ရကၡိဳင့္အာဇာနည္ သွ်င္ျမဝါ


သွ်င္ျမဝါကို သကၠရာဇ္ ၈၅၄ ခု ၊ ဝါဆိုလျပည့္ ၾကာသပေတးေန ့နံနက္ ၄ ဗဟိုရ္တြင္ ဖြားျမင္ခ့ဲသည္၊ ငယ္အမည္မွာ ေမာင္ျမဝါဟုေခၚတြင္သည္။ ခမည္းေတာ္မွာ မင္းလွရာဇာေစာမြန္၏ ေျမာက္ေရႊေရးေတာ္ေဆာင္ မိဖုရား၏ အႀကီးေတာ္စိန္တင္စား (စိုင္းတင္ၿမိဳ ့စား ) မဟာနႏၵသႀကၤန္ျဖစ္သည္။ မယ္ေတာ္မွာမင္းလွရာဇာေစာမြန္၏ မိဖုရားေစာနႏၵီ၏ညီမေတာ္၊ ေဇာေစာမြန္ႏွင့္မိဖုရားေစာနႏၵီတို ့၏သားေတာ္ျဖစ္သည္။

ေစာနႏၵီ ႏွင့္ေဇာယ်ေခမာတို ့မွာမင္းလွရာဇာေစာမြန္၏ ဦးရီးေတာ္ဆင္ကဲ မင္းေအာင္တင္ႏွင့္ေစာသႏ ၱာတို ့၏သမီးေတာ္မ်ားျဖစ္ၾကသည္၊ မင္းဗာဘုရင္ႏွင့္သွ်င္ျမဝါတို ့မွာအမိညီအစ္ကိုမ်ားျဖစ္ၾက၍ညီအစ္ကိုေတာ္စပ္ၾကသည္။မင္းဗာဘုရင္ကို သကၠရာဇ္ ၈၅၄ ခု ဝါဆိုလျပည့္ေက်ာ္ (၂) ရက္ စေနေန ့တြင္ေမြးဖြားခ့ဲသည္။ မင္းဗာဘုရင္၏ငယ္နာမည္မွာ ဘေစာသီရီျဖစ္သည္၊ မင္းဗာဘုရင္သည္ သွ်င္ျမဝါထက္ ႏွစ္ရက္သာ ငယ္သည္။မဟာပညာေက်ာ္ကိုသကၠရာဇ္ ၈၅၁ တြင္ဖြားျမင္ခ့ဲသည္။ မဟာပညာေက်ာ္၏ငယ္နာမည္မွာျမတ္သာထြန္းျဖစ္သည္။ ထို ့ေၾကာင့္ သွ်င္ျမဝါ ၊ မင္းဗာႀကီး မဟာပညာေက်ာ္တို ့မွာ ဖြားဘက္ရြယ္ေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ သူငယ္ခ်င္း (၃) ဦးတို ့သည္ အဂၢစိေႏၵယ် ဆရာေတာ္ေက်ာင္း( ေတာင္ညိဳေက်ာင္းတိုက္တြင္)အသက္ ၁၆ ႏွစ္ထိ ပညာသင္ၾကားခ့ဲသည္ထိုမွတဆင့္ ေနာက္ထပ္ပညာဆည္ပူးရန္အတြက္ အိႏၵိယျပည္ ဗာရာဏသီတကၠသိုလ္သို ့ပညာဆက္လက္သင္ၾကားရန္ထြက္ခြာခ့ဲၾကသည္။ ဗာရာဏသီတြင္ ဘေစာသီရိ က တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေသာစီမံခန္ ့ခြဲေရးပညာ ၊ စစ္ေရးစစ္ရာ တို ့ကိုသင္ယူခ့ဲသည္။  ၿမတ္သာထြန္းမွာ တရားစီရင္ေရးပညာ ၊ ဓမၼသတ္က်မ္း ၊ စစ္ေရးစစ္ရာတို ့ကိုသင္ယူခ့ဲသည္။ေမာင္ျမဝါမွာ ေဆးဝါး မႏ ၱာန္ ၊ ဓာတ္ေျပာင္း-ဓာတ္ခြာ စသည့္ ဂႏ ၻီရ အတတ္ပညာမ်ားကို သင္ၾကားခ့ဲၾကသည္။ မင္းဗာဘုရင္ႏွင့္မဟာပညာေက်ာ္တို ့သည္ ပညာျပည့္စံု၍ရခိုင္ျပည္သို ့ျပန္ခ့ဲၾကသည္။သွ်င္ျမဝါမွာဗာရာဏသီျပည္ မိဂဒါဝုန္ေတာ၌ သီရိဗိႆႏိုးရေသ့ႀကီးထံဝင္ၿပီး ၂၃ ႏွစ္တိုင္တိုင္ပညာဆည္းပူးခ့ဲေလသည္။ သွ်င္ျမဝါသည္ ရေသ့ႀကီး ဗိႆႏိုးထံတြင္ ဓာတ္ေျပာင္း၊ ဓာတ္ျပန္အတတ္ ၊ ရုပ္ဓာတ္မ်ားကိုျမဴေလးပါးျဖစ္ေသာ ရတေရျမဴ ၊ ကဇၨာေရျမဴ ၊ အဏုျမဴ ၊ ပရမာအဏုျမဴစသည္ျဖင့္ ဉာဏ္ျဖင့္ခြဲစိပ္ၾကည့္
ပံု ၊ ဘူတရုပ္မ်ား စုေပါင္းၿပီးသဘာဝရုပ္ ၊ ကလာပရုပ္၊ ဃဏရုပ္ျဖစ္လာပံု၊ ရုပ္ဓာတ္မ်ားကိုေပါင္းစည္းပံု၊ ၿဖိဳဖ်က္ပံုစေသာအတတ္ပညာမ်ား၊ ဓာတ္ရိုက္ဓာတ္ငင္အတတ္၊ ယတၱရာေလးဆယ္၊ ပတၱရာေလးဆယ္၊ ဝိၾကမၼ သံုးဆယ္ စေသာေလာကီ အတတ္ပညာမ်ားကိုသင္ၾကားခဲ့ေလသည္။

သွ်င္ျမဝါသည္ ၂၃ ႏွစ္ၾကာပညာသင္ၾကားတတ္ေျမာက္ေလေသာ္ မိမိေမြးရပ္သို ့ျပန္လိုေၾကာင္း ဆရာထံေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ဆရာရေသ့ က “ေမာင္ျမဝါမျပန္ေလႏွင့္ သင္၏ပညာသည္ သင့္တိုင္းျပည္အတြက္ အသံုးက်လိမ့္မည္မဟုတ္၊ ငါႏွင့္အတူေန၍တရားအားထုတ္ေလာ” ဟုတားျမစ္ခ့ဲသည္။ သို ့ေသာ္လည္းသွ်င္ျမဝါက“ဆရာသင္ေပးေသာပညာကို တပည့္ေတာ္ ရခိုင္ျပည္သူျပည္သားမ်ားအတြက္ အက်ဳိးရွိေအာင္ စြမ္းေဆာင္ပါမည္ ၊ဘာသာ သာသနာေတာ္မ်ားအတြက္အက်ဳိးရွိေအာင္စြန္းေဆာင္ပါမည္”ဟုေလွ်ာက္ပန္ေသာအခါ ဆရာရေသ့ကျပန္ခြင့္ျပဳေလသည္။ ပညာစံု၍ရခိုင္ႏိုင္ငံသို ့ျပန္လာၿပီးေတာင္ညိဳေတာင္၌ရေသ့အ
အသြင္ျဖင့္ေနၿပီး နမႏ ၱာေခၚ ဓါတ္က်မ္းႀကီးကိုျပဳစုေလသည္။ ေတာင္ညိဳတိုက္အနီးရွိ သာရပဗၺတေတာင္အနီးတြင္လွဳိဏ္ေခါင္းျပဳလုပ္ၿပီးတရားအားထုတ္ခ့ဲသည္။ထိုလွဳိဏ္ေခါင္းကို ယေန ့တိုင္သွ်င္ျမဝါ လွဳိဏ္ေခါင္း ဟုေခၚၾကေသးသည္။

သွ်င္ျမဝါေျမာက္ဦးသို ့ေရာက္ခ်ိန္တြင္ အသက္(၃၉)ႏွစ္ရွိခ့ဲၿပီး၊ထိုစဥ္ သေစာသီရိမွာေၿမာက္ဦးေရႊနန္းကိုအုပ္စိုးေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ဘိေႆညကမဂၤလာဆင္ယင္က်င္းပေသာအခါ သီရိသူရိယ စႏၵာမဟာ ဓမၼရာဇာ ဟူေသာဘြဲ ့ကိုခံယူေတာ္မူသည္။ျမတ္သာထြန္းအားမဟာ ပညာေက်ာ္ဘြဲ ့ကိုေပးၿပီးပညာရွိအမတ္အရာျဖင့္ခစားေစသည္။ တစ္ခါေသာ္ မင္းဗာဘုရင္ သည္ညီလာခံေခၚယူက်င္းပခ့ဲသည္။ ရခိုင္ဘုရင္မ်ားသည္ ညီလာခံ သဘင္ကိုနံနက္အာရံုတက္ခ်ိန္၌က်င္းပေလ့ရွိသည္။ ထိုသို ့ညီလာခံက်င္းပရန္ စည္ေတာ္နရီမူးကအခ်က္ေပးၿပီးမ်ားမၾကာမွီတြင္ သွ်င္ျမဝါသည္ ေမာက္ကလိန္ေတာင္ေဝွးကိုေထာက္ကာ လွံစြပ္သူရဲတစ္ဦး ၊ဓားကိုင္သူ
ရဲတစ္ဦး ေစာင့္ေနေသာ ညီလာခံ ပထမ တံခါးကို တားျမစ္ျခင္းမရွိပဲဝင္လာသည္ကို မင္းဗာဘုရင္သည္ ပလႅင္ထက္မွျမင္ေတာ္မူသည္။ဒုတိယတံခါး ကိုေရာက္ေသာအခါလည္း အေစာင့္သူရဲေကာင္းမ်ားက တားဆီးမွဳ မရွိပဲ တေၾကာင္းခ်င္းဝင္လာသည္ကိုျမင္ေနရသည္၊ ေနာက္ဆံုးတံခါးသို ့ေရာက္ေသာအခါ မင္းဗာဘုရင္သည္ ပလႅင္ထက္မွဆင္းၿပီးရွိခိုးလွ်က္ဆီးႀကိဳေနေလသည္။ အေစာင့္မ်ားအတားအဆီးမရွိပဲ ဝင္လာသည္ကို   ေတြ ့သျဖင့္ရန္သူမဟုတ္သည္ကိုလည္း ဘုရင္ႀကီးသိရွိေနခ့ဲသည္။သွ်င္ျမဝါသည္္ ပလႅင္ေပၚသို ့တက္ထိုင္လိုက္ၿပီး စကားတစ္ခြန္းမွမဆိုဘဲ ပလႅင္ေရွ  ့တြင္ထိုင္၍ရွိခိုးေနေသာမင္းဗာဘုရင္အား နဖူးတည့္တည့္ကို   ေတာင္ေဝွးျဖင့္ခ်ိန္ရြယ္ၿပီး “ေဟ ့ မဟာရာဇာ – သင္သည္ မိန္းမေလာ ၊ ေယာက္က်ားေလာ၊ ငါက သင္အား မိန္းမဟူ၍ျမင္သည္၊ မိန္းမ မိန္းမ မိန္းမ ” ဟု သံုးႀကိမ္ေျပာဆိုၿပီးပလႅင္မွ ဆင္းကာ လာလမ္းအတိုင္း   ျပန္သြားခ့ဲေလသည္။

ညီလာခံတစ္ခုလံုးတိတ္ဆိတ္ညိဳးငယ္ေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ဘုရင္မင္းကိုသာေငးၾကည့္ေနၾကေလသည္။မင္းဗာဘုရင္၏မ်က္ႏွာေတာ္မွာလည္းရွက္စိတ္ေၾကာင့္နိန္ျမန္းေနေပသည္။ထိုအထဲတြင္ မဟာပညာေက်ာ္ တစ္ေယာက္သာရြင္ပ်ေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ဘုရင္အားၾကည့္ေနေလသည္။မင္းဗာဘုရင္သည္ညီလာခံကိုရုပ္သိမ္းေစၿပီး စိတ္မအီမသာျဖင့္ေလ်ာင္းေတာ္ဦးေဆာင္သို ့သြားကာ သလြန္ေညာင္ေစာင္း၌ လဲေလ်ာင္းအနားယူ ခ့ဲသည္။မဟာပညာေက်ာ္လည္း အိမ္သို ့ျပန္ကာ သူဆင္းရဲ အဝတ္အစားမ်ားကိုဝတ္၍ ဘုရင္ထံခစားဝင္ေလသည္၊မဟာပညာေက်ာ္ေလ်ာင္း ေတာ္ဦးေဆာင္သို ့ေရာက္ေသာအခါ မင္းဗာဘုရင္မွာမ်က္စိကိုမိွတ္ၿပီး   ေတြးေနခိုက္ျဖစ္သည္။

မင္းဗာဘုရင္မွာမ်က္ေစ့ကိုဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ မဟာပညာေက်ာ္ကို ထူးဆန္းေသာအဝတ္အစားျဖင့္ျမင္ေတြ ့ရ၍စိုက္ၾကည့္ေနခ့ဲသည္။ မင္းဗာဘုရင္သည္ ေလ်ာင္းေနရာမွထၿပီး သလြန္ေပၚထိုင္ေသာအခါ မဟာပညာေက်ာ္သည္မင္းဗာဘုရင္အားဤသို ့ေလွ်ာက္တင္ေလသည္။ “ ဘုန္းေတာ္ႀကီးလွစြာေသာအရွင္မင္းျမတ္ ယေန ့နံနက္ညီလာခံသဘင္တြင္ ေရာက္လာခ့ဲေသာပုဂၢိဳလ္မွာအျခားသူမဟုတ္ပါ၊ အရွင္မင္းျမတ္၏    ေနာင္ေတာ္သွ်င္ျမဝါျဖစ္ပါသည္။ ရေသ့အသြင္ေျပာင္းေန၍မမွတ္မိျခင္းသားျဖစ္ပါသည္။ ၄င္းဆိုေသာစကားမွာအလြန္မဂၤလာရွိေသာစကားျဖစ္ပါသည္။ရခိုင္အမ်ဳိးကိုခ်စ္လြန္းသျဖင့္ေျပာဆိုေသာစကားျဖစ္ပါသည္။ အလြန္လည္းေက်းဇူးတင္စရာေကာင္းလွပါသည္ ဟု ေလွ်ာက္ထားေလသည္။

မင္းဗာဘုရင္က မဟာပညာေက်ာ္ေလွ်ာက္ထားခ်က္ကို ျပည့္စံုေအာင္ေနာက္ထပ္ေလွ်ာက္တင္ခိုင္းေလသည္။ မဟာပညာေက်ာ္က သွ်င္ျမဝါ သည္ အရွင္မင္းႀကီးကို မိန္းမ ဟုေခၚရျခင္းမွာ “အရွင္မင္းႀကီးသည္ လင္ေယာက္က်ား၏ဧည့္သည္တာဝန္ကို တာဝန္ေက်ေအာင္ဧည့္ခံေနေသာမိန္းမႏွင့္တူေနပါသည္။ အေၾကာင္းမွာ အရွင့္ဖခမည္းေတာ္ စလတၱာေစာမြန္လက္ထက္ကေရာက္ေနေသာေမာ္လဝီမ်ား ျဖစ္ၾကသည့္ – ကာဒီ ၊ ဆာဒူခန္ ၊ မူရွား တို ့သည္ သူတို ့သေဘာအေလွ်ာက္ဗလီမ်ားေဆာက္၍မူဆလင္သာသနာျပဳေနၾကပါသည္ကို အိမ္ရွင္တစ္ေယာက္အေနျဖင့္မည္သို ့မွ် မကန္ ့ကြက္လွ်င္သေဘာတူရာေရာက္ၿပီး အိမ္ရွင္၏ မယားဝတ္   ေက်သလိုျဖစ္ေန၍ သွ်င္ျမဝါက အရွင္မင္းႀကီးအားမိန္းမဟုေခၚဆိုျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခါ မင္းဗာ ဘုရင္က မဟာပညာေက်ာ္အား သို ့ျဖစ္လွ်င္မည္သို ့ေဆာင္ရြက္ရမည္ကိုေလွ်ာက္တင္ေစသည္။

မဟာပညာေက်ာ္က ေဘးေလာင္းေတာ္ မင္းေစာမြန္လက္ထက္က သူရတန္မင္းအားေပးအပ္ခ့ဲရေသာရခိုင္ေဒသျဖစ္သည့္ဘဂၤလားနယ္ကိုျပန္လည္ သိမ္းယူရရွိေအာင္ႀကံေဆာင္ရပါမည္။ “ကုလားပုစြန္ တဆယ့္ႏွစ္
တန္ကိုမေက်ာ္ရ ” ဟူ၍စကားရွိပါသည္။ အရွင္မင္းႀကီးသည္ မင္းေစာမြန္မွ စ၍ေရတြက္ေသာ္ တစ္ဆယ့္ႏွစ္ကိုေရာက္ေနပါသည္။ယင္းေၾကာင့္ ဘဂၤလား ၁၂ ၿမိဳ ့ကို ရရန္သင့္ေတာ္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္းတင္ေလွ်ာက္ခ့ဲသည္။ ထိုအခါ မင္းဗာဘုရင္သည္ သွ်င္ျမဝါေျပာေသာစကားကို သေဘာေပါက္နားလည္လက္ခံကာ မဟာပညာေက်ာ္အား စစ္ခ်ီတက္ရန္ စီမံခန္ ့ခြဲေစၿပီး မဟာနႏၵသူရ ဘြဲ ့ရာထူးျဖင့္ သကၠရာဇ္ ၈၉၄ ခု ၊တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ (၉)ရက္ေန ့တြင္စစ္ခ်ီတက္ေတာ္မူၿပီး ေမာက္သူဇာ ၊ ဒကၠာ ၊ ဂန္ဘီလာ ၊ သီလတ္၊ ပဋိတၱရား ၊ ဂဂၤ ါသာရ ၊ စစ္တေကာင္း ၊ ေဂဏေတာ္ပလႅင္ ၊ ကံသာ ၊ တိလိဂၤ ါ ၊ ဘာရီဆာရ္ ၊ ေရာင္ပုရ္ ၊ စေသာ ဘဂၤ ါး(၁၂)ၿမိဳ  ့ကိုခ်ီတက္ သိမ္းပိုက္ခ့ဲေလသည္။စစ္ေအာင္ႏိုင္၍ဘဂၤ ါး (၁၂) ၿမိဳ  ့ကိုျပန္လည္သိမ္းပိုက္ႏိုင္ခ့ဲၿပီးအျပန္တြင္ ဗုဒၶဂါယာမွာကုသိုလ္ေကာင္းမွဳျပဳခ့ဲေလသည္။ မဟာေဗာဓိ ေစတီေတာ္ႀကီးကိုျပန္လည္ျပဳျပင္ ခ့ဲသည္ ၊ၿပိဳပ်က္ေနေသာ ေစတီပုထိုးတို ့မွ မေရတြက္ႏိုင္ေအာင္မ်ားျပားလွေသာ ဓါတ္ေတာ္ ေမြေတာ္တို ့ကို ယူေဆာင္ၿပီး ေျမာက္ဦး သို ့ယူေဆာင္ၿပီးျပန္ခ့ဲေလသည္။ မင္းဗာဘုရင္ေျမာက္ဦးၿမိဳ ့သို ့ေရာက္၍ မ်ားမၾကာ မွီ ေပၚတူဂီတို ့သည္ ေရတပ္အင္အားမ်ားစြာျဖင့္ေျမာက္ဦးကိုတိုက္ခိုက္ရန္ေရာက္လာခ့ဲၾကသည္။ ၄င္းေပၚတူဂီရန္ကိုလည္း ရခိုင္ပညာရွိ အရက္ေသမ ဆရာေတာ္က အသက္ကိုစြန္ ့ၿပီး ႀကံ ေဆာင္သျဖင့္ေအာင္ျမင္ ခဲ့ေလသည္။ မင္းဗာဘုရင္သည္ မဇိၥဳမေဒသမွ ရရွိခ့ဲေသာ ဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္မ်ားကို ဌာပနာထည့္၍ ေစတီေဆာက္ရန္သွ်င္ျမဝါအားတိုင္ပင္ခ့ဲေလသည္။ ဖိုးေခါင္ေတာင္ကိုညွိလွ်က္ မ႑ိဳင္ငါးရပ္ကို ဓာတ္ေတာ္   ေမြေတာ္ေပါင္း သ်ွစ္ေသာင္း ၊ အရြယ္အစားအမ်ဳိးမ်ဳိးရွိေသာ ဘုရားဆင္းထုေတာ္ေပါင္း သွ်စ္ေသာင္း ကိုဌာပနာ၍ သ်ွစ္ေသာင္းပုထိုးေတာ္ႀကီးကို သကၠရာဇ္ ၈၉၇ ခု ၊ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန ့ ေနထြက္ခ်ိန္တြင္ တကမ ၻာလံုးေအးခ်မ္းမွဳရွိရန္ရည္ရြယ္ၿပီးပႏၷက္ရိုက္ခ့ဲသည္။ ကုလားရန္ႏွင့္ေပၚတူဂီတို ့၏ရန္ကို ေအာင္ျမင္ခ့ဲသည့္အတြက္ ရန္ေအာင္ေဇယ် ပုထိုးေတာ္ႀကီးဟုလည္းေခၚသည္။ သွ်င္ျမဝါသည္ ၿမိဳ ့အတြက္အကာႀကီး အကာငယ္တို ့ကို စီမံခ့ဲေလသည္။ ေနာက္ဆံုးတြက္ ၿမိဳ ့သက္ တစ္ေထာင္ ရွည္ေစရန္ အတြက္ မိမိအသက္ကိုစေတးသြားခ့ဲသည္။သွ်င္ျမဝါသည္မိမိတြက္ခ်၍ အခ်ိန္ေစ့ေရာက္ေသာအခါ ၾကာသပေတးသားကိုစေတး ရမည္ျဖစ္ေန၍ အျခားလူအသက္ကိုမသတ္လိုသည္ကတစ္ေၾကာင္း ၊ စေတးရမည့္သူ ကို အခ်ိန္မရျဖစ္ေနသည္ကတစ္ေၾကာင္း စေသာအေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ မိမိဝမ္းဗိုက္ကိုဓားျဖင့္ထိုးၿပီးအူ ကို ၿမိဳ ့ခ်ာတိုင္၌ ရစ္ပတ္ ကာ ၊ သူေသ ဆံုးေသာေနရာတြင္ ေျမျမဳပ္သၿဂိဳလ္ရန္မွာထားခ့ဲေလသည္။ အူရစ္ပတ္ျခင္း ကုန္ဆံုးသည္ႏွင့္ေျမျပင္ေပၚသို ့လဲက်ေသဆံုးခ့ဲသည္။သွ်င္ျမဝါသည္ သက္ေတာ္ ၄၅ ႏွစ္ သကၠရာဇ္ (၈၉၉ )ခုႏွစ္တြင္ တိုင္းျပည္
အတြက္အသက္ကို စေတးခ့ဲေသာ အာဇာနည္မ်ဳီးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ေပသည္။ မင္းဗာဘုရင္မွာ ပညာရွိတစ္ဦး ဆံုးရွဳံးသျဖင့္ ယူႀကံဳးမရ ဝမ္းနည္းခ့ဲရသည္။ရခိုင္ႏိုင္ငံ၏ ေက်းဇူးသွ်င္ ပညာရွိႀကီးအားေျမတြင္ျမဳပ္၍ သာမန္ လူတစ္ဦး က့ဲသို ့သၿဂိဳလ္မွဳကိုမျပဳလိုေပ၊ ယင္းေၾကာင့္ မင္းဗာဘုရင္က ပညာရွိတစ္ဦးအား သင့္တင္ေလွ်ာက္ပါတ္ေသာေနရာ၌ အခမ္းအနားႀကီးက်ယ္ျဖင့္ သၿဂိဳလ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း အမိန္ ့ထုတ္၍ မီးသၿဂိဳလ္ၿပီး သွ်စ္ေသာင္းဘုရား၏ေတာင္ဘက္ ၊ ဘုရားေပါင္းေတာင္စြယ္တြင္အရိုးျပာကိုဂူသြင္းထားခ့ဲေလသည္။ ထိုေနရာကို သွ်င္ျမဝါသခၤ်ဳိင္းဟုေခၚသည္။ သွ်င္ျမဝါေသဆံုးေသာအခါ သွ်င္ျမဝါအားလွဴဒါန္း၍ ရရွိေသာ ေရႊေငြ ပစၥည္းတို ့ႏွင့္သွ်င္္ျမဝါ ၌ က်န္ခ့ဲေသာ ပစၥည္းမ်ာကိုဌာပနာၿပီးမင္းဗာဘုရင္သည္ သကၠရာဇ္ ၈၉၉ ခု ခရစ္ႏွစ္ ၁၅၈၇ တြင္ သွ်င္ျမဝါေစတီကိုတည္ထားခ့ဲသည္။ ေစတီရွိေသာေတာင္ကိုလည္း သွ်င္ျမဝါေတာင္ဟု ေခၚတြင္ခ့ဲေလသည္။

ကိုးကားေသာစာအုပ္မ်ား
၁။ ဆရာႀကီးဦးသာထြန္းေရးသားေသာ သွ်င္ျမဝါအေၾကာင္းလက္ေရးစာမူ
၂။ ရာဇဝင္ဆရာႀကီးဦးသာထြန္းေအာင္ေရးသားေသာ ရခိုင္မဟာရာဇဝင္ေတာ္ႀကီး
၃။ ရမ္းၿဗဲေတာင္ေက်ာင္း ဆရာေတာ္ အသွ်သင္ စႏၵမာလာ လက္ေရးျဖင့္ေရးသားေသာ
ရခိုင္ရာဇဝင္သစ္က်မ္း
၄။ ဦးေက်ာ္ေက်ာ္လွ ( ရခိုင္အာဇာနည္ သွ်င္ျမဝါ အတၳဳပတိ စာအုပ္ )

၅။ ေျမာက္္ဦးၿမိဳ ့ထင္ရွားေသာ ဘုရားမ်ား၏သမိုင္း ( ေျမာက္ဦးေဂါပက အဖြဲ ့ )

One thought on “ရကၡိဳင့္အာဇာနည္ သွ်င္ျမဝါ

  1. အကုိျမတ္နုိင္ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာၾကီးဦးဦးသာထြန္း ကုိယ္ေရးအၾကာင္းသိခ်င္ပါေရ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: