ ဆံုးျဖတ္ၾကတဲ့ အခါမွာ လက္၀ဲအင္အားစုေတြ(သခင္စိုးတို႕ ကြန္ျမဴနစ္ေတြ)၊ အဂၤလိပ္လိုလားတဲ့ ၀ါရင့္ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီးေတြ(ဦးေစာတို႕လိုလူမ်ိဳးေတြ)က အဂၤလိပ္ကို ျပတ္ျပတ္သားသားကူမယ္၊ ဂ်ပန္ကို ဖက္ဆစ္အေနနဲ႕ ဆန္႕က်င္ရမယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္ၾကပါတယ္။

ဒို႕ဗမာအစည္းအ႐ုံး အေထြေထြညီလာခံ က်င္းပေတာ့ အဂၤလိပ္ကို စစ္ေရးအရ ကူမကူ ေခါင္းစဥ္ ကို ေဆြးေႏြးဖို႕လာတဲ့ သခင္လူငယ္အမ်ားစု ကို ဖိန္႕ဖိန္႕တုန္သြားေအာင္ ဘယ္သူနဲ႕မွ မတူတဲ့ အဆိုတရပ္ကို တင္သြင္းခဲ့တဲ့သူကသခင္ေအာင္ဆန္းပါ။

ဒီစစ္ႀကီးကို အခြင့္အေရးတရပ္အေနနဲ႕ သေဘာထားၿပီး အဂၤလိပ္ကို လက္နက္ကိုင္တိုက္မယ္ တဲ့။ လက္နက္ဆိုလို႕အပ္တိုတေခ်ာင္းေတာင္မ႐ွိတဲ့ သခင္ေတြက အဂၤလိပ္ကို လက္နက္ကိုင္တိုက္မယ္လို႕ အဆိုတင္သြင္းလိုက္တာဟာ ဘယ္က လက္နက္ရမွာလဲ လို႕ ျပန္ေမးစရာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီေတာ့ သခင္ေအာင္ဆန္းက“သူခိုးဓါးျပေတာင္ ကိုယ့္လက္နက္ကို ဖန္တီးႏိုင္ေသးရင္ ခင္ဗ်ားတို႕ က်ဳပ္တို႕ တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အလုပ္လုပ္မယ့္ သူေတြက ဘာလို႕ မ႐ွာႏိုင္ရမွာလဲ” လို႕ ျပန္ေျပာခဲ့တယ္။ အဲဒီ အစည္းအေ၀းမွာ အဲဒီ စကားဟာ ေနာင္တခ်ိန္ ဒီေန႕ေခတ္ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ရယ္လို႕ ျဖစ္လာမယ့္ တပ္မေတာ္သမိုင္းကို စဖြင့္လွစ္ေပးခဲ့တဲ့ စကားတခြန္းပါ။ ေခတ္ျမန္မာျပည္မွာ တပ္မေတာ္ဆိုတာကို ပထမဆံုးေပၚေပါက္လာဖို႕ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ စကားတခြန္းပါ။

တပ္မေတာ္ရဲ႕ သမိုင္းကို ျပန္ေျပာရင္ ဟိုးပေ၀သဏီက ပေဒသရာဇ္ေတြရဲ႕ သမီးေပးႏွမယူၿပီး ကုိယ့္အမ်ိဳးသားခ်င္းတိုက္တဲ့ တပ္မေတာ္ေတြ၊ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြကို အားအား႐ွိတိုက္ခဲ့တဲ့ တပ္မေတာ္ေတြကို စကားထဲ ထည့္လုပ္ၿပီးေျပာတယ္ဆိုတာ အင္မတန္မွ ႐ွက္စရာေကာင္းပါတယ္။ ဒီေန႕ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ဆိုတာ အင္မတန္မွ ဥာဏ္အေျမာ္အျမင္ႀကီးမားတဲ့ တိုင္းျပည္အတြက္ အသက္ကိုစေတးခဲ့ၾကတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ျပင္းထန္တဲ့ လူငယ္ေတြရဲ႕ႀကိဳးပမ္းမႈနဲ႕ေပါက္ဖြားခဲ့တဲ့ တပ္မေတာ္ပါ။ ပေဒသရာဇ္ေတြရဲ႕ လက္ကိုင္တုတ္တပ္ မဟုတ္ဘူး။

တပ္မေတာ္ရဲ႕ ဖခင္ ဆိုတာ အလကားေနရင္း ေျမွာက္ပင့္ေပးထားတဲ့ စကားမဟုတ္ပါဘူး။ သူစခဲ့တဲ့ စကားအတိုင္း အဲဒီ တပ္မေတာ္ႀကီး ႐ုပ္လုံးေပၚ လာဖို႕ သူကိုယ္တုိင္ ျပည္ပကိုထြက္ သူကုိယ္တိုင္ အဆက္အသြယ္႐ွာ သူကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္ဖြဲ႕စည္းခဲ့တာ အားလံုး သိၿပီးသားပါ။

အဲဒီ အစည္းအေ၀းမွာ သခင္ေအာင္ဆန္းကို ခံစားမႈနဲ႕စကားေျပာတယ္၊ မျဖစ္ႏိုင္တာကို ေျပာတယ္လို႕ ေကာက္ခ်က္ခ်ၾကမယ့္ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားၾကမလဲ ဆိုတာ ေတြးၾကည့္လို႕ရပါတယ္။

ပထ၀ီအေနအထားအရ ဒုတိယကမၻာစစ္မွာ ျမန္မာျပည္ဟာ စစ္တလင္း ျဖစ္ကိုျဖစ္ရမယ့္အေျခအေနပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံအသီးသီးက ေခါင္းေဆာင္ ေတြဟာ အဂၤလိပ္ခ်ေပးတဲ့ ႏိုင္ငံေရးလမ္းေၾကာင္းကိုပဲ ေစ်းအေလွ်ာ့အတင္းဆစ္ၾကရင္း လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ပံုေဖၚၾကတယ္(ဥပမာ အိႏၵိယက ေန႐ူး တို႕လိုေပါ့)။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကေတာ့ စစ္တလင္းျဖစ္မယ့္ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အေျခအေနကို တိုင္းျပည္အတြက္ အက်ိဳး႐ွိမယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ျပတ္ျပတ္သားသားခ်ခဲ့တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ ေသြးဆာေနတဲ့ စစ္ေသြးၾကြမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီဒုတိယကမၻာစစ္ကိုပဲ အသံုးခ်ၿပီး ျမန္မာေတြကို ကိုယ့္ၾကမၼာကိုယ္ဖန္တီးခြင့္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈေတြပို႐ွိလာမယ့္ အမ်ိဳးသားစိတ္ဓါတ္ေတြျမင့္မားလာခြင့္ကို ဖန္တီးခဲ့တယ္။ ဂ်ပန္နဲ႕ေပါင္းၿပီး အဂၤလိပ္ကိုတိုက္ခဲ့ေပမယ့္ တခ်ိန္မွာ ဂ်ပန္ကို ျပန္ေတာ္လွန္ရမယ္ဆိုတာကိုလည္း အၿမဲျပင္ဆင္ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။ဖက္ဆစ္နဲ႕ေပါင္းခဲ့ေပမယ့္ ဖက္ဆစ္ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို သူ႕ကို အကဲခတ္ခဲ့တဲ့ ေလာ့ဒ္ေမာင့္ဘက္တန္ လို မဟာမိတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြကေတာင္ ျပတ္ျပတ္သားသား အသိအမွတ္ျပဳရတဲ့ အထိ အေနအထိုင္မွန္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ စစ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ဖက္ဆစ္ စစ္ရာဇ၀တ္ေကာင္အေနနဲ႕ စစ္ခံု႐ုံးမတင္ခံရတာေပါ့။ အဂၤလိပ္အလုိေတာ္ရိ ႏိုင္ငံေရးသမားတခ်ိဳ႕(ဦးေစာတို႕ အုပ္စုလို႕ပဲ သိထားပါတယ္)က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို စစ္ခံု႐ုံးတင္ဖို႕ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကေသးတယ္။

၀ါဒစြဲနဲ႕ လက္၀ဲ အုပ္စုေတြက ဖက္ဆစ္နဲ႕ေပါင္း လို႕ ဆန္႕က်င္ၾကတယ္။ ၀ါဒစြဲနဲ႕ပဲ အဲဒီလက္၀ဲေတြက စစ္ၿပီးလို႕ ကက္ဘိနက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ လြတ္လပ္ ေရးကို တိုက္ယူရမယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။

၁၉၄၇ ဇန္န၀ါရီလ ၂၇ ရက္ေန႕မွာ ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့တဲ့ တႏွစ္အတြင္းလြတ္လပ္ေရးေပးပါ့မယ္ လို႕ အဂၤလိပ္အစိုးရက တိတိလင္းလင္း ကတိျပဳခဲ့တဲ့ ေအာင္ဆန္း အက္တလီစာခ်ဳပ္ပါ အခ်က္ေတြေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႕ ဖဆပလ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကို ကြန္ျမဴနစ္ေတြက ေဖါက္ျပန္သြားၿပီလို႕ စြတ္စြဲ၊ လြတ္လပ္ေရးဟာ အတုပါ လို႕သတ္မွတ္ၿပီး လက္နက္ကိုင္ခဲ့တယ္။

လြတ္လပ္ေရးရဖို႕ လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္ကိုပဲေရြးခ်ယ္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္ၾက၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုလည္း တိုက္တြန္းၾကတယ္။

အဓိက ေျပာခ်င္တဲ့ သမိုင္းရဲ႕ အခန္း၊ အစိတ္အပိုင္းက ဒီမွာပါ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းမွာ ျပည္သူ႕ရဲေဘာ္အပါအ၀င္ တပ္မေတာ္တရပ္လည္း႐ွိေနၿပီ။ အဂၤလိပ္နဲ႕ ဂ်ပန္နဲ႕တိုက္ခဲ့တဲ့ အထိုက္အေလ်ာက္ စစ္ေရးအေတြ႕အႀကံဳလည္း ႐ွိေနၿပီ။ လက္နက္ေတြဆိုတာ တႏိုင္ငံလံုး အလွ်ံပယ္ျဖစ္ေနတယ္။(ေနာက္ေတာ့ အဲဒီ လက္နက္ေတြနဲ႕ပဲ ေတာခိုၾက၊ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္)။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စစ္ေသြးၾကြ ဘာမဆိုတိုက္မယ္ဆိုတဲ့ ေခါင္းေဆာင္တေယာက္သာ ဆိုရင္ တိုက္မယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္မွာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ဘယ္၀ါဒကိုမွလည္း ေ႐ွ႕တန္းမတင္၊ ဘယ္သူ႕ကိုမွလည္းမ်က္ႏွာမေထာက္၊ ျပည္သူလူထု အက်ိဳးစီးပြားတခုတည္း ကိုသာ ေ႐ွ႕႐ႈဦးတည္တဲ့ အင္မတန္မွ အေျမွာ္အျမင္ႀကီးမားတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတေယာက္ပါ။ တုိင္းျပည္ဟာ အဂၤလိပ္နဲ႕ ဂ်ပန္နဲ႕ စစ္တလင္းမွာ ဖြတ္ဖြတ္ညက္ညက္ေက်ေနၿပီဆိုတာ သူ သေဘာေပါက္တယ္။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး စစ္ကိုေ႐ွာင္ကြင္းၿပီး ႏိုင္ငံေရးနည္းနဲ႕သာ ေျဖ႐ွင္းဖို႕၊ စားပြဲ၀ိုင္းမွာ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးညွိႏိႈင္းမႈေတြလုပ္ၿပီး လြတ္လပ္ေရးကို ယူဖို႕ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။ အိႏၵိယက ေန႐ူးတို႕က ဒိုမီနီယာန္လြတ္လပ္ေရးသာယူၿပီး တိုင္းျပည္ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈကို အရင္လုပ္ဖို႕ အႀကံေပးတာေတာင္ ကြန္ျမဴနစ္ေတြရန္ေၾကာင့္လက္မခံခဲ့ဘူး။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးမွာ မညီညြတ္မႈေၾကာင့္ ဆံုး႐ႈံးရတာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ က်ေနာ္တို႕ရဲ တပ္မေတာ္ဖခင္ တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ လိုအပ္ရင္ တိုက္ဖို႕၀န္မေလးေပမယ့္ မလိုအပ္ရင္ အသက္တေခ်ာင္းေတာင္ အဆံုး႐ႈံးမခံတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း တေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္လို႕မ်ား တပ္မေတာ္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လို အေျမွာ္အျမင္ႀကီးမားတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ တေယာက္တေလေလာက္ ႐ွိမယ္ဆိုရင္ဗ်ာ . . .။

ခု ကခ်င္ျပည္နယ္ အေရးကိစၥမွာ လက္႐ွိအစိုးရ ဟာ အႏိုင္ရေအာင္တိုက္မယ့္ အလားအလာကိုပဲေတြ႕ရတယ္။ ညွိႏိႈင္းေျဖ႐ွင္းၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို တည္ ေဆာက္မယ့္ အလားအလာမေတြ႕ရဘူး။ အထူးသျဖင့္ တ႐ုတ္နဲ႕လုပ္ထားတဲ့စီမံကိန္းေတြကို ကာကြယ္ဖို႕ လက္႐ွိအစိုးရဟာ ဇြတ္တိုး၀င္ေတာ့မယ့္ သေဘာေတြ႕ေနရတယ္။

ကခ်င္လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းေတြဆိုတာ ဘာေၾကာင့္ေပၚလာလဲ ဆိုတဲ့ ျပႆနာရင္းျမစ္ကို မၾကည့္ပဲ၊ မေျဖ႐ွင္းပဲနဲ႕ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေျပလည္တဲ့ အေျဖတရပ္ကို ရမွာမဟုတ္ဘူး။ ငါတို႕မွာ အင္အား႐ွိတယ္၊ အျပဳတ္တိုက္ပစ္လိုက္လို႕ရတယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရင္ ေနာက္ဆက္တြဲ ေပးဆပ္ရမယ့္ သမိုင္းရန္ေၾကြးေတြဟာ မဆံုးႏိုင္တင္ေနက်န္ေနခဲ့ေတာ့မွာပါ။ တပ္မေတာ္သားေတြဟာလည္း စစ္ပြဲေတြမွာ အသက္ေတြအမ်ားႀကီးေပးဆပ္ၾကရဦးမယ္။ ခုကိုေပးဆပ္ေနရၿပီမလား။ အဲဒီလို ေသရေၾကရတာေတြအားလံုး ဒီျပည္ေထာင္စုသားေတြခ်ည္းပါ။ ခုေသသြားတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ၊ အရာ႐ွိ အၾကပ္ တပ္သား ေတြရဲ႕ မိသားစုေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ပူေဆြး၀မ္းနည္းေနၾကမလဲ။ အဲဒီ ရဲေဘာ္ေတြ၊ အရာ႐ွိအၾကပ္တပ္သားေတြရဲ႕မိသားစုေတြလိုပဲ တပ္မေတာ္သား ေတြအားလံုးကိုေတြးေစခ်င္တဲ့ အေတြးတခုက တကယ္လို႕ ဒီစစ္ကိုတိုက္ဖို႕မလိုပဲ တျခားနည္းနဲ႕ေျဖ႐ွင္းလို႕ရရင္ေကာ ဆိုတာပါပဲ။ လိုင္ဇာၿမိဳ႕ထဲမွာ ကခ်င္လက္နက္ကိုင္တပ္ေတြခ်ည္းပဲ ႐ွိတာမဟုတ္ဘူး။ အျပစ္မဲ့တဲ့ သာမန္ကခ်င္ျပည္သူလူထုေတြ၊ အျပစ္မဲ့တဲ့ ကေလးသူငယ္ေလးေတြအမ်ား ႀကီးဗ်။(မေန႕တေန႕ကမွ ဒုကၡသည္စခန္းထဲ ေမြးထားတဲ့ကေလးေလး တေယာက္ေတာင္ ႐ွိလိမ့္မယ္) အဲဒီလို အျပစ္မဲ့တဲ့သူေတြဟာ ရက္ရက္စက္စက္ တိုက္ပြဲေတြကို ႀကံဳလိုက္ေတြ႕လိုက္ရရင္ ဘယ္ေတာ့မွ မေၾကႏိုင္တဲ့ ရန္ေၾကြးေတြဟာ မ်ားသထက္မ်ားသြားေတာ့မွာပါပဲ။ ဒီျပည္ေထာင္စုႀကီးအတြင္းမွာ ေသနတ္သံေတြစဲဖုိ႕၊ ထာ၀ရၿငိမ္းခ်မ္းဖို႕ဆုိရင္ ဒီလမ္းဟာ တက္တက္စင္ေအာင္လြဲမယ့္လမ္းႀကီးပါ။ အေမရိကန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ စစ္အင္အား ႀကီးႀကီး အယ္လ္ကိုင္ဒါေတြရဲ႕ ေျခာက္လွန္႕မႈကို နိစၥဓူ၀ ခံေနရတယ္မလား။ ဒါ စ ကတည္းက ကိုင္တြယ္ေျဖ႐ွင္းပံုမွားယြင္းလို႕လို႕ပဲ က်ေနာ္ျမင္ပါတယ္။

လက္႐ွိအစိုးရအေနနဲ႕ လုပ္စရာေတြအမ်ားႀကီး၊ လုပ္ဖို႕ႀကိဳးစားေနတာေတြ အမ်ားႀကီးလို႕ က်ေနာ္နားလည္ ခံယူမိပါတယ္။ မေန႕က ဆရာ ခင္ေမာင္ညိဳရဲ႕ေဆာင္းပါးေလးကို ဖတ္ၿပီး အစိုးရအေနနဲ႕ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ေနတာေတြ ႐ွိပါလိမ့္မယ္ လို႕ျမင္မိပါတယ္။ ဆင္းရဲမြဲေတမႈပေပ်ာက္ေရး ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႕ ေဆြးေႏြးေနတာ၊ ဆက္သြယ္ေရးက လက္ကိုင္ဖုန္းေတြကို တုိးခ်ဲ႕ခ်ေပးေနတာ၊ (ေစ်းႏႈန္းေတြ ဒါ့ထက္ခ်ိဳဖို႕၊ လိုင္းေတြ ဒါ့ထက္ ေကာင္းဖို႕၊ အင္တာနက္အသံုးျပဳမႈေတြ ႏိုင္ငံတကာအဆင့္အတန္းမီဖို႕ ေတြကေတာ့ လိုပါေသးတယ္) စတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြဟာ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြလို႕ျမင္ပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာ အဲဒီလို လုပ္ခ်င္တာေတြ မ်ားတဲ့ အစိုးရတရပ္အဖို႕ အတိုင္းတိုင္းအၿမိဳ႕ၿမိဳ႕မွာ ေဖါက္ခြဲတိုက္ခိုက္မႈေတြ ႐ွိေနလို႕ကေတာ့ ဘာမွ လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ေပၚလာမွာ မဟုတ္ပဲ ငါးႏွစ္သက္တမ္းကုန္ဆုံးသြားလိမ့္မယ္။ သက္တမ္းေစ့ရင္ အေပါင္းလကၡဏာ တိုးတက္မႈထက္၊ ႐ွိၿပီးသားေတြေတာင္ ေဖါက္ခြဲ ဖ်က္ဆီးခံလိုက္ရတဲ့ အႏုတ္လကၡဏာကိုေဆာင္သြားလိမ့္မယ္။ ခုကို ကခ်င္ျပည္နယ္မွာ တံတားေတြ ဘယ္ႏွစ္စင္းပ်က္စီးခဲ့ၿပီလဲ။

ထပ္ၿပီးေတာင္းဆိုပါရေစ။

အစိုးရအေနနဲ႕ အတတ္ႏိုင္ဆံုး စစ္ကိုေ႐ွာင္ကြင္းၿပီး ၿငိမး္ခ်မ္းေရးကို တည္ေဆာက္ေပးပါ။ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အထိ သေဘာထားႀကီးႀကီးနဲ႕ ေစ့စပ္ ေဆြးေႏြးေပးပါ။ ကခ်င္တိုင္းရင္းသားမ်ားရဲ႕ အနာေတြ၊ ခံစားမႈေတြကို နားလည္စာနာေပးပါ။ တျခားျပည္နယ္အသီးသီးမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ တိုင္းရင္းသား မ်ားနဲ႕ ပဋိပကၡအားလံုးကိုလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းစြာနဲ႕ေျဖ႐ွင္းေပးဖို႕ေတာင္းဆိုပါရေစ။

ခ်ိဳတူးေဇာ္

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: